1. sunnudagur í aðventu 2010, Stykkishólmur
Almennt séð er líf okkar blanda af venjum og hefðum ásamt því sem gerist óvænt. Breytingar í vinnunni koma á óvart og brjóta upp venjuna; við þurfum stundum að koma með eitthvað nýtt til þess að rjúfa venjuna; að fara á eftirlaun; eða samfellan sem felst í því að nýjar og sveigjanlegar kynslóðir fæðast; brjóta upp venjuna í skólanum og í byrjun hinna ævintýraríku fullorðinsára sem stundum eru erfið en færa líka stundum eitthvað jákvætt. Hið neikvæða í lífinu, sem leiðir til þess að við segjum: „Aldrei aftur!“, og hið jákvæða sem hlýtur að fylgja með sem innri sköpunarkraftur, tekur völdin. Nýtt upphaf hefur í för með sér jákvæðar hliðarverkanir þó að oft hafi aðlögunin erfiðleika í för með sér.
Helgisiðatími aðventunnar er einmitt stundum þannig og þær breytingar sem þar eru leiða okkur í átt til himna þegar við búum okkur enn á ný undir komu Krists sem kom frá þjóð gyðinga til alls heimsins.
Þessi endurtekning spádómanna og hins nýja upphafs í sakramentunum og helgisiðunum styrkir vonina sem er hinn stórkostlegi undirtónn aðventunnar. Sjóndeildarhringur okkar nær út fyrir fjölskyldu okkar og kirkjuna á staðnum. Við vorum eins og samtímamenn Nóa sem gegndu skyldum sínum og störfum og á milli komu matmálstímar og stundir með fjölskyldunni. Nói sá af innri sannfæringu fyrir þann atburð er náttúran fór hamförum en þá var líkt og æsiflóð færi um jörðina sums staðar eftir rigningarnar miklu. Afleiðingar þeirra og loftslagsbreytingar tengdust einnig skógarhöggi sem fjarlægði trjárætur með ófyrirsjáanlegum afleiðingum. Hann var undir það búinn að ganga í örkina en leifar hinna hafa varðveist í árdölunum miklu í Miðausturlöndum undir þykkum lögum af uppþornuðum leir. Þetta hefur Michelangelo sýnt í málverkum sínum í Sixtínsku kapellunni: sumir standa á hæðunum sem eru við það að fara undir flóðið, aðrir halda dauðahaldi í borðstokkinn á örkinni. Flóðið varð þegar menn áttu í miklum erfiðleikum með trúfesti sína og þeir sem héldu fast við trúna voru í raun ákaflega fáir.
Drottinn vor færir trúarlega kreppu í forgrunni og bakgrunni endurkomu sinnar en þá munu margir farast en nokkrir komast af í tengslum við náttúruhamfarirnar því að hið yfirnáttúrulega og himneska vald yfir jörðinni mun sýna mátt sinn yfir fáum og fánýtum afrekum mannkynsins og skipulagi þess. Sá raunveruleiki verður varanlegur og hann mun staðfesta á endanlegan hátt óraunveruleika mannlegra viðbragða, nema þeirra sem stefna að endurnýjaðri trú sem byggir á endurnýjaðri sýn á raunveruleika Guðs: Guðs sem er stöðugur í mynd manns sem „Mannssonurinn“ – en með því gaf hann sjálfum sér stöðugt gildi í lokaopinberun gyðinga hjá Daníel en hún var mikið lesin á þeim tímum er Jesús var að koma fram. Nærveru hans sér staðar í frásögninni af æsku Jesú í Lúkasarguðspjalli sem virðist hafa verið skrifuð eftir upplýsingum sem Jóhannes guðspjallamaður hafði eftir Maríu áður en hún varð uppnumin til himna að honum nærverandi nærri Efesus þar sem þau höfðu bæði búið. Þetta svið kann að vera óvenjulegt en hinn hálærði páfi Benedikt XIV, sem uppi var á átjándu öld (af Lambertini-fjölskyldunni), var þeirrar skoðunar, í einni bóka sinna sem hann skrifaði meðan hann var kardínáli, að hún hafi verið uppnumin í Efesus. Og hinn þekkti franski nútímahöfundur monsignor Laurentin hefur rannsakað afleiðingar orða hennar og gerða eins og þær birtist í frásögninni af æsku Jesú í fyrstu tveimur köflum Lúkasarguðspjalls, með tilliti til tengslanna við Gamla testamentið. Þar með talið þar sem vísað var til Daníels. Amen.