Til að lesa ljóðakverið Kveikisteina í heild, smellið hér.

 

GATAN

Af heiðinni sér til hafs
yfir þrjár víkur og blámi af ís í norðri
hvítar benda kjúkur símastauranna
til himins – raddböndin slitin

en ennþá er hvert skref talið
og letrað í stein.

RÉTTIR

Álútur undir hól
beið skúrinn í látlausri smæð
að vera sleginn töfrum
um stund og vakna
glymjandi af kæti
heitra gangnamanna
og kvenfélagsins með
kaffi flatbrauð og kók.

Fjallhvítt safnið
kvikasilfur
í almenningnum
hrúturinn illvígur
en ekki aftur snúið:
Sneytt aftan hægra
stýft og gat.

KOMA

Fylgist með vélunum koma inn
til lendingar í lygnu rökkri

nú væri gott að koma heim
hafa farið.

 

REKAVÍK BAK LÁTUR

Napurt við bæjarstæðið
og skugginn þungur af fjallinu
stynur undiralda
úr endalausu norðri
glamur í grjóti á eiðinu
undan fótum hennar á flóttanum.

Með hafgolunni
gamall keimur af blóði.