Það er komið að kveldi 2. maí og við erum nú á leið okkar frá Tælandi aftur til Malasíu. Við komum til Ko Rok Nok og Nai (07.12.949 - 99.04.346) seinni partinn í gær.
Við lögðum snemma af stað frá Ko Lanta (07.29.637 - 99.04.296) í gær, þar sem við höfðum eytt hálf svefnlausri nótt í miklum veltingi og sigldum þessar 21 NM á seglum okkur til mikillar ángæju - það hefur ekki verið mikið um hagstæða vinda (eða vinda yfir höfuð) undanfarna daga.

Það var vestanátt þegar við vorum við Ko Lanta og það olli þessari líka leiðindaöldu sem náði alla leið upp á hvíta fallega ferðamannaströndina þarna.
Þarna er heilmikil ferðamanna nýlenda, flott hús og ábyggilega frekar dýrt að vera og þar sem umhverfið hér við Puket er einstakt í heiminum að því er okkur virðist er ekki skrítið að mikið er lagt upp úr því að taka ferðafólk í allskonar útsýnistúra á hraðbátum frá slíkum nýlendum.
Þarna sáum við þá skryngilegustu bryggju sem við höfum nokkru sinni séð. Þetta var mjög svo löng flotbryggja sem fólk þurfti að labba endilanga frá hraðbátunum upp að strandlengjunni.
Í þessari vindátt lék STÓR-aldan við göngubrúna svo hún gekk í hlykkjum og er við sátum notalega um borð í Önnu okkar höfðum við gaman af að horfa á þegar fólk reyndi að halda virðingu sinni á leiðinni í land.

Það hefði óneitanlega verið nokkuð gaman að reyna á hæfni sína að komast þurr og heilu höldnu í land eftir göngubrúnni góðu, en við fundum líka illilega fyrir öldunni þar sem við vorum og lögðum því af stað strax í bítið daginn eftir, meira að segja áður en við vorum búin með morgunkaffið okkar.

Við erum ekki enn búin að taka niður Tælenska kurteisisfánann, en ef við drífum okkur héðan á morgun er ekki seinna vænna en að drífa í því og hýfa þá upp gula fánann okkar.
Þegar maður siglir um heiminn er það sjálfsögð kurteisi að draga upp gulan fána þegar maður kemur inn í landhelgi. Þessi fáni segir að maður ætli að stoppa við og vilji gjarna hafa góð samskipti við heimamenn.
En hér í Tælandi eru menn ekkert að draga upp þennan fána, því hér eru heimabátar almennt með þjóðfánann og líka gulan fána til heiðurs kóngi sínum.
Tælendingum þykir vænt um kóngafjöskylduna sína og svei þeim er sýnir þeim vanvirðu. Það er eins gott fyrir gesti að vita af þessu og til dæmis er það algjör vanvirða að stíga fæti á peningaseðil sem fýkur frá manni í vindi. Ef þú stígur á peningaseðil ertu að stíga á mynd af kónginum og það að sjálfsögðu er algjör vanvirða.

Þegar við vorum við Sebana vissum við að nú væri orðið stutt í að Lafðin færi á þurrt og þegar seglbátur er tekin á þurrt er hann alltaf botnmálaður í leiðinni.
Kári var því að vonum kátur er hann fann þessa líka ódýru botnmálningu í Sg. Rengit. Málningin var reyndar bara til í einum lit og það var rauðbrúnt - en hvaða máli skipti það- he?

Þegar við vorum svo komin til Rebak, báturinn kominn á þurrt og við á fullu við lekaviðgerðir fundum við efni sem átti víst að vera það albesta fáanlegt á skrúfur. Þetta undraefni kostaði náttúrulega jafnmikið og það átti að vera gott - ein umferð á skrúfuna kostaði jafn mikið og þrjár umferðir á botninn. En hver vill ekki hafa skrúfuna í góðu formi?

Við keyptum s.s. efnið og létum á skrúfuna eftir settum reglum og máluðum síðan botn Önnu okkar með rauða litnum - sú er flott (fjórlit) í dag!

Jæja, nú erum við búin að vera á floti í rétt um tvo mánuði og það var því spenntur Kári sem kafaði til að skoða ástandið neðansjávar hjá okkur.
Hvílík vonbrigði með dýra undraefnið! Þvílík gleði þegar hann sá fallega rauða botninn algjörlega hrúðukarlalausann!

Skrúfan var hinsvegar eins og hrúðukarlaveisla!