Föstuboðskapur Jóhannesar Gijsen Reykjavíkurbiskups 2007

 

Þetta er síðasti föstuboðskapurinn sem ég flyt ykkur sem biskupinn ykkar. Í október á þessu ári verð ég – ef Guð lofar – 75 ára gamall. Þegar þeim aldri er náð verða biskupar innan kaþólsku kirkjunnar að segja af sér. Það merkir að þeir verða áfram biskupar en láta hins vegar af stjórn biskupsdæmisins og biðja hinn heilaga föður að skipa yngri mann í embættið. Ég hef þegar ritað lausnarbeiðni mína og geri ráð fyrir því að í lok ársins muni nýr biskup taka við Reykjavíkurbiskupsdæmi.

 

Í mínum huga er vel viðeigandi í upphafi föstunnar, á þeim tíma er kirkjan býður okkur að íhuga hugsanir okkar og gerðir sem kristið fólk, að benda á nokkur aðalatriði trúar okkar og afleiðingar þeirra í lífi okkar. Í guðspjalli dagsins – sögunni af freistingum Jesú í eyðimörkinni – er okkur sagt á greinargóðan hátt hver þessi atriði verða að vera.

Meginatriðið er virðingin fyrir Guði og leiðsögn hans. Við sem menn eigum ekki að ákvarða stefnu okkar í lífinu og heiminum, heldur Guð, skapari okkar. Jesús segir: „Þið verðið að tigna Drottin Guð og þjóna honum einum.“ Á okkar tímum liggur þetta alls ekki í augum uppi. Margt fólk – jafnvel þótt það álíti tilveru Guðs hinsta grundvöll heimsins – telur að það sjálft geti raunverulega mótað líf sitt og skipulagt heiminn í samræmi við eigin hugmyndir og þrár. Boðorð Guðs virðast í þeirra augum í besta falli aðeins vera viðmiðunarreglur sem menn geti fylgt eða ekki. En við verðum að taka það alvarlega sem Guð segir við okkur, einkum í opinberun Sonar síns, Jesú. Þetta er okkur ljóst af boðun kirkjunnar. Að auki verðum við að heiðra Guð, líkt og Jesús gerði, bæði með tilbeiðslu okkar og bænum. Við eigum ekki að líta á það sem byrði heldur sem tækifæri til að tryggja að líf okkar öðlist trausta undirstöðu og skýra framtíðarsýn, því Guð vill bera okkur á höndum sér líkt og faðir gerir við börn sín, vernda okkur frá röngum ákvörðunum og veita okkur rétta sýn á möguleikana sem við verðum vör við umhverfis okkur, svo að við byggjum upp heiminn öllum mönnum til hagsbóta, og – eftir þessum leiðum – fullvissa okkur um kærleika sinn.

 

Þrjú áhersluatriði guðspjallsins benda á leið til að hrinda í framkvæmd tignun okkar á Guði:

 

1.     Við eigum ekki aðeins eða aðallega að leita eftir efnislegum gæðum. Það eru ekki miklir peningar, gnægð matar eða munaður sem tryggir hamingjuríkt líf. „Maðurinn lifir ekki á brauði einu saman,“ segir Jesús. Þó að við þörfnumst klæða og matar og verðum að vinna fyrir því, þá er samt mikilvægara að nota hina efnislegu hluti til að byggja upp líf í gæsku og kærleika, ekki aðeins í okkar eigin þágu, heldur allra sem verða á vegi okkar, einkum fjölskyldu okkar.

2.     Þá veitir valdið ekki heldur raunverulega hamingju. Jesús – hinn máttugi Sonur Guðs – hefur sýnt okkur að við verðum að þjóna öðrum. Ef til vill kostar það sjálfsfórnir, en launin eru hreint og friðsælt hjarta og vist á himnum.

3.     Ef við leitum eftir efnislegum auðæfum okkur sjálfum til handa og reynum að ná yfirráðum yfir öðrum, þá þjónum við djöflinum. En Jesús segir aftur á móti: aðeins Guð á rétt á því að vera tignaður.

 

Þess vegna verðum við, einkum á föstunni, að íhuga þrár okkar, lífshætti og breytni. Við verðum að endurnýja og dýpka samband okkar við Guð. Er hann efst í huga okkar? Eru boðorð hans í raun og veru lífsreglur okkar? Tignum við Guð með reglulegum bænum og þátttöku í heilagri messu og öðrum sakramentum kirkjunnar? Vinnum við að heill fjölskyldu okkar og  veitum jafnframt öllum innan hennar tíma okkar og athygli? Erum við reiðubúin að þjóna öðrum, einkum öldruðum og fátækum, einmana og sjúku fólki? Og látum við Guð stjórna lífi okkar?

Ef við reynum að svara þessum spurningum öllum á jákvæðan hátt, getum við verið viss um að við erum raunverulega kristin. Það væri langsamlega besti árangurinn af starfi mínu meðal ykkar sem biskupinn ykkar.

Ég vona að svo sé og þakka ykkur hjartanlega fyrir það og óska ykkur gleðilegra tíma í aðdraganda páskanna.

 

                                                           Jóhannes Gijsen

                                                           Reykjavíkurbiskup

 

Reykjavík, 1. febrúar 2007