19. sunnudagur ķ kirkjuįri 2006, Stykkishólmur
Gušspjall sķšasta sunnudags vék fyrir hįtķš ummyndunar Drottins en žar er aš finna helstu skilgreiningu Drottins į sér sem brauši lķfsins. Fyrst var žvķ greint frį žvķ er Jesśs mettaši fimm žśsundir handan vatnsins en nś er komiš aš misjöfnum vištökum įheyrenda hans viš fręšslu hans.
Hann sagšist vera brauš lķfsins, brauš lķfsins ķ sjįlfu sér, sem fęrši okkur lķfiš eins og hann hafši lofaš okkur. Žetta atriši hlaut aš verša eitt hiš umdeildasta ķ kenningu hans, žvķ hann sagši sjįlfan sig žar lķfiš ķ lķfi okkar. Og ef hann er ekki lķfiš ķ lķfi okkar ęttum viš aš endurskoša lķf okkar og spyrja sjįlf okkur ķ alvöru hvort einhverjir žęttir ķ lķfi okkar séu raunverulega daušir. Og viš skulum gera okkur fullkomna grein fyrir žvķ aš Guš, sem Drottinn lķfs og dauša, er ķ fullum rétti til aš leggja žessa spurningu fyrir okkur. Og viš skulum einnig gera okkur fullkomna grein fyrir žvķ aš ef Guš bżšur okkur fyllingu lķfsins aš gjöf, ęttum viš ekki aš hika eša tregšast viš aš žiggja hana.
Fęšan višheldur lķfinu. Til eru žeir sem hafa fastaš lengi. Til hefur veriš sérstakt fólk sem ašeins hefur lifaš į hinu alhelga sakramenti. Ein žeirra var frönsk kona, Marthe Robin, sem dó įriš 1981, 79 įra aš aldri. Hśn hafši lifaš viš stöšug lķkamleg harmkvęli og stundaš kęrleiksverk frį sjśkrabeš sķnum. Eina fęša hennar um įrabil var altarissakramentiš. Sś stašreynd, aš altarissakramentiš veitti henni fyllingu lķfsins jafnvel žó aš hśn vęri alvarlega sjśk, hlżtur stušning af žvķ hve lengi hśn lifši og hverju hśn fékk įorkaš. En trśašir hafa ķ tvęr įržśsundir skiliš sannleika žessarar kenningar į annan hįtt og opnaš sig fyrir žeirri fyllingu lķfsins žar sem hann, ķ altarissakramentinu, er oršinn žeim allt.
Hann er žeim allt. Žetta er ekki ašeins spurning um lķkamlega vellķšan. Žaš er ljóst af oršum sjįlfs Drottins.
Hann er braušiš sem nišur steig af himni; frį himni žar sem dżrš vilja Föšurins fylgir sigri Sonar hans sem sendur var til jaršar. Žvķ į himnum er vilja Föšurins ętķš fylgt og ętķš uppfylltur. Vilji hans er óendanlegur og endurnżjast stöšugt og kemur sér fyrir ķ hjörtum og huga mannanna. Ekki meš ašferšum sem viš žekkjum heldur meš óendanlegri ašferš sem inniheldur allt žaš sem hverfult er, er tķmalaus en nęr žó yfir alla tķma og skilur žvķ allt žeim skilningi sem tryggir starfsemi žess. Ķ mannlegum vilja fann hann fyrir hik, efa og andsnśinn vilja sem djöfullinn įtti upptökin aš, fašir lyga og illsku. Žannig endurnżjaši Kristur mannkyniš meš žvķ aš įvinna žvķ endurlausnina.
Žetta er raunveruleiki altarissakramentisins, įkaflega einfaldur ķ sjįlfu sér. Žar er lķkaminn, blóšiš, sįlin, gušdómur Krists, ósundurskiliš hvert frį öšru. Žetta er žaš sem braušiš og vķniš verša fyrir helgunarorš prestsins. Žaš sżnir manninum hvaš žarna er um aš ręša: Eilķft lķf. Eilķft lķf Gušs sem er lķf hans sem aldrei hófst og aldrei lżkur og veldur žvķ aš okkar lķf deyr ekki heldur.
Žaš į sér engan jafningja. Mannaš ķ eyšimörkinni sem Ķsraelsmenn söfnušu saman į hverjum degi og boršušu ferskt hvern dag, hélt ķ žeim lķfinu ķ įkaflega erfišu umhverfi svo aš žeir gįtu oršiš heilög žjóš. Žeir nįlgušust Guš hęgt og rólega ķ ķhugun sinni. Mettun fimm žśsundanna handan Galķleuvatns var eins og mettunin meš mannabraušinu.
Nś verša mennirnir aš lifa af lķkama hins holdgerša Gušs, ķ fórn hans til Föšurins, mannkyni til góšs. Žetta merkir aš lifa lķfinu til fullnustu, aš deyja aldrei ķ sįlinni sem er lögmįl lķfs žeirra til žess eru mennirnir kallašir. Žeir eiga aš einbeita sįr aš lķfi sem er lķf Gušs, sem tekur yfir žeirra eigiš lķf. Grunnfęšan veršur einstök fęša. Braušiš veršur nś ódaušlegur lķkami hans, sem veršur eitt sinn okkar ķ einingunni viš hann. Ódaušlegur lķkami hans veršur eilķfur fyrir gušdómlegan mįtt hans į žvķ andartaki sem fórnar lķkama hans veršur neytt og lķfiš snżr aftur til hans. Į sama andartaki og hennar er neytt getum viš veriš fullviss um aš allar mótsagnir ķ okkur eyšast, allar syndir og sjśkdómar. Braušiš, sem nišursteig af himni er nś oršiš aš brauši sem viš getum neytt ķ hinum mikla leyndardómi žess, į ęšstu stund žessa mikla leyndardóms.
Žetta er svo hversdagslegt en žó svo upphafiš. Hinn endanlegi raunveruleiki lķfsins gefur sjįlfan sig į einfaldan hįtt sem samsvarar oršunum gef oss ķ dag vort daglegt brauš. Hann er veittur sem okkar daglega brauš og etinn sem okkar daglega brauš. Samt veitir hann ekki ašeins gušdómleikann heldur veršur gušdómleikinn, og žess vegna veršur hann aš Guši žegar hans er neytt, žannig aš Guš varš eins og brauši og braušiš varš aš Guši. Amen.