12. sunnudagur í kirkjuári 2008, Stykkishólmur

 

            Heilagur Tómas frá Akvínó bætti svolitlu við ritningartexta dagsins um alviskuna. Hann sagði Guð búa fyrst og fremst yfir visku um sjálfan sig og hún tæki til alls sem hann hefur gert, svo að þekking Guðs væri í hæsta máta óendanleg. Ef þarna væri aðeins um samansafn eininga að ræða væru þær endanlegar og saman yrðu þær þá ekki óendanlegar.

Öll okkar þekking getur oft orðið okkur til byrði nema við getum útbúið þannig geymsluaðferðir að röðunin verði skynsamleg. En samt verða ávallt til einhver einstaklingsbundin frávik og við fáum aldrei yfirsýn yfir þau öll. Það er til nokkurrar hjálpar að vita að Guð lætur sér á sama standa um þau því annars yrði allt fullt af smáatriðum þar sem sífellt bættist eitt nýtt við hin sem fyrir væru. Guð sjálfur geymir þetta hins vegar allt sjálfur. Hann skilur þetta. En hann heldur ekki bókhald um þetta heldur býr hann yfir óumræðilega miklu sameiningarafli. Hann veit hvað hvílir á fólki og hvert það getur leitt í framtíðinni. Það kann að virðast einkennilegt af okkur að leggja þekkingu að jöfnu við vald. En þetta er ekki algjör samlíking heldur miklu fremur tillaga. Allt þetta felur í sér að hlutirnir tengist hver öðrum á kyrrlátan hátt.

            En hinsvegar felur samansafn þekkingar með sífelldum viðbótum í sér einskonar ísog hugans. Hlutirnir búa í huga hugsandans í samræmi við hugarástand hans. Allt kom það frá huga Guðs í upphafi og hverfur að endingu aftur til hans. Við verðum að sætta okkur við þetta ferli og við breytumst um leið og við gerum það. Við erum guðleg gjörð fyrir náð og því leyfist okkur að öðlast brot af þekkingu Guðs. Því skulum við engar áhyggjur hafa. Verið getur að okkur finnist sem okkur skorti alla þá eiginleika sem við töldum okkur hafa, en afleiðingarnar eru eitthvað miklu æðra. Þá tekur við mikil upphleðsla í minninu, þar sem snörp hreyfing er mikilvægari en fjöldi þeirra hluta sem haldast eiga í afturkræfu minni mannsins.

            Ekki er furða að hugur Guðs skuli reiðubúinn að veita aðgang að óendanlegum auði þekkingar sinnar. Menn gætu hrópað það af húsþökum. Hann hefur búið til styrkta sýn af hinum guðdómlega huga sem endurspeglast í óæðra kraftaverki mannshugarins. Í því hlýtur að endurspeglast að hugurinn er líkamanum óendanlega miklu æðri. Þess vegna ættum við að óttast þá sem ógna þessu jafnvægi og styrkja huga okkar og gera það líkt hinum hægt brennandi ruslahaugum Jerúsalemsborgar í „Gehenna“. Því ættuð þið að halda ykkur frá öllu sem líkist slíkri sjálfseyðingu. Þið skulið aldrei vanmeta hluti og fólk. Hinn óendanlega þekking Föðurins tekur yfir líf sérhvers spörfugls. Þið verðið að vera opin fyrir þessum mætti hans. Þið gætuð ekki gefið upp fjölda hára á höfði ykkar en Guð veit þá tölu jafnvel þó að sú þekking sé lítils verð í okkar augum.

            Allt þetta sýnir að við getum verið þess fullkomlega viss að Faðirinn býr yfir miklum mætti sem hann beitir í okkar þágu. Hann býr yfir allri þekkingu og veit hvernig allt starfar í veröldinni, ekki eitt og sér, heldur í fullkomnu samræmi og eftir því sem meir er eftir leitað opinberast meira af því.

            Kyrrð Guðs er staðfesting á þeim krafti hans sem undir býr. Og sumum hefur þegar skilist þetta. Látið því aldrei undan þeim djöfullegu kröftum sem vilja snúa baki við Guði og haga lífi sínu eins og þeim sýnist. Ef við skoðum alla þætti þekkingar hans þá öðlumst við þekkingu á mætti Guðs. Sá sem afneitar Kristi, einkum ef það er gert opinberlega, afneitar um leið eðli alheimsins. Því alheimurinn er góður og honum svipar til hugar Guðs og það er það sem við viljum eignast undir Guði. Við verðum að taka eftir árekstrum okkar við hið góða og reyna að losa okkur undan öllu því sem gæti vakið með okkur efa, svo að við verðum ekki talsmenn hnignunar, sem brátt sýnir sína innri bresti, heldur góðra hluta. Við skulum þess í stað dást að öllu sem er heilnæmt og gott! Amen.