3. sunnudagur á páskatíma 2010, Stykkishólmur
Andleg fegurð leikur um frásögina af fundi hins upprisna Jesú með lærisveinum sínum í tuttugasta og fyrsta kafla Jóhannesarguðspjalls. Hún ber þess greinlega merki að hún er viðbót við hina kaflana tuttugu og eru síðustu versin eins konar lokayfirlýsing. Andleg fegurð leikur um Jesú og lærisveina hans ellefu, sameiginlega og hvern þeirra um sig. Þetta á þeim mun betur við þar sem sól var að rísa og ekki er frá því greint að ókyrrð hafi verið á vatninu. Þeir postular sem héldu til veiða með Pétri eru nefndir á nafn. Þeir biðu þess eðlilega óþreyjufullir að Jesús birtist þeim en vissu ekki hvernig það myndi verða. Kærleikurinn rak þá til Galíleu, það er að segja hinn guðdómlegi kærleikur sem var að verki í eftirvæntingarfullum hjörtum þeirra. Þessi eftirvænting kom í kjölfar þeirrar fullvissu að Jesús hefði áreiðanlega risið upp frá dauðum. Kannski hefur minningin um spádóma hans um eigin dauða og upprisu vaknað í hjörtum þeirra. Þeir voru þess fullvissir að hann myndi birtast. Þá myndu þeir enduruppgötva hann í líkama sem þaðan í frá myndi ekki breytast. Þeir skildu ekki fullkomlega að hér var um að ræða líkamlega mynd sem trúaðir á komandi öldum myndu öðlast hlutdeild í þegar hinir dauðu risu upp eftir dauðann líkt og hann. Mannslíkaminn er gagnslaus. Minningar og reynsla kviknaði í huganum en af mun meiri krafti þar sem ástand þeirra var nú stöðugt og eilíft.
Þeir komu aftur að ströndinni án þess að hafa veitt nokkuð í þessari skyndilegu veiðiför. En sál þeirra var þrungin nú, en ekki af sorg heldur eftirvæntingu þess sem verða myndi.
Rödd hans barst til þeirra eins og rödd ókunnugs manns yfir til bátsins. Ástúðarfull röddin ávarpaði þá og sagði: „Paida“ : „drengir“, þó að þetta gríska orð hafi einnig verið notað um þræla og þjónustulið. „Drengir, hafið þið nokkurn fisk?“ Þeir svöruðu: „Nei.“ „Kastið netinu hægra megin við bátinn og þið munuð verða varir.“ Þeir fengu þegar svo mikinn afla að þeir gátu ekki dregið hann um borð í bátinn en urðu að halda saman netinu meðan þeir reru í land. Nú hafði Jóhannes borið kennsl á raddblæinn og hljóminn í raust Drottins og sagði frá því. Hinn hvatvísi Pétur stökk þegar út í vatnið til þess að verða fyrstur til að heilsa Drottni. Jesús hafði þegar kveikt glóðareld og lagt á hann fisk og brauð. Hann sendi Pétur, sem ekkert sagði, til að sækja eitthvað af stóru fiskunum sem þeir höfðu veitt – úr netinu sem nú var áfast við bátinn. Loks sagði Jesús: „Komið og matist...“ Þeir löguðu sig síðanað nærveru Jesú sem nú var upprisinn og lifandi. Þeir horfðu þegjandi á hann en það var það eina sem þeir gátu gert. Og hann gaf þeim nú brauð og fisk eins og hann hafði gert við mannfjöldann handan vatnsins.
Þegar þeir höfðu matast sagði Jesús við Pétur: „Elskar þú mig meira en þessir?“ „Já, Drottinn, þú veist að ég elska þig.“ Jesús mælti úr djúpi síns mannlega hjarta og Jóhannes var ófær um að breyta á annan hátt – og það var enginn kvörtunartónn í rödd hans þegar hann viðurkenndi óendanlega visku Jesú. Og Jesús, sem gaf þeim fæðuna, bætti við: „Gæt þú lamba minna“ – hinna saklausu, en í þeirri mynd hafði hann dáið samkvæmt spádómi Jesaja: þeirra sem deyja myndu í einingu við hann og þeirra sem einkenndust af algjöru sakleysi. Þetta samtal var endurtekið en nú með orðunum: „Ver hirðir sauða minna.“: Það voru þeir sem lengi höfðu verið trúfastir og átt erfiða ævi, en voru nú orðnir vanir því að hafa andlegan hirði. Í þriðja sinn sagði Pétur hryggur í bragði: „Drottinn, þú veist allt. Þú veist að ég elska þig.“ Hann hélt að ótryggð sín hefði verið sér fyrirgefin en samt var Drottinn þarna að vísa til fyrri ótryggðar hans. En Jesús beindi athyglinni að framtíðinni: „Þegar þú ert orðinn gamall munt þú rétta út hendurnar og annar býr þig og leiðir þig þangað sem þú vilt ekki.“ Þetta hlýtur að hafa verið spádómur um ævilok hans þegar hann undirbjó krossfestingu sína með höfuðið niður í hringleikahúsi Nerós, rétt neðan við Vatíkanhæðina. Þar hefur hann séð egypsku broddsúluna sem nú hefur verið flutt á mitt torgið. Því Jóhannes sagði að þetta hafi Jesús sagt „til að kynna með hvílíkum dauðdaga Pétur myndi vegsama Guð, og enn hann mælti enn orðin „Fylg þú mér“ – í þjáningum mínum og allan krossferil minn. Pétur var nú bæði orðhagur og hreinn og beinn. Bréf hans sýna nákvæmlega þessi sömu einkenni. Hann hafði rætt við Drottin vorn sem jafningja eins og mann sem hefði mælt nákvæmlega sál hans, veikleika hans og styrkleika, og styrkleikinn myndi á endanum hafa vinninginn.
Einn þáttur tjáskiptanna fylgir á eftir þessum guðspjallskafla. Hann spyr Jesú um Jóhannes. Minntist hann þess að er móðir Jóhannesar og Jakobs bróður hans hafði beðið um að synir hennar tveir yrðu meira metnir en hinir postularnir? Þegar hann minntist þessa atburðar, ef til vill áttatíu árum eftir að hann gerðist, lagði Jóhannes þann skilning á þetta að upprunalegt val Péturs í leiðtogasæti postulanna hafði verið endanlegt, og hann sætti sig við það. Einnig sakir ástar á Jesú en hún var sambærileg við ást Péturs en tjáð á annan hátt. Amen