19. sunnudagur í kirkjuári 2010, Stykkishólmur
Guðspjallamaðurinn Lúkas dregur saman mikið efni í þessum hluta guðspjalls síns en brot úr því finnast einnig í Matteusarguðspjalli og hinu apokrýfa Tómasarguðspjalli. Almennt séð lýsa þau eiginleikum sem áttu að einkenna framkomu lærisveina Krists.
Hann kom fram algjörlega óþekktur og lýsti algerlega nýjum eiginleika: andlegri árvekni. Þetta kemur í kjölfar þess að sagt er að þeir þurfi ekkert að óttast því að himneskum „Föður yðar hefur þóknast að gefa yður ríkið.“ Hvernig ber okkur þá að lýsa þessum heimi þar sem þetta á að gerast? Þá verða allar raunverulegar deilur úr sögunni Félagslegt samneyti og sérstaklega þó samskiptin innan fjölskyldunnar munu veita gleði og þrótt sem mun sannfæra hina kaldlyndustu og bölsýnustu menn um það lífið sé þess virði að því sé lifað. Hann kallar ekki eftir anda drottnunar, heldur anda árvekni og eftirvæntingar sem veita lífinu stöðug gildi, en fram að því höfðu gildin aðeins virst skammæ og vöruðu aðeins um stutta og ótrygga tíð.
En þeim er ekki hrint í framkvæmd af fólki án persónulegs Frelsara og Endurlausnara sem stofnar alla góða hluti í traustri von og eftirvæntingu um varanlega endingu án þeirra deilna og vondeyfðar sem engu eirir. Kannski er vonleysið lúmskara, vænting komandi þjáninga sem sprettur af eigin reynslu og fordæmi af örlögum annarra. Börn hafa oftast ánægju af lífinu og sýna samsvarandi lífskraft. Þau koma í heiminn og ef ekkert slys verður þá láta þau sig dreyma og trúa á lífshamingjuna. Þar sem samskipti innan fjölskyldunnar eru í góðu lagi, fordæmi gott og félagslegar venjur eðlilegar, er hægt að stýra og stjórna stórkostlegri orku þeirra með fordæmum. Þau bíða þess með gleði sem lífið færir þeim næst. Þau eru því eftirvæntingarfull og leika sér af bjartsýni og með óspilltri skaphöfn.
En börnin þurfa að safnast saman um þann sem er raunverulegur gjafari lífsins, þann sem sagði: „Ég er vegurinn, sannleikurinn og lífið.“ Þeir þrá ekki svo mjög það sem liggur í fortíðinni heldur það sem framtíðin ber í skauti sér. Því hann sem er lífið mun koma til allra manna í þessu lífi til að færa þeim góða hluti: hann „gefur þeim skammtinn á réttum tíma“, „hið daglega brauð“ sem allir verða að biðja um. Hann færir þeim brauð altarissakramentisins, sem gefur hið sanna líf og treystir það, á raunsannan og öruggan hátt, en það er gefið á raunverulegan hátt, rétt eins og þegar þörf kallar á þörf. Brauð altarissakramentins er hinn sanni andlegi fjársjóður: því er ætlað að skerpa glöggskyggni þeirra þegar þeir hvessa sjónir sínar og skerpa hugann í eftirvæntingu og huga lítt að hverfulum gæðum sem drepa orku þeirra og athygli á dreif og leiða hugann frá því sem er í raun raunverulegt.
Þess vegna ættu lærisveinarnir að vera vakandi, rétt eins og foreldrar vaka yfir vexti og þroska barna sinna, gleðjast með þeim og nota sér visku sína með óteljandi bendingum, og fullvissa fjölskylduna um að lífið sé þess virði að því sé lifað.
Við eigum að vera stöðug í árvekni og bið í eftirvæntingu þeirra góðu hluta sem meistarinn vill gefa okkur í sameiningu, og þó að við gerum stundum mistök þegar þeir eru annars vegar, gerir hann aldrei nein mistök. Þess vegna ráðleggur hann okkur að vera viðbúin og vakandi, því árvekni af þessu tagi er nauðsynleg til að viðhalda heimi mannanna og verkum þeirra. Þessi árvekni er sú þjónusta sem við notum til að endurgjalda gjafara allra góðra hluta fyrir lífið sem hann hefur gefið okkur, lífi sem við lifum í einingu og vináttu við alla menn, og með gleði og friði sem við hljótum í ofgnótt frá himneskri uppsprettu sem aldrei þrýtur.
Lúkas setur þennan kafla saman sem sérstaka einingu. Hann inniheldur svo mikla og eðlilega skynsemi að rétt væri að gefa kaflanum sérstakt, lýsandi heiti. Kannski mætti kalla hann „Ræðu Drottins vors um andlega árvekni“. Annars staðar segir hann að hann hafi fært eld á jörðu, en einnig að hann hafi fært mikil gæði og að við ættum að muna það sem þessi lexía kennir okkur um andlega árvekni og óttast ekki að koma því á framfæri við aðra á skapandi og eðlilegan hátt. Til eru margar fleiri siðferðislexíur og sumar verða að vera harðar, en þessi lexía um andlega árvekni vekur styrka og mikla gleði. Og henni verður að koma á framfæri við allar komandi kynslóðir og ef við gerum það munum við og allar kynslóðirnar lifa lífinu með blessun. Amen.