24. sunnudagur ķ kirkjuįri 2006, Stykkishólmur
Pétur jįtaši trś sķna į Jesś, og į eftir fylgdi umvöndun Jesś žegar Pétur reyndi fullur sjįlfstrausts aš segja Kristi og Messķasi fyrir um hvernig hann ętti aš bera sig aš, en žetta sżndi honum augljóslega aš žekking hans var ķ brotum.
Mistök Péturs voru žau aš hann skorti žekkingu į gervallri hefšinni.
Mannssonurinn į margt aš lķša. Žessi nafngift var vķštękari en Messķas žvķ aš ķ Danķelsbók var greint frį žvķ aš Mannssonurinn sęti hjį hinum aldraša, hinum almįttuga Föšur sjįlfum. Danķel sį žį sem tvo. Ķ ummynduninni į fjallinu uršu žeir Pétur, Andrés og Jóhannes margs vķsari. Žar birtist Jesśs ummyndašur og hafši einkenni hins aldraša; hinn fannhvķta klęšnaš og sķšan talaši hinn himneski Fašir um Son sinn, og sżndi meš žvķ, aš žó aš žeir vęru sameinašir vęru žeir samt ašskildir.
En ķ ljós kom aš Pétur žekkti ekki til spįdóma Jesaja um žjóninn sem žjįšist, né heldur til hinna nįkvęmu lżsinga į žjįningunum ķ Sįlmunum en žar var meira aš segja svo langt gengiš aš gefnar voru lżsingar į žvķ sem fullnašist loks ķ žjįningu Jesś.
En žaš er mannlegt aš hugsa sem svo aš hin sanna įstęša sé ętķš samfara sigrum žegar henni mišar įfram. Hśn dreifi žekkingu, og menn meštaki žessa žekkingu žar sem hśn er sönn og žį verši loks allt gott.
En žessi skošun hefur ekki gert upp hug sinn gagnvart hinu illa. Og ef menn višurkenna ekki nęrveru hins illa, hvernig geta žeir žį skiliš ešli žess? Og ef menn skilja ekki ešli žess, hvernig er žį hęgt aš stašsetja žaš ķ įętlun hins alvalda Gušs? Og ennfremur gera menn ekki rįš fyrir žeim möguleika aš uppruna hennar sé aš leita ķ heimi andanna. Samt sżnir žessi uppruni sig į żmsan hįtt žegar žaš gķn yfir hinu góša og saklausa. Žaš leitast viš aš eyšileggja hiš fagra og góša ķ sköpuninni, žaš reynir aš sį fręjum ósęttis og žjįningar žar sem eindręgni og dyggš ętti aš rķkja. Og tilvera hins sķšartalda er ašeins möguleg fyrir tilverknaš Gušs. Stundum kemur illskan fram ķ djöfullegri andsetningu žar sem Guš er hęddur og ennfremur góšu andarnir sem ekki viršast rįša viš žetta afl. En žeir gera žaš žegar frelsi žessa afls er uppuriš sakir skorts į išrun.
Žvķ aš enn rįša afleišingar hinnar upprunalegu uppreisnar žess rķkjum ķ heimi mannsins.
En mannkyniš er ķ grundvallaratrišum laust undan žessum afleišingum, žvķ aš Kristur og Messķas var ekki ašeins konungur heldur gušdómleg persóna Sonarins, einn ķ einingu gušdómsins meš Föšurnum og Heilögum anda. Hann stašfestir hiš innra kęrleiksešli Gušs, ekki sem hįlfvolgan og huggandi kęrleika, heldur sem raunverulegan kęrleika. Hann įvann fyrir mennina, hina ęšstu sköpun į jöršinni, frelsi undan žessum afar hęttulegu en föllnu skynsemisverum. Žetta įvannst į krossinum žegar Rómverjar tóku hann af lķfi fyrir įeggjan Gyšingažjóšarinnar sem hafši žegiš opinberun sjįlfs Gušs hjį Móse, en misst sjónar į réttri leiš sakir blindu andans og sįu ekki aš trś žeirri beindist ķ įtt til Jesś. Ķ hinni ęšstu visku hagnżtti hann ofsóknirnar gegn sér og aftökuna sem stašgengil til aš sżna ęšstu visku Gušs sem Mannssonar og snśa meš žvķ aftökunni ķ fórn til hjįlpręšis heiminum. Žeir ofsóttu hann allt til dauša og hęddu hann ķ daušanum en meš žvķ voru žeir aš framkvęma žęr athafnir sem spįmennirnir og Sįlmarnir höfšu sagt fyrir um varšandi žjóninn sem žjįšist, en žjįningar hans voru óendanlega skapandi žvķ žęr voru svo óendanlega óréttlįtar og framkvęmdar į žann hįtt aš žaš eina jįkvęša viš žęr var žaš sem žęr įorkušu. Ķ žessu öllu fólst fórn og dauši žar sem fórnarlambiš endurstašfestist ķ himneskum og mannlegum ódaušleika, sem yrši einnig veittur žeim sem fylgdu honum, lķkt og gušspjöllin segja.
Ekkert nema žessi žjįning og fyrirboši krossins, sem sendir skugga sķna įfram, megna aš bjarga heiminum. Eftirstöšvar spennunnar į himnum milli djöfulsins og góšu englanna og Gušs nį alla leiš til jaršarinnar. Ef menn afneita žessu lķkt og Pétur, vegna žess aš hann greindi ekki ašstęšurnar fyllilega ķ samręmi viš stašreyndir, er žar ķ raun um aš ręša eftiróm af svikum Satans, lķkt og Jesśs sagši.
En Jesśs hefur lišiš hinar hręšilegustu žjįningar lķkama og sįlar og nś mun hann žjįst meš okkur žegar viš žjįumst og žvķ mun ekkert spillast. Žetta mun stušla aš framtķšarhjįlpręši manna, sem verša aš horfa til žess stašar žar sem hann fórnaši sér Föšurnum ķ skapandi žjįningu, en styrkar hendur Gušs styšja viš allt, ekki ašeins gott heldur einnig illt, žvķ hann snżr hinu illa til góšs, en žaš er hluti ummyndunar hans į öllu, lķkama og anda, til sinnar myndar. Viš žurfum žvķ ekki aš óttast, en til žess aš viš öšlumst umbun dżrlinganna veršum viš aš žjįst lķkt og žeir hafa žjįšst meš sjįlfum Kristi, aš višbęttri móšur hans, gętum viš bętt viš, svo aš viš fylgjum bendingu žeirra inn til glešinnar sem er óendanleg, žvķ hśn beinist ekki aš sjįlfri sér heldur Guši einum. Amen.