4. sunnudagur á páskatíma 2009, Stykkishólmur

 

            Ógjörningur er að ímynda sér að nokkur sem aðhyllist kaþólska trú segi neitt annað en: „Ég er kaþólsk(ur)“ þegar hann eða hún er spurð. En hitt er svo annað mál að okkur öllum er ekki fyllilega ljóst hvað í þessum orðum felst. Þess vegna eru orðin úr bréfi Jóhannesar postula í lestri dagsins svo einstaklega mikilvæg. Við erum nefnilega svo miklu meira en einhverjir merkimiðar. Það eru ótrúleg forréttindi að við skulum hafa verið gerð að „Guðs börnum“ að fyrirmynd hins eina sem er Sonur Guðs að eðli. En öllu þessu getum við gleymt nema við íhugum það og hugsum vandlega um það.

            Og þetta getum við horfst í augu við því það sem gerir okkur kleift að horfast í augu við Drottin af kunnugleika eru einmitt þessi líkindi við hann sem Heilagur andi hefur komið áleiðis til okkar, og við verðum að halda við, og ekki aðeins halda lífinu í, heldur fullkomna. Og þessi fullkomnun er höfnun alls þess innra með okkur sem er andstætt henni og þeirri þrá, sem grundvallast á trú og von, að þetta vaxi til þeirrar fullnustu sem ekki er mæld í magni heldur krafti. Þegar rétti krafturinn er fundinn og fer vaxandi, þá er sálin ekki lengur óstöðug heldur er hún orðin alfrjáls. En meðal þeirra sem ekki hafa öðlast þennan barnarétt Guðs birtist djúpt hatur á öllu því sem gott er, og skiptir þá engu þótt notuð séu skynsamleg orð til að útskýra það sem þau kalla fram í okkur.

            Augu trúarinnar, hjá þeim sem hafa reynslu af helgi annarra manna, munu geta skorið úr um þetta undir eins í nærveru annarra. Þeir hafa fundið uppsprettu gæsku sem í eðli sínu er aðlaðandi og  hógvær, og vilja að það verði einnig sín eign. Það er ekki rangt því  þeim er boðið það að gjöf eins og það birtist í nærveru einhvers sem þegar hefur hlotið það til varðveislu.

            Við sjáum það af orðum Jóhannesar að gjá er á milli þess ástands sem við erum í og þess ástands sem við eigum að vaxa til. Hann segir: „Það er enn ekki orðið bert hvað við þá munum verða.“ Hér klæðumst við fötum trúarlegrar fátæktar, en einhvern tíma munu líkamar okkar klæðast fötum trúarlegrar fullkomnunar – þegar við böðumst himnesku ljósi, þegar við verðum andlega óþreytandi, andlega fögur og geislum af krafti guðdómlegrar gleði. Þá verðum við fyrir, þökk sé Guði, því sem í fyrstu kynni að virðast áfall; en ekki þó eymdaráfall, heldur það áfall að við komumst í ástand  sem einkennist af himneskri gleði sem er hvort tveggja í senn hreinsandi og styrkjandi, og þar er um að ræða uppfyllingu alls kyns óteljandi og óræðra vona. Hver gleðst yfir vonbrigðum, yfir skorti á frama, yfir ófullnægju?

            Við erum gerð guðumlík svo að við getum verið með Guði. Auðvitað hefur Guð vald yfir okkur en hann vill að við óskum eftir gjöfum hans og þiggjum þær gjafir sem við þó langt í frá verðskuldum. Sæði hins guðdómlega er innra með okkur nú þegar og það vex í samræmi við þá möguleika sem eru í því sjálfu, en ekki möguleika þessarar daufu og ruglingslegu jarðar. „Þá verðum við honum lík því að við munum sjá hann eins og hann er.“ Og nú er hann á himnum með útgeislun og fegurð ódauðlegs líkama síns, sem beinir til okkar guðdómlegum kærleika sínum. Og líkamar okkar munu taka á móti hverjum votti af guðdómlegum kærleika og endurvarpa honum tafarlaust og að eilífu. Allur kærleikur sem okkur er veittur er sendur aftur til hins upprunalega gefanda, beint í gegnum hann og jafnframt í gegnum alla samferðamenn okkar. Þessi sending og skipti á kærleika samsvara eðli hans og tákna óendanleika hins guðdómlega kærleika – sem verður raunverulegri en okkar eigin; hann mun þroska okkur og umbreyta okkur og tengja alla þá sem einnig eru fullir af Guði og geisla honum í gjöf sinni, því kærleikurinn er ekki dauður heldur lifandi og kærleikurinn fullkomnar sjálfan sig í fegurð og af krafti með því að gefa sjálfan sig; og allir þeir sem gefa, gefa af meiri ánægju en ef þeir héldu kærleikanum út af fyrir sig. Amen.