Ræða um preststarfið

byggð á "Presbyterorum Ordinis" §§15-17,

eftir séra Horacio Cabaña IVE

 

 

Persónulegrar helgi krafist af prestum 
 

Í gervallri hefði kristninnar, sem grundvallast á hinum helgu ritningum, er sagt að prestarnir séu „Guðs menn“, menn helgaðir Guði. Homo Dei: þessi skilgreining gildir um hvern kristinn mann, en Páll postuli hefur þessi orð sérstaklega um Tímóteus biskup, lærisvein sinn, þegar hann hvetur hann til að nota ritningarnar.¹ 
 

1. Prestinum er sérstaklega ætlað að feta í  fótspor Krists

Samkvæmt trú kirkjunnar færir prestvígslan ekki aðeins nýtt hlutverk í kirkjunni, þ.e. þjónustuna, heldur veitir þeim einstaklingi ákveðna „helgun“ sem tengist andlegu og óafmáanlegu eðli hinnar sérstakrar tengingar við Krist sem vígslusakramentið veitir viðkomandi, ekki aðeins í tilveru hans heldur einnig í starfi hans. Sú fullkomnun sem krafist er af prestinum samsvarar því hlutdeild hans í prestdæmi Krists, sem var höfundur endurlausnarinnar: presturinn getur ekki skorast undan því að endurskapa í sjálfum sér þessar tilfinningar, hugmyndir, innri spennu og ætlun og anda fórnar til Föðurins og þjónustu við meðbræðurna.

Þess vegna hefur presturinn hlotið einskonar náðargjöf sem gerir honum kleift að njóta einingarinnar við Krist og á sama tíma að helga sig prestlegri þjónustu við bræður sína og systur. Eins og Vatíkanþingið segir, þar eð presturinn „tekur á sig að sinn hátt persónu Krist hlýtur hann sérstaka náð. Fyrir þessa náð getur presturinn, sakir þjónustu sinnar við fólkið sem falið er umsjá hans, og við gervalla þjóð Guðs, betur sóst eftir þeirri fullkomnun Krists sem hann er nú fulltrúi fyrir. Mannlegir brestir holdsins læknast fyrir þá helgi hans sem varð fyrir okkur ‘heilagur, svikalaus, óflekkaður, greindur frá syndurunum’².“ Við þessi skilyrði hlýtur presturinn að vera sérstök eftirlíking prestsins Krists, og það er afleiðing sérstakrar náðar vígslunnar: náðar einingarinnar við Krist, prestinn og fórnarlambið og, fyrir sakir sömu einingar, náðar góðrar prestþjónustu við bræður sína og systur.

Að þessu leyti er gagnlegt að minnast fordæmis Páls postula. Hann var svo fullur að  lífi Krists að hann gat sagt í fyllstu hreinskilni: „Sjálfur lifi ég ekki framar heldur lifir Kristur í mér“³. Samt sem áður, eftir að hann hafði vísað til þess sérstaka stuðnings sem hann hafði þegið sem „kristinn maður“⁴, sagðist hann einnig þjást af fleini í holdinu, og losnaði aldrei undan þeirri áþján. Þó að hann hefði þrisvar beðið Drottin, sagði Drottinn við hann: „Náð mín nægir þér því að mátturinn fullkomnast í veikleika“⁵.

Með hliðsjón af þessu dæmi verður prestinum betur ljóst að hann verður af fremsta megni að reyna að lifa helgun sína með því að halda einingunni við Krist og láta anda hans fylla sig, þrátt fyrir reynsluna af eigin mannlegu takmörkunum. Þau munu ekki hindra hann í störfum hans því að hann hefur hlotið „náð sem nægir honum“. Presturinn verður því að setja traust sitt á þessa náð; hann verður að leita athvarfs hjá þessari náð í vitneskjunni um það að hann getur leitað fullkomnunar í voninni um að vaxa stöðugt í heilagleikanum.  
 

2. Persónuleg helgi gerir þjónustuna enn áhrifameiri

Að auki verðum við ávallt að muna þetta, eins og það var orðað á Vatíkanþinginu: „Prestarnir munu öðlast helgi á sinn sérstaka hátt með því að sinna hlutverki sínu óþreytandi og af einlægni í Anda Krists“⁶. Hugsjónin er að öðlast einingu lífsins í Kristi, sameina bæn og þjónustu, íhugun og aðgerðir, því þeir leita sífellt vilja Föðurins og gefa sjálfa sig hjörðinni⁷

Ennfremur er það uppspretta áræðni og gleði fyrir prestinn að vita að persónuleg skuldbinding hans við helgunina hjálpar honum við að gera þjónustuna áhrifaríkari. Reyndar segir Vatíkanþingið⁸: „Jafnvel þó að náð Guðs geti framkvæmt hjálpræðisverkið með óverðugum þjónum, kýs hann þó venjulega að sýna undur sín á þeim mönnum sem beygja sig enn auðmjúklegar undir áhrif og leiðsögn Heilags anda og geta, fyrir sakir náinnar einingar sinnar við Krist og helgi lífs síns, sagt eins og Páll postuli: ‘Sjálfur lifi ég ekki framar heldur lifir Kristur í mér’⁹“.

Þegar prestinum skilst að hann er kallaður til þjónustu sem verkfæri Krists, finnur hann hjá sér þörf til að lifa í náinni einingu við Krist svo að hann geti orðið áhrifaríkt verkfæri „hins æðsta“. Þess vegna leitast hann við að endurskapa í sér „helgilífið“ (tilfinningar og dyggðir) hins eina, eilífa prests sem deilir með honum ekki aðeins valdi sínu heldur einnig fórnarstöðu sinni til að fullkomna hina guðdómlegu áætlun. (Sacerdos et Hostia) Prestur og fórnarlamb. 
 

Kæru bræður og systur, við skulum biðja fyrir helgi prestanna svo að þeir geti staðið helgir frammi fyrir áskornunum nútímans.