2. sunnudagur í aðventu 2008, Stykkishólmur

 

            Seinni ritningarlestur dagsins er ekki frá Páli postula heldur heilögum Pétri.

            Hann fjallar um holdtekjuna, en ekki fæðingarstundina í Betlehem heldur almenna merkingu atburðarins og sérstaklega þó afleiðingar hans. „Afleiðingar“ í mannlegum tíma en ekki í tímaleysi Guðs.

            Þarna er í raun verið að hugleiða mátt Guðs og hvernig hann starfar án tillits mannlegra vídda staðar og tíma og þó er það sem hann gerir ekki ólíkt honum, eins og virðast mætti við fyrstu sýn, því hann kemur frá stað utan við tímann og fer inn í hann. Það sem kann að virðast sem þúsund ár, ef ein kynslóð er talin frá fæðingu manns uns hann fer sjálfur að eignast afkvæmi, eru þá fimmtíu kynslóðir, hver um 25 ár að lengd. Í þessu tímaleysi Guðs, segir Pétur, er þetta skeið sem einn dagur. En í hinu algjöra tímaleysi Guðs þekkir hann gjörvalla mannkynssöguna, alla sögu alheimsins sem í einni tímalausri andrá, og þekkir hana í því sama tímaleysi sem hann þekkir sjálfan sig. Sumir kunna að segja hæðnislega: Ef þú ert að bíða eftir endurkomu Jesú þá ertu að eyða tíma þínum til einskis, hann kemur aldrei. En allan þennan tíma hefur Guð ekki fyrst og fremst áhuga á að sagan skríði fram almennt séð, heldur á hjálpræði hvers og eins. Hann vil ekki að neinn farist. Og þessi langi tími í augum mannanna er nauðsynlegur til að tryggja að allir hafi tíma til endurhvarfs. Ef einhver þarfnast yfirbótaverka þá kann það að taka hann ævina alla að hreinsast nægilega. Sá tími er ekki notaður til einskis því meðal allra mannanna verka er þetta það mikilvægasta. Ef við lítum á málið þessum augum eru elliárin ekki hvíldartími heldur ættum við þá að hlýða Guði.

            Eldur er Pétri ofarlega í huga þegar hann hugsar um endalokin. Það er ekki að ástæðulausu. Á eyjunni okkar úti á Atlantshafi brennur eldur undir fótum okkar í sjóðandi heitu bráðnu berginu sem stundum brýst upp á yfirborðið. Og samt njótum við góðs af þessum hita sem hér búum. Ísinn og snjórinn hafa aðeins völdin á yfirborðinu um skamma hríð og jafnvel sá tími er ekki samfelldur. Drottinn segir: „Verum viðbúin“. Hann virðist hugsa þar um hvern stað fyrir sig, því þeir sem eru réttilega staðfastir í trúnni horfa á fjöllin bráðna úr hæfilegri fjarlægð. Og loks ber að nefna hina traustu, kristnu von. Þá verður nýr himinn og ný jörð sem hann hefur lofað okkur og þar mun réttlætið búa. Hann lætur að því liggja að þar verði öllum þörfum manna fullnægt. Þessi ákveðna von krefst hetjulegs hugrekkis. Verum iðin og látum ekki af að vera dyggðug. Reynum að vera „flekklaus og lýtalaus“ svo að við njótum friðar Drottins, í fullkominni einingu við hann í þránni til að njóta fullkomnunar aldanna sem kemur í líkingu fullnunar okkar tíma í holdgervingu hans og í þeim tíma sem á eftir fer, uns allt er að lokum orðið nýtt og fullkomið í honum. Amen.