3. sunnudagur í aðventu 2008, Stykkishólmur

 

            Aðventan líður svo hratt, einkum þegar að mörgu er að hyggja og samt var þessari sunnudagsmessu ætlað að gefa okkur tilefni til að gleðjast á miðju skeiði sem hefur á sér yfirbragð yfirbóta, jafnvel þó að yfirbótunum sé að vissu leyti skotið inn í ritningarlestur dagsins til að leggja áherslu að María mey fæddi Jesú Krist í Betlehem.

            Okkur er sagt að við eigum að fagna, jafnvel þó að við eigum við ýmis vandamál að etja í lífi okkar, mörg meira að segja mjög mikil og krefjandi og því skoðum við vel hver það er sem gefur okkur þessi ráð. Við spyrjum okkur hvort sá hinn sami sýni einhver merki um að hafa hlýtt þessum skipunum sjálfur, hvort einhver gleðiuppspretta sé innra með honum? Þeir sem gefa ráð setja einmitt sjálfa sig þess vegna á æðri stall en þá sem ráðin beinast að, og þeir verða að vera sér meðvitaðir um aðstæðurnar og að stundum geti menn alls ekki þegið þau ráð sem þeir gefa.

            En Páll postuli sér í tryggum hlustendum sínum raunverulegt fólk og að baki því sem hann segir er mikil stöðugleiki. Og við finnum af því hvernig hann orðar hlutina – stundum er orðræða hans sjálfsprottin en styðst þó við örugga skynsemi – að hann skilur starfsemi mannlegs hjarta; að hann er einn af okkur en jafnframt ofar okkur fyrir Guðs útvalningu. Hann segir „biðjið á afláts,“ vegna þess að hann er að ávarpa samfélag sem er skapað til þátttöku í einstaklingsbundnu félagi Guðs barna og einnig í félagi þeirra Guðs barna sem eru andleg eining hinnar sýnilegu kirkju. Þetta ætti að vera þeim eins eðlilegt og að draga andann. Síðan eiga þeir að „þakka alla hluti“, því ef þeir eru skapaðir í Guði, hvað hafa þeir þá að óttast? Hvað um það, „það er vilji Guðs“. Þeir hafa heyrt kall Guðs og hlýtt því. Þeir hafa verð skírðir og teknir upp í félag Guðs barna og þakkargjörð þeirra og bænir hafa samsamast bænum og þakkargjörð Krists, og þannig eru þeir á sérstakan hátt orðnir eitt með honum. Í öllu þessu hefur andlegur máttur Heilags anda verið þeim innblástur en þeir eru ekki aðeins óvirk viðmót helgunarathafna hans. Þeir eru einnig synir hins himneska Föður og Heilagur andi hefur tekið sér bólfestu í þeim sem uppspretta helgunar þeirra sjálfra og annarra. Þannig taka þeir þátt í hinu innra lífi Heilags anda: þríeinu lífi sem orðið er eitt fyrir einingu sjálfs guðdómsins.

            Það væri óhugsandi að þeir skynjuðu hræringar Heilags anda Í andlegum verkum sínum og reyndu síðan að hlaupast á brott eða látast ekki heyra orð hans því þau eru andlegur brunnur hvers einstaklings og einnig þeirra sjálfra sem félaga í eigin kirkju. Þeir ættu að vera varkárir í öllum gerðum sínum, keppa ávallt eftir hinu góða og forðast allt illt.

            Öll sú náð sem kirkjan hefur þegið bendir í átt til lokakomu Krists. Hann veit að gjafir Guðs eru óþrjótandi og setur þetta allt saman í eina heita bæn: „Sjálfur friðarins Guð helgi yður algjörlega og andi yðar, sál og líkami varðveitist alheil og vammlaus.“ Því sálin lífgar, en andinn er drifkrafturinn. Ef þeir efast andartak um persónulega nærveru Guðs, þá þurfa þeir ekki annað en minnast síns eigin afturhvarfs: Það er ekki liðið í eitt skipti fyrir öll; það heldur áfram allt til andlátsstundar þeirra. „Guð hefur kallað yður og hann mun koma þessu til leiðar.“ Amen.