2. sunnudagur í kirkjuári 2011, Stykkishólmur

      Í guðspjalli dagsins snúum við okkur að nútíðinni og tengslum Jóhannesar skírara við Jesú.

      Jóhannes var stöðugt innblásinn af spádómum. Af þeirri ástæðu brást hann af krafti við nærveru Jesú. Jesús hafði þá þegar brugðist við honum með því að koma til hans og hljóta skírn sína til þess að „fullnægja öllu réttlæti“, þ.e. til að fullgilda undirbúningshlutverk Jóhannesar í hans eigin boðun. Þeir þekktust ekki persónulega þó að samkvæmt frásögn af heimsókn Maríu til Elísabetar í Lúkasarguðspjalli hafi Jóhannes tekið viðbragð af gleði í lífi móður sinnar við nærveru Jesú, því „hann var til á undan mér“, líkt og Jóhannes segir í guðspjallinu. Þetta vissi Jóhannes og margt annað og þennan skilning sinn á Jesú setti hann fremst í guðspjallið. Þegar hann sagði „Í upphafi var Orðið og Orðið var hjá Guði“ hafði hann notað orðalag rabbínanna um opinberanir Mósebókanna. Þeir notuðu orðið „tóra“ og sögðu „Í upphafi var lögmálið og lögmálið var hjá Guði“. Jóhannes hafði jafnað lögmálinu við Orð Guðs: grundvallarvisku Guðs sem sameinar alla þá þekkingu sem Guð hafði um sjálfan sig allri þeirri þekkingu sem hann hafði um sköpunina. Og Jóhannes hélt áfram og sagði það sem ekki var hægt að segja um lögmálið sem opinberaðist fyrir og til Móse: að Orð Guðs væri meira en lögmálið því að „Orðið var Guð“. Þetta náði út yfir og gerði ljóst það sem Jóhannes skírari hafði sagt um Jesú: „ hann var til á undan mér ... hann er sonur Guðs“.

      Jóhannes hafði þegar móttekið guðdómlegan innblástur um að yfirgefa óbyggðina þar sem hann hafði dvalist flest sín þrjátíu æviár til að vera sem næst Guði sjálfum í dýpstu verund hans. Sagan segir að hann hafi haldið sem drengur út í eyðimörkina, drukkið vatn úr uppsprettum og lagt sér til munns engisprettur en einnig hið næringarríka og ilmandi hunang villibýflugnanna. Verið getur að hann hafi ekki vitað að maðurinn sem kom á móti honum væri barn frænku móður hans, Elísabetar. Hann þekkti hann sem venjulegan mann og þekkti hann einnig andlega. Meðal þess sem hann vissi um hann andlega var að boðunarstarf hans tengdist starfi hans sjálfs. Hann  myndi „opinberast Ísrael“. Fram að þessu hafði hlutverk hans falist í því að draga sig í hlé að skipan Guðs. Faðir hans hafði verið prestur en hann kom fram við lok hefðar spámannanna og í upphafi nýrrar hefðar. Hann hafi þegið raunveruleika sinnar eigin köllunar og þann tíma sem hún kom fram á frá þeim „er sendi mig að skíra með vatni“. Hin sama rödd var fullkomlega ljós fyrir Jóhannesi og hafði gefið Jóhannesi loforð um að Guð myndi koma fram í guðdómsbirtingu. Orð raddarinnar komu frá persónu og guðdómleg skynjunarhæfni Jóhannesar, sem var hógvær meinlætamaður og reiddi sig aðeins á Guð, og henni bar að hlýða ekki aðeins sakir þess sem hún sagði beinum orðum heldur einnig óbeint. Beinum orðum sagði hún: „Þú sérð andann koma yfir hann og nema staðar á honum, hann er sá sem skírir með Heilögum anda“. Þetta merkir að Heilagur andi mun koma til manna og berast frá þeim sem stíga mun sjálfur niður og menn munu sjálfir sjá. Óbeint sögðu þessi orð að boðunarstarfi Jóhannesar myndi ljúka og það lægi að baki þessara orða hans: „Eftir mig kemur maður sem er mér fremri“.

      Jóhannes var reiðubúinn að halda inn í eyðimörkina  og dveljast þar einn. Hann var reiðubúinn að koma fram og prédika af ákafa þegar honum var boðið að gera svo. Og í þriðja lagi var hann reiðubúinn að yfirgefa sviðið og láta öðrum manni eftir að taka við hlutverki sínu og kóróna sitt eigið verk til staðfestu á sinnaskiptum manna með andlegri og guðdómlegri skírn fyrir guðdóm Heilags anda. Heilagur andi hafði verið hið guðdómlega tæki sem persónan er gekk út frá Föður og Syni í sameiningu myndi staðfesta sig og guðdóm sinn í með því að gera guðdómlega mennsku Krists, og gera mennina guðdómlega um leið með því að gera þá að guðdómlegum sonum sínum að fyrirmynd þess tímalausa og eilífa guðdómleika sem kom frá þeim sama guðdómi.

      Guðspjallamaðurinn Jóhannes minntist þessara krafna um guðdóm sem gerður var frá  manni sem einnig tók á sig refsingu og reiði Guðs  til að ljúka þessu ástandi og endurreisa manninn til paradísarstöðu sinnar í sköpunarverkinu.

      Síðar í guðspjallinu er greint frá útbreiðslu þessa boðskapar sem gekk út frá Orðinu sem varð hold til postula hans og lærisveina. Hinir óhlýðnu Ísraelsmenn höfnuðu honum og að lokum reis hann upp frá dauðum og ætlaði öllum mönnum að eiga hlutdeild í dýrð eilífðarinnar. Skírarinn bar vitni um það sem koma skyldi. Guðspjallamaðurinn, sameinaður í kærleikanum til Orðsins sem varð hold, bar vitni um fullnun þess og komuna í ljósi og dýrð til mannkyns, leidd af Heilögum anda, sem hvatti menn af fyrri hnignunarskeiði jarðar til dýrðlegrar og óendanlegrar raungervingar í guðdómlegum kærleika. Amen.