HEIMKYNNI minningar elds

Laugardaginn 12. nóvember 2005 var opnuð í Populus tremula á Akureyri sýningin Heimkynni. Á sýningunni voru 8 ljósmyndir, bleksprautuprentaðar á pvc-segl. Sýningin stóð aðeins eina helgi. Í sýningarskrá segir:

Allir og allt eiga sér heimkynni. Oft eru heimkynnin önnur en upprunastaður – og ekki endilega staður
Ísland er ágætt dæmi. Nokkur sauðnaut gistu t.d. Ísland á fyrri hluta síðustu aldar en aðlöguðust ekki þessum heimkynnum og drápust áður en langt um leið. Aðrar tegundir hafa gert sig heimakomnar, nægir þar að nefna mink og sílamáv.
Svipað er uppi á teningnum í flórunni þar sem aragrúi tegunda plantna hefur verið fluttur til landsins en tiltölulega fáar þeirra hafa fest hér rætur til frambúðar.
Sömu lögmál gilda um mannskepnuna, nema aðlögunarhæfni hennar er meiri en flestra annarra tegunda – við getum átt heima nokkurn veginn hvar sem er að því gefnu að frumþörfum sé fullnægt. Það er forvitnilegt að skoða með hvaða hætti við setjum mark okkar á heimkynnin og þau á okkur.

Þessi sýning fjallar um ákveðin heimkynni; ákveðið hús á ákveðnum stað í 100 ár. Íbúðarhúsið á Rauðavík á Árskógsströnd var reist árið 1897 af langafa mínum, Þorsteini Vigfússyni. Foreldrar mínir bjuggu þar í þrjá áratugi og ólu þar upp börn sín sex. Á Rauðavík liggja rætur okkar djúpt í jörð en þar eru ekki heimkynni okkar lengur; raunar ekki nokkurs manns því húsið var brennt til grunna þann 22. maí sl. Sýningin er kveðja mín til þessa húss – til heimkynna æsku minnar.

Ljósmyndirnar eru ýmist úr safni fjölskyldunnar eða teknar 22. maí 2005.

AFTUR Á FORSÍÐU