•  

   

   

  20. sunnudagur í kirkjuári 2005, Stykkishólmur

   

              Menn geta vel ímyndað sér að Drottin vorn hafi langað mikið til að yfirgefa Galíleu við Genesaretvatnið og halda til strandar eftir endalausar deilur sínar við faríseana, en af þeim snerist sú síðasta um þá skyldu að þvo sér um hendur. Vandamálin sem hann hefur lent í gagnvart afkomendum Föníkumanna sem þar bjuggu, hafa verið önnur, og hann kann að hafa talið að hann myndi geta höfðað til stærri fjölda þeirra sem heyrðu boðskap hans í fyrsta sinn. Þarna var hann þegar þekktur, eða var um það bil að verða, sem „Sonur Davíðs“, sem merkir Gyðing af konungaættum.

              Samt var fyrsta hugsun hans ekki sú að hætta boðun sinni meðal Gyðinga og leiddist ef til vill út í samræður við Föníkumenn um guði þeirra sem sumir voru eldri en guðir Grikkja. Hann mælti: „Ég er ekki sendur nema til týndra sauða af Ísraelsætt“.

              Engu máli skiptir hvert sambandið var milli hinna undirokuðu Kanaansmanna og Gyðinga sem höfðu sigrað þá og tekið land þeirra, en konan sem birtist á svo dramatískan hátt var allt annað en þegjandleg. Hún átti við mikinn vanda að stríða og var örvæntingarfull. Ekki var um það að ræða að fara þegjandi á fund lærisveinanna og fela þeim að biðja Jesú um hjálp. Eðlislægt viðhorf hennar var að hrópa opinberlega eftir hjálp. Og þegar hún var eitt sinn byrjuð hélt hún áfram og endurtók köll sín, svo mjög að lærisveinarnir báðu Drottin vorn að neita því sem hún bað um og láta hana fara. En dóttir hennar var haldin illum anda. Og hún grátbændi um miskunn hans ... Hann svaraði henni ekki í fyrstu. Og síðan sagði hann henni að forgangsverkefni hans væri að sinna þörfum og erfiðleikum Gyðinga.

              Þá laut konan honum og dró saman óskir sínar í örfáum orðum: “Herra, hjálpa þú mér...“

              Hún gekk yfir landamærin sem skildu að heiðingja og Gyðinga, Guðs útvöldu þjóð og þá sem hann hafði ekki útvalið. Nú er hún ekki lengur viti sínu fjær. Nú er hún alveg róleg og tekur vel eftir öllu. Hann er fullkomlega rólegur og hlýðir á óskina sem kemur frá hennar innstu hjartans rótum. Þarna ræðir hjarta við hjarta. Orðin eru skráð en ekki er unnt að lýsa eðlisfari þeirra beggja með orðum, svo mikið djúp er þar að finna. Nú hrópar hún án þess að hrópa og talar án þess að kalla. Hjarta lagar sig svo að hjarta að samskiptin þarfnast ekki orða, þó að notast verði við orð.

              Jesús finnur þau orð sem nota þarf. Það eru hörð, raunsæisleg orð, sem ætluð eru til að prófa hana með því að gera greinarmun á því að Guð hefur útvalið eina þjóð en ekki aðrar. Á þeim tíma var þetta í gildi því gjafir hvítasunnunnar höfðu enn ekki verið gefnar, sem gera alla menn jafna, Gyðinga sem og heiðingja.

              Orðin eru ætluð henni einni: „Ekki sæmir að taka brauð barnanna og kasta því fyrir hundana.“

              Hann leggur áherslu á hvert orð sem hann mælir svo að merking þeirra komist örugglega til skila.

              Að vera kallaður hundur! Þetta var rauveruleikapróf sem vísaði ekki aðeins til illu andanna heldur líka til sögulegrar og mannlegrar aðgreiningar frá Gyðingunum.

              Þetta var það sem gerði svar hennar þeim mun áhrifaríkara. Hún lagði áherslu á sérhvert orð sem hún mælti fram hratt og skynsamlega: „Satt er það, herra,“ sagði hún. Hún hafði enga ástæðu til að spyrja nema af þeirri ástæðu sem hún hafði tilgreint – sakir altækrar miskunnsemdar Guðs. En nú er hugur hennar snar og úrræðagóður og hún ber ekki aðeins fram ósk heldur er hún einnig hlutlæg. Hún tæmdi sjálfa sig til þess að setja fram hreina staðhæfingu sem hún vonaði að yrði viðurkennd vegna þess hve hún var heiðarlega fram sett og haganlega. Látum hann bara svara eins og hann vill. Hún hafði komið auga á gæsku hans og hún tjáði sig í samræmi við það. Hún lagði ekki meiri áherslu á gæsku hans sem var jafn forn og sönn og skíra gull, sem sótti styrk sinn til þeirrar visku er hafði skapað heiminn, en ekki til máttar hrópa hennar eða áhrifa einhverrar röksemdafærslu. Af þessu sjáum við að hún var tengd honum hjartans böndum. Já, hún er hundur, en „þó eta hundarnir mola þá er falla af borðum húsbænda þeirra“.  Og hann er meistari hennar og miðað við allt það góða sem hann gæti gert af almætti sínum, biður hún hann aðeins um mola.

              Hann svarar þessum merkilegu orðum hennar og lætur líta svo út að hann geri það ekki fyrir almáttugt vald sitt. Hann segir: „Verði þér sem þú vilt...“ og setur hana þar með jafnfætis honum um stund, því trú hennar er „mikil“. Þetta var á miðju landsvæði heiðingjanna, nálægt þeim stað þar sem dóttir hennar var haldin illum anda. Þar fann hann meiri trú og meiri gæsku en hann hafði fundið meðal andstæðinga sinna sem sífellt urðu illskeyttari. Og þar sem hvort þeirra hafði séð raunsæi hins og töluðu þannig að þetta endurspeglaðist, hafði hann fundið frið um stund í návist þessarar skynsömu konu sem hann gat rætt náið og erfiðleikalaust við. Amen.