2. sunnudagur í föstu 2009, Stykkishólmur

 

            Í fyrsta lestri messunnar opinberaði Guð svolítið af sínum dýpstu djúpum og sýndi okkur að sá sem gefur lífið, og tekur það aftur, veit allt og ekkert sleppur við íhlutun hans. Þetta er við neðri endamörk þessa mikla rófs möguleika mannsins í yfirfljótanleika „alls“ sem er. Hann er Guð sem starfar með óumræðilegu afli, hann grípur inn í hræðilegan raunveruleika mannlegrar tilveru og krefst þess að maðurinn svari honum á fullkomlega opinn hátt.

            Í guðspjalli þessa sunnudags er frásögn Markúsar af ummynduninni á fjallinu. sem er við efstu mörk mannlegrar reynslu, þar sem horft er yfir landamæri mannlegrar tilveru inn á svið Guðs, þó að í augum postulanna hafi þetta gerst á þeirra mannlega tilverusviði. Þarna gerðist ummyndun Drottins, sem varð í guðdómi hans, í nærveru Elía og Móse. Þeir vissu allt um gjörvallt ferli hjálpræðisins og með orðum hins himneska Föður, sem staðfesti í Jesú Kristi nærveru síns eilífa Sonar í holdinu sem hann tók á sig frá Maríu mey, og fyrir vitnisburð postulanna, krafðist hann þess að allur heimurinn tryði á sig sem þann er hefði gert alla hluti og væri nú að endurskapa þá, svo að alls enginn vafi léki á um að þetta snerti hann sjálfan.

            Mikilvægi þessara tveggja atburða er óumræðilegt. Við minnumst hins sögulega vitnisburðar þess er Abraham var lofað því að fyrir son sinn Ísak yrði hann ættfaðir margra þjóða, og var þó fullkomlega reiðubúinn að fórna honum. Hann hlýddi hinni guðdómlegu rödd sem leiddi til fæðingar hins fyrirheitna sonar, og hélt áfram að fylgja guðdómlegu röddinni sem kallaði hann til að fórna honum á Móríafjalli. Líkt og Jóhannes Páll páfi II skrifaði í ljóði sínu „Hin rómanska þrímyndartafla“:

 

            „Leit hann aftur?

            Það vitum við ekki. Allt sem við vitum er að hann heyrði rödd

            sem sagði við hann: Farðu!

            Abraham kaus að hlýða röddinni.“

 

            Í seinna skiptið tók Jesús þrjá lærisveina með sér upp á fjall ummyndunarinnar og allur himinninn opnaðist í nærveru þeirra, og hófst það í guðdómleika Jesú Krists sem er ein persóna, bæði Guð og maður. Mikilvægustu þátttakendur í sögu Gyðingdómsins voru opinberaðir og urðu nú lifandi og vakandi: Móse, sem hafði endurnýjað hinn upprunalega sáttmála við Abraham og Elía og var spámaður í starfi sínu og orði, sem risu þar með upp yfir hið fallna viðmið Gyðingaþjóðarinnar og endurgerðu það með aðstoð hins stöðuga drifkrafts Heilags anda. Lokavitnisburður og orð Föðurins og vitnisburður þessara píslarvotta beggja í andanum, sem töluðu fyrir munn þeirrar þjóðar sem var þegar allt kom til alls sameinuð í Guði, skóp reynslu sem var ótrúlega sterk.

            Og þarna á milli fór lestur á stuttum kafla úr bréfi Páls postula til Rómverja. Ekki er mikið að gerast þar en viðburðir leiða þó til enn meiri og æðri einingar þeirra mikilvægu fullyrðinga sem fara þar á undan og koma þar á eftir. Staðfesting á því að Guð byrjar þar stöðuga opinberun sína sem lýkur með því að Jesús Kristur, Sonur hans, birtist í ótrúlegum mætti hins holdgerða Sonar í sjálfsfórnfæringu hans til Föðurins, sem Abraham hafði sýnt fyrrum er hann hlýddi hinni himnesku röddu og verið fullkomlega reiðubúinn að fórna Ísaki. En í sama atburði, með upplyftan hnífinn sem síðan stöðvaðist fyrir orð engilsins, var lífi Ísaks hlíft, líkt og líf guðdómsins og mannsins í Kristi hélt áfram í upprisu hans eftir þrjá daga í gröfinni. Ummyndunin, og það sem á eftir henni fór, bera vitni um þennan atburð þó að Kristur legði ríkt á við postulana að segja ekki frá þessum atburði fyrr en hann hefði risið upp frá dauðum. Hinir óumræðilegu andlegu kraftar sem voru að verki í Abraham birtast á Golgata, sem tók við af Móríafjalli, fyrir utan borgina.

            Þar var fullur máttur endurlausnarinnar sýndur, andspænis hinu auma máttleysi vantrúar og umbreytti því í endurlausn. Hinn mikli máttur endurlausnarinnar birtist í sigri hrósandi fasi Krists sem hann veitti áfram til fylgjenda sinna. Því nú gefur Faðirinn okkur allt með Kristi. Þeir geta ekkert um þetta sagt og eru því óhreyfanlegir, fullir af Guði. Því reiði hans hefur lægt og hann er ekki lengur ásakandi. Hinn fullkomni raunveruleiki  mannlegs dauða fylgdi þessari fórnargjörð hans, sem fórnarlambið tók viljugt á móti. Hinn óendanlegi máttur færðist nú til upprisu hans og uppstigningar til himna, en þaðan biður hann, ætíð sigursæll, fyrir mannkyni í sinni eilífu og áköfu, tímalausu bæn. Amen.