13. sunnudagur í kirkjuári 2006, Stykkishólmur

 

            Bakgrunn þessarar sögu heyrðum við í guðspjalli síðasta sunnudags. Jesús var sofandi þegar hann og lærisveinar hans fóru aftur yfir vatnið í bát sínum, sem hlýtur að hafa verið all stór, og stormurinn brast á. Þeir vöknuðu við það og Jesús hastaði á storminn – svo að þeir óttuðust meir ofurmannleg völd hans en stormöldurnar sem lægði svo skyndilega. Hnitmiðun og máttur aðgerða hans og snilli eru augljós í frásögn þessa dags. Pétur varð vitni að þessu og túlkaði þetta; viðbrögð hinna komu ekki í veg fyrir að Pétur festi allt þetta nákvæmlega í minni sínu..

            Samræður Jesú við þá sem málið snerti eru einnig afar upplýsandi. Hann bjóst við því að lærasveinarnir hefðu ákveða fyrirfram hvað hann kynni að gera. Jafn glöggur og Pétur var þegar hann sá þessar stórkostlegu breytingar á framkomu Drottins vors þegar einar aðstæður tóku við af öðrum, þá vill hann einnig sýna þá staðreynd  að þeir voru sinnulausir og langt frá því athugulir. Og þó voru skilningarvit þeirra ekki algjörlega lokuð. Þeir voru eins og unglæknar, naumast fullnuma, sem fara í stofugang á sjúkrahúsi í fylgd sérfræðings og hlýða á leiðbeiningar hans og ákvarðanir, en slíkt hefur fræðslugildi í sjálfu sér. Jesús hafði verið smiður um tuttugu ára skeið og eins og þessi sérfræðingur í lækningum var hann á æðra sviði hugsunar en þeir, og orka hans samsvaraði þeim hæfileikum hans sem nú voru að koma í ljós. Sérhvert orð, sérhver hreyfing var jákvæð og fræðandi. Dvölin með honum var eins og að kynnast von sem engan enda tók. Orka og líf tilheyrði anda hans og þegar þetta fór saman með þeim sem þörfnuðust anda hans og orða, þá var afraksturinn þekking roskins manns ásamt ferskleika óspilltrar æsku.

            Lærisveinarnir höfðu vanist honum og komu þannig fram við hann, og hann kom fram við þá á sama hátt. Jaírus hafði heyrt um hann áður en hitti hann nú í fyrsta sinn. Svo kröftug var nú þessi blanda af þroska og æsku sem saman komu í Jesú að hann féll undir eins til fóta honum. Þarna kviknuðu hans æðstu trúarlegu hvatir og líkami hans fór í viðeigandi trúarlega stöðu. Hann bað Jesú að leggja hendur yfir dauðveika dóttur sína, að hún mætti halda lífi. Hann sá að kraftur og þroski Jesú báru vitni um sérstakar Guðs gjafir. Jesús hikaði ekki og lét leiða sig að húsinu.

            Konan sem hafði þjáðst af blóðlátum varð sér meðvituð um hinn yfirnáttúrlega þrótt sem bar vitni um yfirnáttúrlegan kraft hans. Hún skynjaði návist hans sterklega þegar hann gekk framhjá henni. Bara að hún gæti snert klæði hans, þá myndi það færa henni þá orku sem hann bjó svo augljóslega yfir, og þessi snerting hennar fór ekki framhjá Jesú þótt hún væri bæði hikandi og létt. Kraftur fór út af Jesú og hann vissi ekki, sem maður, hvert hann hafði farið. Jafnvel þetta gefur innsýn í raunverulega mennsku Jesú, því að líkaminn bregst vanabundið við eftir leiðum sem maðurinn hefur ekki viljandi mátt yfir. Ekki eru allar gerðir mannsins framkvæmdar af honum sem manni. Þannig var þessu varið með Jesú sem mann, jafnvel þó að persóna hans væri guðdómleg. Hin guðdómlega persóna var alvitur og í henni fór saman mannleg vanþekking jafnt sem mannleg þekking. Ef hin einkennandi mannlega vanþekking hefði verið fjarverandi, hefði hann ekki verið sannur maður. Hið guðdómlega bar ekki alltaf sigurorð af mannlegu eðli, heldur voru samskipti þeirra í eðli sínu einföld, líkt og guðdómurinn er í eðli sínu einfaldur.

            Viðbrögð Jesú voru snögg og við getum skynjað kraft hans. Ekki var að undra að konan skalf. Og frekari viðbrögð hans voru einnig snögg. Játning hennar hafi verið fullkomlega heiðarleg og langvarandi veikindi hennar ásamt slæmum batahorfum höfðu snert  mannlegt hjarta Jesú: „Far þú í friði og ver heil meina þinna! Trú þín hefur fundið guðdóm minn og hjarta Guðs hefur komist við í brjósti mínu.“

            Þá komu nokkrir menn úr húsi Jaírusar og sögðu: „Dóttir þín er dáin, hví ómakar þú meistarann lengur?“ En sorg þeirra og mæða minnkaði þó ekki mátt Jesú sem vissi nákvæmlega hvað hann var að gera. Viðbrögð hans væri auðveldlega hægt að einkenna sem lexíu varðandi skilning á almættinu að verki. Samtal Guðs við menn er ekki hægt að draga niður á mannlegt svið. Frumkvæði Guðs er óendanlegt og alltaf er það að starfi til góðs. Og hann segir Jaírusi að missa ekki trú sína á guðdómleikann sem Jesús bæri innra með sér. Hann mætir atvinnutónlistarmönnunum sem leika á hljóðfæri þegar dauðann leyndardómsfulla ber að höndum. „Hún sefur aðeins.“ Hún sefur í þekkingu Guðs og er í nærveru Guðs í holdinu. Og foreldrar hennar, ásamt Pétri, Jakobi og Jóhannesi voru þau einu sem sáu blíðlegar hendur Jesú taka um hönd litlu stúlkunnar og skipa henni á arameísku: „Talíþa kúm!“, og andi lífsins fór í hana, ekki hægt og rólega heldur undir eins, ekki aðeins í hendur hennar heldur allan líkamann, og hún reis á fætur og gekk um.

            Jesús gaf aðra skipun, enda skynjaði hann líðan hennar og einnig til þess að slá á óþarfa æsing: „Gefið henni eitthvað að borða...“. Amen.