23. sunnudagur í kirkjuári 2006, Stykkishólmur
Takið eftir því að í upphafi guðspjalls dagsins hélt Jesús frá einu heiðnu landsvæði til annars, frá hinni gömlu borg Föníkumanna, Týrus – sem er í Líbanon og hefur orðið illa úti í loftárásum undanfarið – til byggðarinnar austan við ána Jórdan og Galíleuvatn þar sem Grikkir bjuggu, og nefndist Dekapólis, „borgirnar tíu“. Þetta voru fremur smá svæði, lítil í samanburði við sjálft Grikkland, og þau voru jafnvel enn smærri í samanburði við Egyptaland eða land Kaldea í Mesópótamíu. Samband hans við fólkið á þessum landsvæðum báðum var lítið en þó afar táknrænt. Hann hafði rekið út illa anda á Dekapólissvæðinu og andarnir höfðu, svo einkennilegt sem það nú er, beðið um að fá að fara í svínahjörðina, og var það veitt.
Á þessum fundi var komið með mann til hans sem var daufur og málhaltur og mætti gefa því andlega merkingu. Maðurinn var slitinn úr tengslum við umhverfi sitt sakir þess að mikið skorti á að hann gæti heyrt og talað. Bakgrunnur hans var ekki í menntamiðstöðvunum í Aþenu og Alexandríu, heldur var hann mun einfaldari. Hann var fátækur nýlendubúi. Grikkir áttu einnig sína fátæklinga á heimaslóðum sínum, og þessi maður virðist hafa verið frjáls maður þar sem fólkið sem þekkti hann kom með hann til Jesú, og það vissi (en maðurinn ekki) að Jesús bjó yfir lækningamætti. Menn vissu hvers þeir leituðu, en daufi og málhalti maðurinn gat ekki með nokkru móti ímyndað sér hvernig stóð á því að þeir voru komnir, né hvers vegna þeir væru að færa hann fremst í mannfjöldann, því hann var því miður heyrnardaufur og málhaltur, bæði á sál og líkama. Líf hans sætti miklum takmörkunum, og hefur kannski mest snúist um það að borða og sofa – og bíða... En hann var jafn einmana í bið sinni hvar sem hann var og hvað sem hann var að gera. Enginn hvatning barst honum neins staðar frá. Hann beið þangað til einhver teymdi hann með sér í þessa eða hina áttina. Sennilega var hann fórnarlamb áreitni en hefur naumast skilið hana, og hefur líklega ekki sýnt nein viðbrögð við slíku.
En vinir hans vissu hvað þeir vildu. Kannski hafa þeir reglulega farið yfir vatnið til að kaupa eða selja vöru og voru sjálfir líklega fátækir. En ekki hafa þeir getað komist hjá því að heyra um starf Jesú og lækningar hans. Kannski hafa þeir horft á þær gerast úr fjarlægð. Þeir voru svo félagslega þroskaðir og ábyrgðarfullir að þeir önnuðust manninn og þegar Jesús birtist á svæði þeirra óboðaður, gripu þeir tækifærið. Þeir sáu að líkamleg snerting var nauðsynleg – þessi alkunna aðgerð að óska einhverjum meira en mannlegrar gæsku, með því að leggja hendur yfir fólk.
Sennilega var það sakir þess að maðurinn var ekki blindur, að Jesús gerði kraftaverkið ekki á þann hátt sem félagar mannsins höfðu vænst. Ef hann hefði lagt hendur yfir hann, þá líklega höfuðið, hefði maðurinn ekki séð neitt. Hann var ekki blindur og hafði einnig snertitilfinningu og sennilega studdist hann mest við hana. Hann var heyrnardaufur svo Jesús stakk fingrum sínum í eyru honum til tákns um að þau gætu nú heyrt. Mannfjöldinn gat auðveldlega séð það. Þeir sáu að hann bjó yfir mikilli þekkingu og reynslu en var einnig afar varfærinn. Síðan gerði hann nokkuð sem var persónulegra og nánara en í nokkru öðru kraftaverki hans. Viðkvæmasti hluti munnsins gefur frá sér vökva en yfirborð húðarinnar þar þarfnast verndar við ákveðin veðurskilyrði. Hann vildi gefa eitthvað af sjálfum sér, af fullkomnum líkama sínum og fullkominni líkamsstarfsemi, eitthvað úr djúpum sínum sem var sameiginlegt mannlegu eðli og náttúrunni sjálfri. Hann vætti fingur sinn varlega, að því er virðist, í munnvatni sínu, opnaði munn mannsins og vætti tungu hans með munnvatni sínu. Þetta var mannleg aðgerð, en henni fylgdi skipun, sem krafðist fulltingis himneskra máttarvalda, í orðunum „Opnist þú!“ Pétur postuli mundi upprunalega arameíska orðið, „effaþa“. Sú ósýnilega hindrun sem virtist hafa háð honum, og var kölluð „haft“, losnaði við þetta. Án nokkurrar annarrar læknishjálpar, og undir eins, gat hann myndað eðlileg talhljóð sem bárust viðstöddum til eyrna á venjulegan hátt, og hann fór að „tala skýrt“, algjörlega læknaður. Þessi hlið kraftaverksins var að minnsta kosti jafn mikilvæg og sú staðreynd, að hann gat talað yfirleitt. Kannski hafði þitt hitt fólk sem er algjörlega heyrnarlaust. Mál þeirra er svo truflað að oft er það svolítið ógnvekjandi áheyrnar af því þeir vita ekki hvernig þeir eiga að stýra því.
Ekkert af þessu öllu saman fór framhjá fjöldanum. Maður sem áður hafði verið heyrnardaufur og málhaltur var nú að notfæra sér nýfenginn mátt sinn og var fljótur að læra hvernig átti að stunda samræður, það er að tala í félagslegu samhengi, og fólkið tjáði nú undrun sína og þakklæti. Drottin vorn langaði ekki í neins konar frægð eða umtal, því hinn þjáði þjónn „hækkar ekki rödd sína á strætunum“. Svo mjög sem hann bannaði þeim að segja frá þessu, því frekar sögðu þeir frá því: „Hann lætur daufa heyra og mállausa mæla.“ Og Pétur, með orðum Markúsar, lætur þá ekki fara með spádóm Jesaja (35, 5), heldur svipuð orð: „Allt gjörir hann vel, daufa lætur hann heyra og mállausa mæla.“ Og þetta voru ekki orð hins þjáða þjóns, heldur koma þau í kjölfar komu Guðs í dýrð hans: „Þau skulu fá að sjá vegsemd Drottins og prýði Guðs vors.“ Lofgjörðin var fullkomin og tengdi þessa fátæku nýlendubúa við lofgjörðarhróp hans útvalda lýðs: Þá skorti orð til að lýsa með guðdómlegu valdi hans en þessi orð geta auðveldlega samsamast mikilli lofgjörðarbæn, en margir Gyðingar, sem sáu svipuð sönnunargögn, neituðu að viðurkenna það. Amen.