33

Ef tekið er mið af þeim alheimsatburðum sem greint er frá í guðspjalli dagsins, fer ekki hjá því að menn minnist þess sem vísindamen hafa látið frá sér fara um alheiminn. Allir hljóta að geta gert sér grein fyrir því. Við verðum að gera ráð fyrir að Drottinn vor hafi vitneskju um allan alheiminn – allar vetrarbrautirnar, jafnvel þær sem við sjáum ekki, alveg niður í minnstu eindir og agnir efnisheimsins.

Megum við, í fávisku okkar, ímynda okkur að einhvers konar samsvörun sé milli þess sem Drottinn vor opinberaði og þess sem nýjustu rannsóknir hafa uppgötvað og spáð fyrir um? Vísindaleg forspá var efni umræðna í Vísindaakademíu páfastóls fyrir hálfum mánuði. Hinn heilagi faðir flutti þar ávarp um þessi efni.

Við getum byrjað á því að fullyrða að vísindin telja yfirgnæfandi líkur á að heimurinn endi í allsherjaróreiðu, og er það í samræmi við þá mynd sem Drottinn vor dregur upp af heimsendi. Sólin mun sortna og stjörnurnar hrapa af brautum sínum á himni. Þessir atburðir bera ekki vitni um stöðugleika efnisins, sem talið var sterkt í sjálfu sér og andstæða skynseminnar, því þá munu „kraftar himnanna bifast“. Jafnvægi þeirra krafta sem uppgötvast hafa, eða eru að minnsta kosti taldir hafa uppgötvast, mun riðlast. Gífurleg tilfærsla mun verða á orkunni og efninu, sem við nánari skoðun er byggð upp af gífurlega mikilli og stöðugri orku. Þetta mun sannarlega valda byltingu á túlkun „krafta“ í eðlisfræðilegum skilningi, en fellur þó enn undir notkun gríska orðsins fyrir krafta, svo sem í orðinu „dýnamiskur“.

Í augum heimsmyndarfræðinga er þarna um að ræða áhrif lögmála sem unnt er að prófa vísindalega. Jafnvel endalokin. Breskur stjörnufræðingur ritaði: „Eftir um það bil fimm milljarða ára mun sólin deyja og jörðin með henni. ... Þessi langtímaspá er áreiðanleg því hún [gerir ráð fyrir því] að þau grundvallar eðlisfræðilögmál sem eru að verki í sólinni og aðdráttaraflið milli stjarna og vetrarbrauta muni starfa [á þessum tíma] eins og þau hafa gert undanfarna fimm milljarða [ára]“.[1] Hér er fullyrðing Drottins vors ekki bundin þessari hugmynd. Hann segist sjálfur vera Mannssonurinn og að menn muni sjá hann koma á skýjum; ekki regnskýjum, en hinn víði alheimur takmarkast ekki við þau; heldur með sínum eigin mikla mætti og dýrð. Og þetta hvort tveggja er tjáð á þann veg að það sýnist hafa meiri kraft en kraftur alheimsins. Þessi máttur er „meiri“ þar sem hann kemur að utan og á þar uppruna sinn. Vísað er til þessa uppruna með hliðsjón af því að lok eins tímabils og byrjun annars tengist komu Drottins. Hann kemur sem venjulegur maður og er sameðlis honum, því hann mun koma sem „Mannssonurinn“ – sem kom í heiminn við fæðingu sína og tengist mannkyni í henni æ síðan.

Hann mun koma og menn munu sjá hann koma. Og tvennt mun einkenna þessa komu hans. Hann mun í fyrsta lagi koma til að fullna prestlega þjónustu sína, sem framkvæmd er í kirkjunni. Englar hans, sem eru andlega sterkir að upplagi og lausir undan áhrifum dauða og líkama, munu safna saman hans útvöldu. Þeir höfðu sem eftirmyndir hans átt hlut í guðdómi hans þegar þeir dóu sínu gamla eðli á krossi hans og með guðdómlegri endurfæðingu sinni í upprisunni, sem gerði einnig þá ódauðlega í sálinni í upprisnum líkömum þeirra, en hann veitti til þeirra af óumræðilegum mætti sínum sem ekki var hluti af hinum endanlega alheimi. Öllum mönnum mun verða ljóst að alheimurinn er takmarkaður og eyðingunni háður: heimurinn þar fyrir utan (eins konar smærri himinn) og jörðin sem við erum svo nátengd.

Í öðru lagi mun verða staðfest eðli hins eilífa Orðs Guðs, en Drottinn er uppruni þeirrar visku sem þaðan kemur. Kjarni allra orða hans var óbreytanleiki þeirra sem tekur yfir og inniheldur allan alheiminn sem breytist allt til þess að honum lýkur. Orðið er til að eilífu og í því munu hinir útvöldu dveljast – í lokaeiningu máttarins sem er ekki frá þeim kominn, í visku og kærleika. Amen.

[1] Martin Rees, Just Six Numbers (London 1999), s. 80.