Við erum bæði fædd á Akureyri á því herrans ári 1952. Kári flutti þaðan þegar hann var barn og bjó um tíma á Hólmavík áður en fjölskyldan flutti til Reykjavíkur.
Ég ólst upp á Sigurhæðum á Akureyri og flutti til Reykjavíkur eftir að ég náði fullorðinsárum.

Kári hefur haft gaman af siglingum frá því hann man fyrst eftir sér og meira að segja smíðaði sinn eigin vélbát SÓMA 600 með vini sínum Valdimari Long. Það er að segja þeir félagar keyptu skel og gerðu úr skelinni þennan líka fína bát sem þeir meðal annars sigldu einu sinni hringinn í kringum Ísland.

Þegar við nálguðumst miðjan aldur fór ævintýraþráin að vakna af værum blundi hjá Kára og hann byrjaði að sýna mér fram á það í rólegheitum hvað það væri frábært að eyða elliárunum í siglingar um heiminn.
Við höfðum unnið hörðum höndum að því að koma okkur upp fallegu húsi með yndislegri búslóð, svo skiljanlega tók það nokkurn tíma að telja mér trú um ágæti þess að losa mig við allt sem við höfðum byggt upp og hefja nýjan lífsstíl.

Við áttum orðið húsið skuldlaust og þegar við allt í einu vorum orðin ein í hreiðrinu sá ég fram á að hugmynd Kára væri kannske bara ekkert svo út í hött.
Þarna var lífsstíll sem mundi reyna á öll skilningarvit og örugglega þroska okkur heilmikið ef við lifðum ævintýrið af.

Í byrjun árs 2004 hafði ég skráð okkur í New York maraþonið sem hlaupið skyldi í byrjun nóvember þess árs. Svo var það í mars að Kára tókst með ótrúlegri lagni að sannfæra mig um ágæti þess að losa okkur við allt sem hlekkjaði okkur við daglega rútínu og hverfa á vit nýrra ævintýra.
Á meðan ég gekk um með hnút í maganum yfir fljótræðinu í okkur, leitaði Kári á netinu að hæfum bátum til að hefja nýja lífsstílinn í.

Það varð því úr að eftir að við höfðum skokkað NY maraþonið flugum við til Orlandao og hófum leit okkar að góðum bát í Flórída.
Vinir okkar Lárus og Guðlaug bjuggu í Miami og höfðu góðfúslega boðið okkur að koma til sín og á leið okkar beint til þeirra frá Orlando stoppuðum við í Ft. Lauderdale til að skoða einn af mörgum bátum er Kári hafði séð auglýsta til sölu.
Það er skondið að þessi fyrsti bátur sem við skoðuðum endaði svo með að verða báturinn sem við keyptum eftir að hafa skoðað ótal marga báta.

Við eyddum tveim vikum í bátaskoðanir og síðan pappírsvinnu við kaupin á Lady Ann áður en við flugum heim til að ganga frá síðustu hnútunum þar.
Við afhentum húsið, seldum bílinn, gripum Kötu sem hafði fengið allar sprautur og pappíra tímanlega áður en við þrjú flugum úr landi á vit nýrra ævintýra.
Það má segja að hnúturinn sem ég fékk í magann þegar ég samþykkti að venda svona gjörsamlega hafi fyrst horfið úr maganum núna þegar við áttum ekki einu sinni bíl lengur.

Þetta er skrifað þegar við erum búin að búa um borð í rúm þrjú ár og ferðast um hálfan hnöttinn. Það má með sanni segja að við sjáum alls ekki eftir að hafa tekið stökkið. Við erum búin að læra mikið í nýjum tungumálum, siðum og ótrúlega margt fleira.