2. sunnudagur ķ ašventu 2010, Stykkishólmur
Um žrjįtķu įrum fyrr hafši hin heilaga fjölskylda, nżborinn Jesśs sem fęddist ķ Betlehem žegar Rómverjar geršu manntal sitt meš Marķu, sannri móšur sinni, og Jósef, sem talinn var fašir hans, ekki geta snśiš aftur til Nasaret ķ Galķleu śr ferš sinni til Betlehem sem var sunnan viš Jerśsalem og einnig ķ Jśdeu. Ašstęšum er ennfremur lżst ķ Matteusargušspjalli og varša žęr heimsókn vitringanna og einbeitt įform Heródesar um aš drepa barniš, jafnvel žó aš hann hafi gert rįš fyrir aš žaš vęri hinn sanni Messķas. Heródes var edómķti og žvķ ekki af hreinu kyni gyšinga. Kannski hafši fjölskyldan haldiš einhverjum tengslum viš Nasaret mešan hśn var ķ Egyptalandi, en žangaš hafši hśn flśiš. En hśn sneri til baka og menn geršu rįš fyrir aš Jesśs vęri sannur sonur žeirra beggja. En įšur kann Jóhannes, sonur Elķsabetar fręnku Marķu og Sakarķa, sem fęddist žegar foreldrar hans voru oršnir aldrašir, aš hafa yfirgefiš žau og haldiš śt ķ eyšimörkina nįlęgt Jerķkó. Ķ kristnum listaverkum er hann sżndur sem drengur, jafnvel barn. Hann hefši ekki veriš sendur śt ķ eyšimörkina lķkt og syndahafurinn (3M 16) sem įtti aš bera allar syndir gyšingažjóšarinnar, heldur var hann einsetumašur ķ hugleišslu sem var svo nįlęgur Guši aš hann gat ekki yfirgefiš žessa einveru sķna. Ķ gušspjalli dagsins er honum lżst svo aš hann hafi nęrst į sterkum leggjum engisprettanna og villihunangi sem hefur sennilega veriš óvenjulegt og heilbrigt og fengist af safa runnanna og jurtanna ķ eyšimörkinni. Kannski hefur hann veriš žarna allan tķmann mešan Jesśs var fjarverandi, ķ ęsku hans, žegar hann sneri aftur, ķ einkalķfi og starfi hans. Žeir munu fyrst hafa hist žegar Jesśs baš hann aš skķra sig išrunarskķrn žegar Heilagur andi kom yfir hann ķ lķki dśfu, sem jafngilti ķ raun Messķasarkrżningu (sbr. Jes 11) sakir žess aš andlega mįttar sem fylgdi nišurstigningu Heilags anda. Jóhannes sį merki Messķasar en naumast žó nįvist fręnda sķns aš ęttartengslum.
Jóhannes vildi yfirgefa eyšimörkina og fara aš prédika en žó vera nįlęgt henni svo aš fólkiš gęti sjįlft komiš til hans. Og einmitt žį kom Jesśs og var ekki lengur trésmišurinn snjalli sem lét svo lķtiš į sér bera og bjó hjį móšur sinni en var bošberi trśarinnar, fullkomlega sjįlfsöruggur opinberunarmašur sem bjó yfir ómęlisdżpt aš visku og frįbęrri orku anda, hugsunar og lķkama.
Og žį kemur Jóhannes fram og talar af mętti og stórkostlegum įkafa svo aš sögurnar af honum nęgšu til žess aš fólk kom aš vitja hans ķ eyšimörkinni śr sjįlfri Jerśsalem og einnig hinir trśušu frį Galķleu. Hann var beinskeyttur ķ oršum, lķkt og Elķa, en nįši žó ekki eyrum hinna hęst settu. Trśarlegur įkafi į ekki uppruna sinn utan viš manninn, sem tilfinningalegt svar viš ytri reynslu, heldur kviknar hann innra meš žeim sem hefur uppgötvaš eigin djśp og fundiš fyrir nęrveru Gušs ķ sįlu sinni; nęrveru Gušs sem er alls ólķk žvķ sem ašrir įn žessarar reynslu gętu bśist viš. Žetta virtist žvķ bera vott um fullkominn heišarleika og sį heišarleiki styrkti bošskapinn, miklu fremur en venjuleg félagsleg bošskipti milli manna voru fęr um. Žess vegna hvatti hann menn til afturhvarfs og nęrvera hans einber, mögnuš af langri einveru, var sį andlegi hvati sem hafši mest įhrif į hina gušhręddu gyšinga. Žaš voru žeir sem voru hinir fįtęku Drottins, en į žeim byggšist framtķš heimsins. Hann hafši sjįlfur gert fullkomiš afturhvarf og var fullur af nįvist Gušs. Hann brįst žegar viš žvķ sem kom frį honum og uppfyllti af alvöru lokaspįdóm atburšanna sem uršu viš komu Gušs ķ heiminn. Matteus sį žegar ķ staš mikilvęgi spįdóma Jesaja en žeir eru svo lķkir söngnum um žjóninn sem Jesśs myndi verša: Rödd hrópanda ķ eyšimörk: Greišiš veg Drottins, geriš beinar brautir hans; hér var réttsżni sjįlfs gušdómsins.
Hann bar klęši śr grófu ślfaldahįri og gyrti sig lešurbelti. Įkafi hans lašaši óvęnt aš bęši farķsea og saddśkea. Žegar best lét horfšu hefšir gyšinga aftur til föšur Abrahams fremur en Móse sem ęttföšur žjóšarinnar. Žvķ sagši hann: Lįtiš ykkur ekki til hugar koma aš meš žvķ aš telja Abraham ęttföšur ykkar getiš žiš keypt ykkur lausa frį syndunum. Žetta var algjörlega róttęk og gušdómleg sżn, aš fara jafnvel aftur fyrir žį atburši žegar Abraham var ķ senn kallašur og fékk fyrirmęli um uppruna žess kalls. En Jóhannes hafši fariš yfir žetta stig ķ einveru sinni žar sem hann var einn meš Guši og hafi lęrt einverulexķu sķna til hlķtar. Og žegar hann hvatti landsmenn sķna til enn róttękari uppruna žį kallaši hann žį til žess sem var jafnvel enn róttękara en hans eigin geršir. Viš vitum žaš af frįsögn Lśkasargušspjalls af fęšingu Krists aš sį sem greiddi veginn skķrši ekki til išrunar heldur til endurfęšingar ķ Heilögum anda. Hann myndi skķra meš Heilögum anda til žess aš gera gušdómlega og heilla alla žį sem hann kallaši af meiri įkafa ķ röddu en Jóhannes sjįlfur. Og prédikun hans myndi greina léttvęgt hismiš frį góša hveitinu sem yrši žaš brauš evkaristķunnar sem hann myndi sjįlfur gefa aš kvöldi žjįninga sinna. Žęr voru pįskar mannkynsins ķ algjörleika sķnum og nįnustu fylgismenn hans voru frumgróšinn: kallašir til žess af hans eigin raust, en fyrir hana byrjaši Heilagur andi aš tala meš svo mįttugum hętti. Amen