13. sunnudagur í kirkjuári 2010, Stykkishólmur

           

             Mestur hluti guðspjalls dagsins hjá Lúkasi snýst um hinstu ferðina sem Jesús fór frá Galíleu til Jerúsalem en helstu atriði guðspjalls dagsins greina frá nokkrum atburðum sem urðu í Samaríu sem var á milli Galíleu og Júdeu. Lúkas var að því leyti verr settur en Pétur (en endur­minningar hans nýttust Markúsi þegar hann skráði þær í Róm) og Matteus því hann var ekki viðstaddur atburðina. Eftir að Lúkas hafði safnað saman mörgum frásögnum gat hann ekki sett þá í tímaröð. Þess vegna greip hans til þess ráðs að tengja þær einni ferð sem lýkur með för Jesú frá Jeríkó til Jerúsalem en þangað fór hann til að vera viðstaddur atburði páskavikunnar. Þessari aðferð var í raun þröngvað upp á hann. Hann sá þó auðveldlega að lærisveinarnir urðu sífellt alvarlegri í bragði, því þeir vissu um þá alvarlegu atburði sem gerast myndu í Jerúsalem.

            Og Samaríubúar voru andvígir nærveru hans í borg þeirra. Það varð til þess að Sebedus­synir, þeir Jakob og Jóhannes, sem Jesús sagði annars staðar að væru „þrumusynir“, spurðu hvort þeir ættu að nota kraft þann sem þeim hafði verið gefinn til þess að kalla eld frá himni yfir þessa óvini þeirra meðal Samverja. En Jesús ávítaði þá fyrir þetta.

            Meðan þessi óformlegi hópur hélt leiðar sinnar dróst að þeim fjöldi manna og margir gerðust lærisveinar hans. Ákafinn og eldmóðurinn löðuðu þá að og Jesús brást einnig við þessum aukna áhuga þeirra því hann vissi um þjáningu sína og dauða sem yrði í lok þessarar sorgarviku. Í kjölfarið kæmu svo hinir himnesku atburðir upprisunnar, til þess að lærisveinarnir gætu raunverulega lifað í líkama hans og sameinast honum andlega og beðið eigin upprisu sem yrði sambærileg upprisu hans, og færu síðan að lokum til himna til hans.

            Loks nálgast Jesú einn þeirra sem slegist hafði í hópinn fullur vonar og gekk með honum spölkorn. Hann sagði við Jesú: „Ég vil fylgja þér hvert sem þú ferð.“ Jesús benti honum á raunverulegar aðstæður í lífi hans sem voru hinar sömu og hjá lærisveinunum. „Ég á minna skjól en fuglarnir, þeir eiga þó að minnsta kosti hreiður sín en ég á höfði mínu hvergi að að halla á nóttunni“ – en næturnar gátu sannarlega verið langar þegar hann var einn á stöðugri bæn.

            En Jesús var einnig reiðubúinn að bjóða þeim að verða lærisveinar sínir sem hann sá að gætu orðið það. Hann gerði sér grein fyrir öllum helstu möguleikum þeirra og að hann gæti veitt þeim full­komið frelsi. Því skipaði hann einum  þeirra: „Fylg þú mér!“ Í þeim aðstæðum sem ríktu þarna, þegar þessi fjöldahreyfing var augljóslega að ná hámarki sínu, voru slíkar skipanir þeim mun mikilvægari en áður. Maðurinn svaraði í orðum sem svipar til þess sem Elísa svaraði Elía: „Leyf mér fyrst að fara og jarða föður minn.“ Hann hafði augsýnilega tekið sér hlé frá undirbúningi útfarar föður síns til þess að fylgjast með Jesú fara hjá, enda vildi hann hlýða á orð hans og þjónustu ásamt öllum lærisveinunum. Nú nálgaðist hápunkturinn með hverri stund sem leið og Jesús neitaði honum því um þessa beiðni andstætt því sem Elía gerði við Elísa. Í orðum hans fólust erfiðari kostir en maðurinn gat skorið úr um. „Lát hina dauðu grafa hina dauðu.“ Kannski merkir þetta: „Lát hina andlegu dauðu grafa hina líkamlega dauðu.“ En hann var kallaður til hreyfingar sem var lífguð af anda Guðs og gerði því, einmitt á þessum tímamótum, ráð fyrir hetjulegri samvinnu þegar boðað var að stofnun guðsríkis væri í nánd: þetta var líkaminn sem myndi sameina þá sem bjuggu á jörðu við þá sem bjuggu á himnum í eldmóði hinnar andlegu leitar, en það var nauðsynlegt til að staðfesta allt mannkyn í andlegri einingu.

            Annar maður bauðst til að ganga í lið með honum en bað þó fyrst um að fá að kveðja fólk sitt heima. Enn eru líkindi með orðum Jesú og því sem Elísa sagði er Elía hitti hann við plóginn. „Guðsríki krefst einbeitingar og stefnufestu. Þú verður að horfa fram á við til þess sem bíður þín en ekki um öxl til þess sem gerðist í æsku þinni.“ Þannig er það ætíð þegar málið snýst um Guðsríki, einkum þegar í hlut eiga þær stundir sem síðar verða kallaðar mikilsverðar, þegar heimurinn breytist fyrir atbeina hreyfingar sem örfáir og sannarlega innblásnir menn stofnuðu. Amen.