AŠVENTUBOŠSKAPUR JÓHANNESAR GIJSEN BISKUPS 2006
Prédikun fyrir fyrsta sunnudag ķ ašventu, 3. desember 2006
Adventus Domini: Drottinn kemur. Lķkt og į hverju įri ķ desemberbyrjum minnumst viš žess ķ kirkjunni aš Guš, hinn mikli skapari og alvaldur heimsins sem viš bśum ķ, er ekki ógreinilegur og fjarri okkur, heldur er hann lifandi persóna sem jafnvel birtist ķ holdinu. Ķ Syni hans, sem nefndur var Jesśs, tók hann žįtt ķ mannlegu lķfi okkar meš öllum žess jįkvęšu og neikvęšu hlišum. En hann endurnżjaši einnig lķfiš. Hann gaf žvķ frumlega įsżnd sķna og markmiš: aš fullnast ķ sameiningunni viš Guš. Žvķ bošar ritningarlestur žessa fyrsta sunnudags ķ ašventu komu Drottins inn ķ heim okkar og sżnir okkur žaš lķfsvišhorf sem hann kenndi okkur og hvetur okkur til aš sżna įrvekni gagnvart endurkomu hans svo aš viš getum veriš reišubśin til aš fylgja honum inn ķ eilķfa lķfiš. Į ašventunni eigum viš aš minnast inntaksins ķ kristinni trś og višhorfum, endurnżja tengsl okkar viš Jesś, Drottin vorn, og horfa fram til lokatakmarksins.
Viš, fólk tuttugustu og fyrstu aldarinnar, hugsum fyrst og fremst um žaš sem gerist ķ okkar heimi: merkilega višburši, hugsanlegt lķf ķ allsnęgtum, tęknilegar framfarir, en einnig sjśkdóma, fjįrhagsleg įföll, hörmungaratburši og ógn af völdum strķšs og hryšjuverka og ennfremur okkar eigin persónulegu reynslu: ķ fjölskyldunni, samskiptum okkar viš ašra, ķ nįmi okkar og störfum og einnig veikindi og vonbrigši eša slęma lķfsreynslu og sambönd. Yfirleitt vķkur žetta allt til hlišar įhuga okkar og athygli gagnvart Guši og starfi hans og einnig varšandi Jesś Krist og bošskap hans. Viš žurfum aš endurskoša hug okkar og hjarta vandlega og skilja allt eftir sem viš heyrum og sjįum og alla daglega reynslu okkar og žaš sem ašrir vekja athygli okkar į, og hlżša žess ķ staš į orš Gušs, fylgja Jesś ķ daglega lķfinu og lįta eftirvęntinguna um eilķft lķf įkvarša hugsun okkar og geršir.
Žess vegna mun kirkjan bišja okkur aš lķta į ašventuna sem žann tķma er viš endurnżjum kristna sannfęringu okkar og reynum aš hrinda henni ķ framkvęmd. Sennilega veršum viš aš endurgera okkur žvķ aš heimurinn og flestöll sambönd okkar ķ daglega lķfinu beinast ekki aš Guši né žvķ aš fylgja eftir hvatningum Jesś og fordęmi. Viš afneitum eša foršumst aš mestu aš hugsa um daušann og komandi lķf ķ eilķfšinni.
Į ašventunni bišja spįmenn Ķsraels og einkum Jóhannes skķrari okkur aš greiša veg Drottins inn ķ hjörtu okkar, aš gjöra beinar brautir hans til okkar, fylla gil athygli okkar gagnvart honum, lęgja fell og hįlsa hugsana okkar og įstrķšna sem hylja hann hugarsjónum okkar, og gjöra beina króka starfs okkar viš aš byggja upp lķf ķ aušlegš og góšum samskiptum viš ašra, svo aš óvegir verši sléttar götur. Žį munum viš sjį hjįlpręši Gušs (sbr. Lk 3, 46).
Ašventan er einnig sį tķmi er viš horfum fram til jólanna, fęšingarhįtķšar Jesś. Žaš er okkur öllum kęrt og viš viljum taka žįtt ķ žessari hįtķš. Viš viljum koma įnęgš til kirkju og njóta žessarar gleši hįtķšarinnar. Žaš er einkar gott en ef viš bśum okkur ekki vel undir hana veršur hśn ekki mjög įrangursrķk.
Engin er betur til žess fallin aš fylgja okkur įleišis til jólanna en Marķa, móšir Jesś. Hugsun hennar snerist, allt frį bošun hennar, um barniš sem hśn bar undir belti. Undirbśningur hennar var tvenns konar, annars vegar vildi hśn heišur Gušs sem mestan og fara aš vilja hans einnig viš erfišar kringumstęšur svo sem ķ feršinni til Betlehem. Į hinn bóginn annašist hśn fólk sem žurfti ašstošar viš og hjįlpar, lķkt og Elķsabet fręndkona hennar sem var žį žunguš aš Jóhannesi, og hélt Marķa žangaš aš styšja hana.
Viš žurfum einnig aš hugsa um Guš, heišur hans og orš. Viš veršum aš hreinsa hjarta okkar og hug af veraldlegum og syndugum hugsunum og reynslu meš góšum skriftum, jafnvel žó aš žaš kosti sįrsauka og afneitun į žvķ sem ekki er ķ samręmi viš vilja Gušs. Og viš veršum framar venju aš annast žį nįunga okkar sem žarfnast hjįlpar og vinįttu.
Ef viš göngum inn ķ ašventuna meš žessu hugarfari munu jólin verša raunveruleg hįtķš endurnżjašra funda viš Jesś sem leiša okkur til einingar viš Guš Föšur. Žetta fęrir okkur žann friš og gleši sem ég óska ykkur af öllu hjarta. Amen.
+Jóhannes Gijsen
Reykjavķkurbiskup
Reykjavķk, desember 2006