Sigurdur, my son. Dead!

 

 

[For Icelandic Translation:  CLICK HERE!]

 

 

Sigurður, my son.

Dead!

 

So quickly:

that schlerosed body, thirty years remitted.

Hand fed; close tended.

We thought a short decline might be remitted too.

 

A morning crisis; oxygen;

but your tiring body could not pass the rattling liquid out.

I anointed brow and lips.

What next not yet foreclosed.

 

Called at eleven by Mirjam

I found you gone.

I said the Latin prayers.

 

You had that grace on Easter Eve,

a wish fulfilled (its earthly source unclear).

Through me your baptism found fulfilment.

Your joy no-one forgets.

Four sacrings in three days.

 

Those slack face-muscles firmed;

you spoke less impeded,

with hints of vast reading.

 

The Bishop came.

You met each other deeply,

with mutual respect.

Then other priests:

heart laughed with heart with Patrick;

With David, Piotr (and Jón)

you spoke as man to men

and found a place amidst Capuchin joy

as equals.

David listened with respect as,

in sure dialogue, with authority,

you capped his sermon’s point;

with pentecostal force you spoke of Pentecost.

 

You take our hearts with you,

son of true Iceland!

The Spirit, free in you,

burst out amongst us:

suffusing your good face with beams of joy.                     

                                                                                                   

                                           

                                                19 September 2007  

 

 

 

 

 

Sigurdur, sonur minn. Dáinn!

 

 

[Þýðandi Þorkell Örn Ólason]

 

 

Sigurður, sonur minn.

Dáinn!

 

Svo brátt:

stirðnaður líkaminn, uppgefinn eftir þrjátíu ár.

Mataður og vel um hann annast.

Við héldum að bakslaginu myndi líka ljúka.

 

Erfiðleikar að morgni; súrefnið;

en líkami þinn gat ekki losnað við snörlandi vökvann.

Ég smurði brár og varir.

Það sem síðar kæmi var óljóst.

 

Klukkan ellefu kallaði Mirjam

en þá varst þú farinn.

Ég las latnesku bænirnar.

 

Þú öðlaðist náðina á páskadagskvöldið,

óskin uppfylltist (og jarðneskur uppruni hennar óljós).

Fyrir minn atbeina fullnaðist skírn þín.

Enginn gleymir gleði þinni.

Fjórar altarisgöngur á þremur dögum.

 

Slappir vöðvarnir urðu stinnir á ný;

málið greinilegra,

og bar vott um mikinn lestur.

 

Biskupinn kom.

Þið áttuð nána stund saman

í gagnkvæmri virðingu.

Hinir prestarnir:

hjarta hló með hjarta hjá Patreki;

við Davíð, Pjotr (og Jón)

ræddir þú eins og maður við mann

og í gleði Kapúsínanna

varst þú sem jafningi þeirra.

Davíð hlýddi á þig með athygli,

í traustum samræðum

og líkt og öruggt kennivald

greindir þú aðalatriði prédikunar hans;

með krafti hvítasunnunnar ræddir þú um hvítasunnuna.

 

Hjörtu okkar fara með þér,

sonur hins sanna Íslands!

Andinn, frjáls í þér,

losnaði úr læðingi meðal okkar:

baðaði ljúfa ásjónu þína í geislum gleðinnar.   

                                                                                      

 

                                                    19. september 2007