4. sunnudagur í aðventu 2010, Stykkishólmur
Sú lexía sem Akas konungur lærði og sagt er frá í Jesajabók, og öll þau áhrif sem hún hefur haft á lif kristinna manna þaðan í frá, kann að þykja óvenjuleg. Þegar öllu er á botninn hvolft ættum við að gleðjast yfir sérhverri gjöf sem Guð gefur okkur. Hann vill að mennirnir lifi lífinu til fulls og séu lifandi. Reyndar skynjaði Jesaja spámaður falskan tón í svari konungsins þegar Jeasja talaði fyrir munn Guðs og sagði við hann: „Bið þú Drottin Guð þinn um tákn, hvort heldur neðst neðan úr undirheimum eða ofan frá hæstu hæðum.“ Akasi hlýtur að hafa fundist að af þessu gæti hann haft einhver vandræði. Hann kaus þægilegt líf og vandræðalaust. En slík skilyrði í svari hans voru ekki tákn um mann við fulla andlega heilsu. Heilagur Íreneus, hinn mikilvægi helgi maður frá annarri öld, sagði okkur til huggunar: „Dýrð Guðs er lifandi maður.“ Guð vill að við líkjumst sér, séum að sönnu starfsöm og skapandi.
Akas konungur var skynsamur maður þó að hann skorti yfirsýn. Og hann leitaðist við að svara á þann veg að hann stæði sjálfur eftir í jákvæðu ljósi. Þess vegna þóttist hann vera hógvær og guðrækinn og svaraði: „Ég bið einskis því ég vil ekki freista Drottins.“ Þetta kunna að virðast áhrifarík orð en samsvöruðu þó ekki því sambandi sem Guð vildi eiga við mennina. Þetta voru sannarlega ekki viðbrögð í anda hinna miklu manna í sögu Ísraels, líkt og Davíð, sem einnig var konungur, og átti alltaf í miklum og góðum samskiptum við Guð eða Elía sem var svo kraftmikill að á andlátsstundinni var hann hrifinn upp til himna í eldvagni. Guð vill að við séum starfsöm og keppumst að því að vinna stórvirki. Jafnvel heimspekingurinn Aristóteles taldi mikilfengleikann, gjörning mikilla hluta, til dyggða.
Og spámaðurinn Jesaja ávarpaði Akas konung sem var af húsi Davíðs. Spámaðurinn sagði við konung: „Finnst yður ekki nóg að reyna á þolinmæði manna? Ætlið þér nú einnig að reyna á þolinmæði Guðs míns?“, þess Guðs sem vill að þjóð sín láti aldrei af að vinna góðverk, því að á þeirri braut helst þjóðin jafnan á réttum kili, ef hún kappkostar sífellt að gjöra gott. Hann mun gefa stórkostlegt fordæmi frábærra verka sem eru Guði þóknanleg og hafa með því áhrif á líf sérhvers karls og konu í landinu og þótt víðar væri. Því að með þessari hvössu sýn spáir Jesaja tvennu: að mey muni verða þunguð og að barn hennar muni verða guðdómlegt og lifa meðal manna; Immanúel. Var hægt að lofa meiru og var hægt að gefa nokkuð meira en það? Því að klæði hins guðdómlega á holdi manns og sú staðreynd að hann fæddist af meyju ber vott um lítillæti Guðs og er til marks um það að kvendómurinn upphefst á áður óþekktan hátt þegar María mey sjálf verður þunguð og fæðir hann sem móðir hans. Barnið yrði bæði Guð og maður, þótt ekki væri það fætt með meðfæddri hneigð til mistaka og hrösunar, heldur birti gervalla jörðina í sýnilegri mynd, og gerði einnig móðurina sýnilega. Hún myndi verða afar máttug og verða áfram mey með sínum Immanúel, sem yrði bæði guðdómlegur raunveruleiki og persóna á jörðinni. Guð, sem var alltaf ósýnilegur, myndi koma ósýnilegur í líkama hennar og fæðast sýnilegur. Hann myndi fræða okkur með tvennum hætti, annars vegar sem Guð og hins vegar sem maður. Sem Guð og maður myndi hann viðhalda ódauðleika sínum og yfirskilvitleika.
Lífið myndi verða blanda af hinu auðvelda og erfiða samkvæmt því sem á eftir færi. Hann myndi lifa af rjóma og hunangi, paradísarfæðu, því hann myndi standa nærri náttúrunni. En flugurnar í Egyptalandi myndu angra þá alla og býflugurnar í Assýríu. Þeir myndu allir nærast á sama rjóma og hunangi. Landið myndi allt verða vaxið þyrnum og þistlum en þó myndu þeir lifa af sauðfjár- og nautarækt sinni. Þeir myndu líða skort en komast af við harðræði og lifa við iðrun: líkami þeirra og höfuð yrði krúnurakað. Við svo búið myndu þeir lifa af: af mjólkinni úr kindum sínum og kvígum, og villihunangi. Lífið yrði erfitt en ávallt friðsælt og lifað af fullum styrk, og þeir myndu komast af en þó með því skilyrði að þeir notuðu ávallt allan sinn mátt, sem nærir þá líkt og Immanúel sjálfan. Amen.