19. sunnudagur í kirkjuári 2009, Stykkishólmur

 

            Hér er Drottinn vor að fræða um það hvernig hin æðsta helgi muni birtast á jörðinni. Hér er ekki lengur um hugmynd og örvæntingarfulla von að ræða heldur gjöf beint frá himnum. Þarna er framhald holdgervingarinnar. Menn höfðu þráð himininn sem þeir höfðu gert sér einhverja hugmynd um en eftir sat þráin eftir þeirri snertingu sem hafði orðið þeim svo eftirminnileg.

            En Guð þekkir stöðu okkar til fullnustu, allt frá ófullkomleika hugleiðslu okkar og bæna, hvað það er sem við þráum og hversu mikið, og gerir allt til að halda því við – líkt og logi sem veitir ekki aðeins ljós skilnings heldur vermir einnig hjartað. Það er mikil og táknræn huggun að hreyfingin sem Drottinn vor vísar stöðugt til í guðspjallinu er hreyfing þar sem einhverju er komið til skila frá himni til jarðar. Og við ættum ekki að óttast að misskilja það því það sem okkur er fengið er í raun lýst sem brauði. Brauð er undirstöðufæða sem verður að endurnýja dag hvern, það er áþreifanlegt og einstaklega gott, einkum þegar það er nýtt. Þegar við erum nálægt ofni þar sem verið er að baka brauð, fylgir talsverð eftirvænting ilminum af því. Hann er sætur en þó ekki væminn og gerið sem notað er við baksturinn gerir það lifandi. Og við þreytumst aldrei á ferskleikanum. Mannað sem Gyðingar söfnuðu í eyðimörkinni virðist hafa verið uppþornaður vökvi úr plöntum og runnum  eyðimerkurinnar sem þornuðu þegar sólin reis. Það var sætt á bragðið og var í sjálfu sér einskonar lifandi hlutur þótt það myglaði fljótt. Þetta var afurð náttúrunnar, en brauð, bakað úr möluðu hveiti er gert af mönnum og heldur því sínu góða bragði eins lengi og unnt er.

            Það er einnig merkilegt að það var gefið í eyðimörkinni. Menn halda út í eyðimörkina til einkafundar við Guð. Menn fara þangað til að lifa eins einföldu lífi og hægt er, og verða meðvitaðir um Guð sem gefur alla góða hluti. Drottinn var nýbúinn að gefa fólkinu að borða en það hafði fylgt honum yfir á hinn vatnsbakkann. Komið var fram á sumar og menn gátu setið í makindum á mjúku grasinu þegar döggin hafði þornað.

            Drottinn vor ýtti viljandi undir trúartilfinningu fólksins. Hann sagði þeim að aðeins þeir sem Faðirinn sendi til hans myndu trúa og lagði ríka áherslu á tengsl þess og upprisu dauðra. Öll munum við deyja og líkamar okkar rotna. Nútíma vísindamenn segja okkur að orka og massi séu gagnkvæmar stærðir og að orka geti ekki tapast. Hin óendanlega guðdómlega hugsun og hugsun englanna og dýrlinganna sem farnir eru á undan okkur starfar öll með Guði við endanlega upprisu dauðra. En á meðan neytum við sífellt heilagrar kvöldmáltíðar og borðum þá helgað brauð, umbreytt – eins og guðspjallið segir –  í brauð frá himnum: líkama og blóð Frelsarans, en sál hans og guðdómleiki eru einnig tengd því órjúfanlegum böndum. Þetta hefur áhrif á starfsemi líkama okkar og blóðs, og verður líkt og fjarlægur undirbúningur fyrir upprisulíkama okkar þegar hann verður ódauðlegur. Og það sem meira er, þetta mun umbreyta huga okkar og sál sem þá munu hafa jafnvel enn meiri áhrif á líkama okkar. Upprisulíkami okkar mun ekki þarfnast fæðu og hann verður algjörlega umvafinn guðdómleikanum og styrkist við það og getur þar með kynnst gleði sem verður raunveruleg, óendanleg og sífellt dýpri. Manna gat ekki haft þessi áhrif þó að það væri himneskt og fyrirboði hins raunverulega manna.

            Orðið „manna“ er rakið til viðbragða Hebrea er þeir sáu það fyrst þegar morgundöggin var þornuð og eftir sat manna í sinni hreinustu og ferskustu mynd. Þeir brugðust við með því að spyrja: „Hvað er þetta“, á hebresku: „Manhu?“

            Við getum spurt þessarar spurningar um hið alhelga sakramenti líkama Drottins og blóðs. Því skulum við spyrja, eins og Drottinn sjálfur sagði þegar hann endurtók orð spámannanna Jesaja og Jeremía: „Hvað er þetta?“ Og þá komumst við að því að Guð kennir okkur öllum. Hugur okkar reynir að komast að leyndu eðli hins helgaða brauðs sem nú er orðið uppspretta okkar himneska lífs og himnesks lífs alls heimsins. Drottinn verður milljón sinnum nærverandi meðal okkar í hverri altarisgöngu.

            Hugsun okkar snýr sér að uppsafnaðri reynslu margra hundraða, jafnvel þúsunda helgra altarisgangna sem við höfum farið. Áhrif þeirra lifna í okkur og okkur verð margt auðskilið og við fáum við það leiðsögn í samræmi við getu okkar og hugsun þegar við leggjum í okkar persónulegu eyðimerkurgöngu þar sem við finnum Guð og látum hann starfa innra með okkur með því að nærast á himneskri fæðu og himneskri kenningu. Hún styrkir okkur en er þó svo mild á sinn himneska hátt. Við verðum hæf til að starfa fyrir Guð og breytumst smám saman uns heimurinn líkist himninum, og allt byrjar þetta í hjarta og huga sérhvers manns. Og alltaf vakir þessi hugsun: Þetta er upphaf minnar eilífðar. Geymum allar hugsanir og hræringar hjartans og stöndum stöðug í góðum hlutum, en þessi er vafalaust hinn besti þeirra allra. Amen.