11. sunnudagur í kirkjuári 2005, Stykkishólmur

 

            Jesús hafði frá upphafi tímanna gert áætlun um hvernig boðunarstarfi kirkjunnar yrði háttað í heiminum, og hófst það starf meðal gyðinganna. Og samt eru þær ráðstafanir sem hann gerir hér ákaflega óformlegar.

            Hann tekur saman aðalatriði verkefnisins á gagnorðan hátt. Fólkið skortir leiðtoga en er samt leitandi.Það sýnir merki um leitandi heilagleika. Annars vegar skortir hópinn styrkan leiðtoga, á hinn bóginn er um uppskeru að ræða, uppskeru mörg þúsund ára erfiðis varðandi lögmálið og stríðin sem háð voru í Guðs nafni  með alls kyns persónulegum hetjudáðum. En framar öllu í tengslum við stöðuga leiðsögn Guðs sem leiddi þá gegnum allar aðstæður. Fordæmi finnast í fortíðinni um óformlega hópa postula: þar er fiskimaður, tollheimtumaður sem tekið hefur trú, og eini fulltrúi strangtrúaðra gyðinga er Júdas Ískaríot. Einnig voru þar spámenn sem ætíð nutu nokkurs fylgis, svosem Elía. Loks er að geta „sona spámannanna“. Þeir virðast hafa haft umboð til að túlka Guðs orð á sérhverjum tíma og einnig að veita raunhæfa þjónustu. Hérna sjáum við Jesú mynda raunveruleg tengsl milli viljugra aðstoðarmanna og þeirra verka sem vinna varð.

            Þeir þarfnast gjafa af himnum til að sá fræjum fyrir endurhvarf heimsins. Fyrst fengu þeir vald til að reka út óhreina anda því að illur grunur virðist jafnvel fylgja þeirri fróun sem felst í brottrekstri hins illa. Hinir illu andar leika stundum sinn leik með því að sýna vald sitt, jafnvel þó að þeir séu stundum hræddir viða að gera það og gefa lítil dæmi sem gætu reyndar ranglega fengið okkur til að halda að djöfullinn sé tiltölulega meinlaus, kannski eins og skemmtilegur brandari. En Jesús sýndi að það var rammasta alvara þegar þeir náðu valdi yfir mönnunum. Og þá er komið að sjúkdómum manna. Maðurinn er haldinn hvers kyns sjúkdómum og allur úr lagi færður. Aðeins algjör fjarvera áhrifa djöflanna samræmist þeim háleitu markmiðum sem Drottinn vor er að hrinda hér í framkvæmd með postulunum. Þeir verða að vera einhuga og ákveðnir, lausir við alla sálarmengun. Aðeins þá munu þeir geta séð hlutina í réttu ljósi.

            Hvernig snerti þetta fortíð Ísraels? Það lá í vali þessara tólf manna sem augljóslega áttu að verða patríarkar hins nýmyndaða lýðs. En patríarkar án kvenna og fjölskyldna. Þeir áttu að stofna andlegan vínvið og hver og einn átti að stofna kirkju í kringum sjálfan sig.

            Skipulag er á þeim verkefnum sem postulunum voru fengin. Fyrst áttu þeir að fara út meðal gyðinganna, ekki til heiðingja né samverja. Fyrstu kirkjusamfélögin átti að stofna meðal þeirra svo að samhengi varðveittist við hina sögulegu fortíð. En ekki náið ættfræðilegt tengslanet. Heilagur andi var þegar kominn á hreyfingu og skapaði ný hollustubönd sem enduróma búsetu ættkvísla gyðinga í Kanaan, en horfa þó þegar út yfir þau bönd. Frelsi hins óendanlega felst í þessari skipun og hvernig þeir framkvæmdu verk sitt. Því aðeins hið óendanlega mun dæma hið endanlega rétt. Fortíðarþráin var nú á sínu efsta stigi og því varð Jesús nú að velja lifandi votta. Ný endurfæðing frá himnum myndi skapa nýjan lýð.

            Og Jesús vísar sérstaklega til þessa skilnings í orðunum „Himnaríki er í nánd“. Ef þetta er einvörðungu mælt á mælikvarða skynsemdarinnar, verður enginn ánægður. Þráin heldur áfram. Postularnir verða að samsama sig þessari tilfinnningu meðal fólksins. Ekki má vekja falskar vonir. Áheyrendur mega ekki gleypa við hverju því brot sem berst þeim frá fortíðinni. Því ef himnaríki er í nánd þá mun það skipulag og sá boðskapur birtast sem sammsvarar þránni.

            Skipulag verður að vera á helgisiðum og bænum. Hvort tveggja er upprunnið á himnum: frá leyndardóminum sem er ekki dularfullur, hinum háa raunveruleika sem er himinninn sjálfur. Mannleg orð megna lítils þó að notast verði við þau. Og menn skildu orðin, þegar þau höfðu verið innblásin, menn mundu þau og þau bárust öðrum. Á þennan hátt varð himinninn nærverandi í frumkirkjunni og það var fyrir atbeina postulanna.

            Ekki létu postularnir eftir sig nákvæma skipulagsskrá heldur líf sitt: líf sem endurnýjaðist í sífelldri æsku. Því að eilífð himnanna er þar eilíf æska Guðs, sem endurnýjar alla hluti fyrir náð hans, leggur áherslu á fegurðina, kallar á manninn til að koma sjálfur á reglu í lífi sínu – óendurkræft og stöðugt. Hér, í orkusviði hinnar nýju sköpunar verða engin veikindi framar: „Læknið sjúka, vekið upp dauða, hreinsið líkþráa, rekið út illa anda.“ Sá himneski máttur sem þarf til að gera þetta verður veittur með guðdómlegri gjafmildi: þið hafið öðlast þessar gjafir án þess að hugað væri að kostnaðinum, því skuluð þið gefa af jafn miklu örlæti og hinar þrjár guðdómlegu persónur sjálfar. Þannig mun kjarninn í konungdæmi himnanna staðfestast og til verða sönn tignun, friður og réttlæti. Fortíðarþráin sem þetta hófst allt saman á mun fullnast og meira en það, því hún mun samtímis dreifast til nýrra kynslóða. Kjarni konungdæmisins er hér en mun umbylta öllum heiminum í sjálft sig. Það hefur máttinn til þess. Því skulum við ekki hefta þetta starf eftir að það er byrjað

            Andrúmsloftið meðal postulanna þegar þeir hefja þetta starf ber ekki vott um íburð. Þeir fylgdu upprunarlegium innblæstri sínum, voru patríarkar og spámenn samtímis, líktust listamönnum en voru þó meira en það og létu starfið stýra sér í gegnum þá til þess að skapa konungdæmi Guðs á jörðu, stýrt frá hinni nýju Jerúsalem. Og aðeins þar munu verða not fyrir alla mannlega hæfileika. Viskan sem eitt sinn var sköpuð er nú að endurskapast, að eilífu! Amen.