Í dag er 20. desember og við erum hér alsæl við Danga Bay smábátahöfnina í Johor Bahru. Við komum hingað að morgni þess 16. desember eftir erfiðari ferð en við væntum og vorum óskaplega þakklát þegar við lögðum hér að bryggju. Murphy var búinn að skemmta sér vel á okkar kostnað undanfarnar vikur og ég var orðin skíthrædd um að allt yrði fullt hér þegar við mættum. En það eru enn örfá pláss laus og við fengum notalegar móttökur hér.

Við sigldum 833,6 mílur frá Labuan hingað til Danga Bay og þar af þurftum við að keyra vélina 634.6 þrátt fyrir að þessi monsún eigi að vera hagstæður. Það má segja að ef það var vindur á annað borð, þá brást varla að hann var á nefið. Rigning kvaldi okkur alveg óþarflega oft og við lærðum að nú er svo komið fyrir okkur að þegar hitinn fór niður í 27°C klæddum við okkur í ullarpeysur og vatns-vindheld föt. Kári meira að segja dró fram sokka, honum var svo kalt þó það væri ekki rigning.

Við sigldum iðulega í gegnum breiður af rusli og mikið af rekavið. Einhvernveginn tókst mér að keyra á og brjóta um tíu metra langan við sem var um hálfur metri á þykkt á þokkalega sléttum vatnsfleti í dagsbirtu. Okkur er enn gjörsamlega ómögulegt að skilja hvernig þessum líka svaka kubb tókst að fara fram hjá mér og nú er aumngja Lafðin með sár á nefinu.

Þegar við áttum eftir nokkurra klukkutíma siglingu að Singapúr með allri sinni skipaumferð var svo lélegt skyggni að það sást varla að stefni bátsins úr kokkpittinum og það var grenjandi rigning allan þann dag. Það var orðið dimmt þegar kom að því að smjúga yfir báðar sí iðandi skipalínurnar við Singapúr og urrandi straumur ásamt þokkalegum byr. Við þurftum fyrst að fara í gegnum akkerislægi og sættum færis að fara fram fyrir fremsta skipið sem var óhemju dallur. Skipið var svo langt að við töluðum um að þarna væri fínn staður til að æfa fyrir maraþon. Þegar við nálguðumst það byrjuðu allskonar ljós að blikka og svo byrjaði þessi svaka stóri boli að baula á okkur. Við snarbeygðum til hægri og alltaf baulaði boli, stórseglið flaug yfir á hitt borðið, genúan fór næstum í flækju og nú var straumurinn beint á nefið. Við varla hreyfðumst og alltaf baulaði boli hátt og snjallt á okkur. Ég var farin að halda að við mundum hreinlega reka á fjandans hávaðabelginn í stressinu. En við snigluðumst framhjá, náðum að draga aftur úr genúuna og flugum áfram núna á rúmlega níu hnúta hraða sem stundum sló upp í tíu.

Við komum okkur þakklát fyrir á grunni ekki langt frá stórskipa akkerislægi þarna og vorum fegin að geta krækt okkur í smá blund í myrkrinu. En er við fórum á fætur í birtingu gátum við ekki annað en brosað þegar við sáum að fiskimennirnir blessaðir voru svo gott sem búnir að pakka okkur inn þarna í netin sín og gildrurnar.
Það var þokkaleg gola sem gerði okkur kleift að taka af stað á selgum svo við svifum bara yfir gildrurnar þeirra og vorum komin út í umferðina við Singapúr fyrr en varði. Sá dagur varð mun lengri og erfiðari en við væntum. Við vorum bæði með sterkan straum og vind á móti okkur og lengi vel fórum við ekki hraðar en 0,5KT og í stað þess að skæla gátum við ekki annað en hlegið þegar loks var komið að því að taka beygju stuttu fyrir rökkur þá breyttist vindáttin svo hún var áfram á nefið - en nú voru straumar orðnir hagstæðari, kannske var það ástæðan fyrir því að við hreinlega grétum ekki :-)