v
1. sunnudagur ķ föstu 2009, Stykkishólmur
Hinn spįmannlegi lestur dagsins er ekki frį Pįli postula heldur Pétri postula kominn. Fyrra bréf hans er fullt af djśpviturri og mikilvęgri fręšslu. Žegar hér er komiš ķ bréfi hans er hann augljóslega aš leitast viš aš styrkja žann įsetning įheyrenda sinna aš žjįst undir ofsóknum. Hann segir žeim, ef žiš žurfiš aš lķša žjįningar fyrir gęsku ykkar, žį lķtiš į žaš sem blessun.
Hann heldur įfram og beinir athygli žeirra aš hinum miklu ofsóknum sem Kristur varš aš lķša saklaus og hiš sama lögmįl hafi įtt viš um hann į ęšra stigi. Žjįningar hans fęršu okkur hina miklu blessun endurlausnar heimsins. Hann dó til hjįlpręšis mönnum, sįl hans hélt žegar ķ staš įfram aš fęra mönnum ódaušleikann sem hann hafši öšlast. Fyrst fór hann strax aš prédika fyrir réttlįtu mönnunum śr gamla sįttmįlanum svo aš einnig žeir męttu hagnast af bošskap hjįlpręšisins hinum sama bošskap sem Pétur fęrir nś ķ bréfi sķnu.
Pétur snżr aftur til upphafs mannkynssögunnar og segir lesendum sķnum frį žvķ aš andstaša trśašra viš hina vantrśušu hafi veriš svipašs ešlis žį. Nói smķšaši örkina sķna og gerši įętlun um björgun ašeins įtta manns śr fjölskyldu sinni undan hörmulegum daušdaga ķ flóšinu, sem brįtt myndi koma og gleypa svo marga. Žessi sjįlfskipaša kvöš hans aš smķša svo stórt skip svo fjarri sjónum hlżtur aš hafa veriš ašhlįtursefni. Hinir neitušu ķ raun og veru aš trśa į žaš sem žessi innblįsni mašur Gušs var aš gera. Žeir neitušu aš trśa žvķ aš flóšiš vęri ķ vęndum, žegar örkin yrši ekki lengur ašhlįtursefni heldur eitthvaš sem hefši oršiš til fyrir gušlegan innblįstur. Žeir voru žvķ algjörlega óvišbśnir. Žegar regniš kom og flóšiš reis fundu žeir enga vörn. Žeir gįtu ašeins setiš og bešiš eftir žvķ aš vatniš drekkti žeim ķ óumflżjanlegum og óhuggandi ótta og skelfingu.
Pétur żkir ekki žegar hann ber sķšan saman mįtt skķrnarvatnsins viš vatniš ķ flóšinu. Žaš sem virtist vera eyšingarafl var nś įstęša hjįlpręšis. Žvķ vatniš gat fleytt örkinni eftir yfirboršinu og fęrt hana ķ frišarhöfn žegar allt annaš varš eyšileggingu aš brįš. En žaš var ekki ašeins örkin sem var įstęšan og žvķ tįkn hjįlpręšisins: örkin gat flotiš og hreyfst į yfirborši flóšsins. Hśn var svo nęrri eyšingaröflunum og žó bjargaši vatniš henni frį vatninu. ķ vatninu sem hélt uppi örkinni. Ekkert fór til spillis ķ hinu gušdómlega kerfi og ekkert mun heldur fara til spillis nś žegar hjįlpręši okkar kemur viš sögu. Meš hljóšiš og hörmungarnar ķ nįnd getum viš ķ raun ekki ašeins notiš hins kristna frelsis, heldur einnig stušningsins af kristinni trś og von.
Fręšsla Péturs byggir į stórkostlegu og ęvarandi žema, aš Guš komi ętķš į sama hįtt aš verki. Žetta er afleišing af žvķ aš Guš er alltaf hinn sami og óumbreytanlegur. Žetta er nokkuš sem allir menn geta ķhugaš. Viš getum treyst žessum óbreytanleika žvķ hann er tįkn hins eilķfa og alltumlykjandi einfaldleika Gušs. Viš gętum ķmyndaš okkur aš viš žyrftum sķfellt aš vera aš skapa eitthvaš nżtt, ętķš ķ leit aš nżjungum, jafnvel einhverju smįręši sem nżtt gęti talist. Žetta er ašeins satt ef viš ķ leit okkar aš frelsi ķ žessu formi erum reišubśin aš taka į móti birtingu tķmaleysis Gušs: ķ honum er engin sóun heldur ašeins eilķfur styrkur sem viš getum öll reitt okkur į og fundiš friš ķ og einnig gleši ķ žeim friši.
Eitt sinn geršum viš ķ okkar eigin nafni og gušfešgin okkar fyrir okkar hönd, sįttmįla um trśfesti okkar og tryggš. Hann er alls stašar innifalinn ķ skķrnarathöfninni og augljós ķ trśarjįtningunni į hann žrķeina Guš og į holdgervingu Sonarins, og į stofnun kirkjunnar sem gerši okkur gušdómleg fyrir gušdómlega nęrveru hans.
Žarna var um mikla žagnarašgerš aš ręša fremur en ręšu, ašdįun fremur en kjįnaskap. Upprisa hans varš sķšan ķ raun upprisa okkar. Žetta var stašfesting hins gušdómlega mįttar. Viš settum traust okkar algjörlega į komu Sonar Gušs, sem varš mašur ķ žessum heimi ķ Jesś Kristi.
Žögn Gušs er ekki įsökun į hendur okkur, heldur stušningur. Viš skulum minnast žess, aš lķkt og Nói og fjölskylda hans vorum viš einnig nįtengd mannkyninu. En žar var žó eitthvert bil samt, og sönnun žess var sś, aš viš vinnum dag hvern höršum höndum aš žvķ aš smķša okkar hjįlpręšisörk sem notast mun viš flóš žessa heims til undankomu. En viš vitum jafnvel enn minna en Nói um nįnari tildrög žess. En eftir aš hrafnar okkar hafa engin svör fundiš viš krunki sķnu, žį veršur fullkomiš samręmi milli olķuvišargreinanna sem dśfurnar settust į eitt andartak og kurrsins sem vaknaši meš žeim. Žaš fagnaši sigrinum sem Nóa og fjölskyldu hans hafši veriš gefinn gušdómlegur styrkur til aš trśa į. Og tķmi er til kominn aš byggja heiminn fólki į nż eftir heimskupör vantrśar og hįšungar viš hina réttlįtu. Jafnvel žótt viš séum fį. Samt kennir Guš okkur nś meš styrk, og sį söngur er eilķft glešikurr frišardśfunnar: spįmannlegt tįkn anda Gušs, sem er jafnvel enn traustari böndum tengt viš vötnin en Nói og fjölskylda hans. Amen.