2. sunnudagur í föstu 2006, Stykkishólmur

 

            Mannlegir eiginleikar þeirra Jesú, Elía og Móse ummynduðust fyrir áhrif guðdómlegrar dýrðar efst á fjallinu. Ekki er þar með gert lítið úr mannlegu eðli þeirra eða talið að það hæfði ekki svo mikilvægum fundi, heldur er lögð á það áhersla á að það var besta formið sem hentaði samfundi þeirra og gat jafnvel tengst postulunum þremur, Pétur, Jakob og Jóhannes, sem virtu þetta skelfdir fyrir sér. Þetta færði þá á æðsta stig andans sem nokkur maður gat náð í líkama sínum.

            Því á þessum stað í alheiminum hefur maðurinn náð æðsta stigi líkamsþróunar sinnar, hefur hugsað með hjálp líkama síns, talað og hlustað með hjálp líkama síns, ferðast með hjálp lima sinna, stundum verið hátt hafinn í líkama sínum en stundum lotið lágt í líkama sínum.

            Mikilvægust var ummyndun Jesú sjálfs. Trú þeirra Péturs, Jakobs og Jóhannesar styrktist þegar þeir litu guðdómleik hans. Fyrir þeim var mikilvægt að þeir öðluðust þarna þá hvatningu fyrir framtíðina sem þeir þurftu ef þeir áttu að stofna Guðsríki á jörðu meðal manna. Slíkar sýnir eru sjaldgæfar.

            Pétur er andartak í algleymi og veit ekki hvað hann á að segja. Hann sér að hann verður að leggja þessa sýn á minnið til eilífðar. Aldrei áður hafði jafnvel hinum bestu Gyðingum verið veitt sú forréttindastaða að standa svo nærri hinum lifanda Guði, sem fram að þessu hafði dulist í hinni auðmjúku holds mynd sem hann hafði tekið á sig. Pétur minnist hinna fannhvítu klæða Jesú. Sálarástand hans er augljóslega hægt að ráða af orðum hans. Minningarnar um hina árlegu athöfn þegar tjaldbúðirnar eru reistar á laufskálahátíðinni komu upp í huga hans.

            Á laufskálahátíðinni ríkti ævinlega áköf gleði. Í musterinu í Jerúsalem var mestum fjölda dýra slátrað á þessari hátíð í musterinu. Ísrael sótti aftur til uppruna síns, til flóttans úr Egyptalandi yfir Rauða hafið og til tímans í eyðimörkinni. Hátíðahöldin, sem enn fara fram, eiga við á sumarleyfatímanum, svo sem á hásumri þegar börnin sofa í tjöldum á blettinum heima hjá sér. Þau sleppa öllum borðum og stólum og borða þar sem þau eru niður komin á grasinu. Pétur fann einnig fyrir þörf til að leita aftur til uppruna síns í eigin æsku, en nú sótti að líkama hans og sál hin æðsta gleði.

            Og allt var þetta forsmekkur að því er hann sá skínandi ský guðdómlegrar dýrðar, sem fór inn í hvern krók og kima líkama þeirra jafnt sem sálar og verndaði þá einnig með afli sínu svo að þeir komust í snertingu við nokkurn hluta þessa ljóss. Og það var nokkurs konar forsmekkur. Það styrkti huga þeirra á öflugan hátt, en samt í samræmi við eðli þeirra. Það nærði huga þeirra með hreinleika ómengaðrar gæsku og af þessum sökum nærðist sál, hjarta og líkami þeirra allra þriggja.

            Og þá talaði Faðirinn. Hann hafði talað fyrir munn Sonar síns sem var hið skapandi orð að baki sköpunar englaheimsins, sem var svo vel skipulagður með englaskörum sem ræddu saman sín á milli og höfðu einnig sífellt háleitara samband við guðdóminn sjálfan. Þeir veittu orku og afli til efnisheimsins og nokkuð af þessari orku þéttist og varð að jörðinni og af jörðinni og efnum hans og af ljósinu spratt sköpunin og lífsaðstæður fyrir lifandi verur. Þetta var langvarandi Orð, tjáning eins vilja hins æðsta valds.

            Og nú hafði kóróna sköpunarinnar, maðurinn, hinn nýi maður, komið í stað fyrir Adam og konu hans, í sátt við himininn og í sátt við jörðina. Þetta var ekki löng tjáning, heldur náin orð sem borin voru fram í skiljanlegum setningum. Þau voru full af visku og ráðum, því hann var „undraráðgjafi“. Og nú stóð hann augliti til auglitis við þá einstaklinga sem hann hafði útvalið: útvalið úr eilífðinni og hrifið sögulega af einstaklingsbundnum ástæðum úr jarðlífi þeirra miðju. Þeirra hlutverk var að heyra þessi orð töluð og hlýða á hið eina, skapandi Orð Guðs sem náði yfir þá og studdi þá, rétt eins og voldugt rótarkerfi styður allt tréð með öllum sínum greinum og kvistum og laufum sem hreyfast og skrjáfa í vindinum, og næra tréð með fæðu sinni sem þau vinna úr ljósinu og draga til sín.

            Og allt þetta gerðist undrahratt!

            Og þessi hraði mældist á mælikvarða sekúndna sem deildust í enn smærri einingar – uns sýnin endaði og allt sem henni viðkom hvarf, og Jesús var einn þar, rétt eins og áður en sýnin hófst.

            Og þegar þeir hófu sig fyrst undrandi upp á hendurnar, síðan á hnén og loks á fætur, fór þessi rödd að tala sem þeir heyrðu nú sem þéttingu í heyranlegum hljóðum og lýsti því sem gerst hafði. Mátturinn var þar á staðnum, og sýndi sig í mikilli blíðu og fræddi þá á ákveðinn en mildan hátt, en þó með mætti:

            „Segið ekkert um það sem þið hafið orðið vitni að fyrr en þið hafið séð Mannssoninn risinn upp frá dauðum.“ Amen.