Þegar ég var tæpra tveggja ára var ég orðin mömmu minni svo erfiður unglingur að ég var látin flytja að heiman. Ég er reyndar ósköp sátt með nýja heimilið, þar eru engin önnur dýr sem keppa við mig um hylli mannfólksins. Fínn garður að leika mér í, fer reglulega í göngutúra og er reyndar dregin í hlaup með reglulegu millibili líka.

Hreyfing.

Mér sárnar þó, þegar vegfarendur líta á mig vorkunaraugum og halda að ég geti ekki hlaupið eins og ,,stóru" hundarnir.

Margir virðast ekki gera sér grein fyrir því að við Fiðrilda/Papillon hundar erum ótrúlega þrautseg hvað hreyfingu varðar og við gefum manninum ekkert eftir hvað aðlögunarhæfni til mismunandi veðráttu snertir.

,,Ég elska að hamast í snjó og á sumrin flatmaga ég í sólbaði í glerhúsinu heima í 30 til 40 stiga hita".

Stærð

Ég er frekar smá í sniðum og því ekki mjög mannblendin þegar um ókunnuga er að ræða - sér í lagi, ef þetta ókunna fólk er undir 10 ára aldri. Mér hefur lærst að ungt fólk klappar og kjassar voða vel/fast.

Feldur

Eins og mörg önnur dýr finnst mér flest meira gaman en að fara í bað, ég læt mig hafa það þegar ég neyðist og þá er sett í mig sjampó og næring. Að baði loknu þarf ég að undirgangast hárþurrkumeðferð - blástur og bursta. Sem betur fer erum við Fiðrildahundar með einstaklega vel gerðan feld sem er svo gott sem sjálfhreinsandi, því þarf ég ekki að undirgangast stórþvott í hvert sinn sem ég kem inn vel skítug, feldurinn hreinsast (reyndar á gólfin heima) á innan við hálftíma. Svo er annað varðandi þennan líka fína feld sem við fáum í vöggu/bælis-gjöf, þ.e. feldurinn er svokallaður ,,einfaldur feldur" og þetta er einstaklega góður feldur fyrir fólk sem á erfitt með að umgangast loðdýr almennt vegna ofnæmis. Sambýlisfólki mínu til sárrar hryggðar fer ég þó úr hárum eins mörg önnur krúttleg dýr.

Gáfnafar.

Þó ég segi sjálf frá, þá er ég með afbrigðum vel gefin. Mér hefur gengið vel að læra alls konar listir ,,svona þær sem vert er að læra (svolítið stór upp á mig stundum), eins og til dæmis ,,klóra ég mér í nefinu" þegar mér eru boðnar mútur fyrir. Einnig kann ég að þykjast dauð, dansa segja ,,já" og hvað eina. Ég er ekkert fyrir að ,,sækja" bolta. Það er gaman að leika sér að boltanum en mér dettur ekki í hug að fara að koma með bolta til fólks sem hefur hent honum frá sér. Eins og margir hundar í mínum stærðarflokki hættir mér til að gelta meira en heimilisfólkinu gott þykir, en þegar ég er úti með fólki dugir ,,oftast" að dreifa huga mínum með því að skipa mér á hæl (ég er hlýðin) og þá má ég ekkert vera að neinu gjammi - ekki það að ég sé mjög ógnvekjandi.

Heilsugæsla:

Kata 1
Kata 2
Kata 3
Kata 4
Kata 5
Kata 6
Kata 7
Kata 8
Kata 9
Kata 10
Kata 11