5. sunnudagur ķ föstu 2006, Stykkishólmur
Žess atburšar sem um ręšir ķ dag er getiš ķ Jóhannesargušspjalli, rétt fyrir sķšustu pįskana. Drottinn hafši yfirgefiš vini sķna ķ Betanķu, į Olķufjallinu austur af Jerśsalem. Leištogar Gyšinga höfšu loksins įkvešiš aš krefjast daušarefsingar yfir honum. Hann hafši haldiš innreiš sķna ķ Jerśsalem ķ miklum fögnuši žar sem fólkiš veifaši pįlmagreinum.
Ķ Jerśsalem var hópur Grikkja sem snśist höfšu til Gyšingatrśar, svokallašir trśskiptingar, og žeir spuršu Filippus hvort žeir męttu sjį Jesś žvķ žeir vildu spyrja hann spurninga og komast aš žvķ sjįlfir hver kennari hann vęri, žessi mašur sem svo bar af hinum fręšimönnum Gyšinga og leištogum. Filippusarnafniš var grķskt, kannski var žaš įstęša žess aš žeir spuršu hann fyrst. Hann kom frį noršurenda vatnsins žar sem Galķleu-Gyšingarnir bjuggu innan um stóran hóp grķskra innflytjenda sem komu žangaš į tķmum Alexanders mikla.
Filippus fór til Andrésar sem tilheyrši innsta hring lęrisveinanna og saman fóru žeir til Jesś.
Svariš viš spurningu žeirra hvort žetta vęri unnt var hin mikla upphrópun, og henni fylgdi sķšan rödd hins himneska Föšur. Žetta tengist ekki į neinn hįtt ósk žeirra um vištal. Hér er greint frį stórkostlegum innri hugsunum hins holdgerša Gušs sem stóš andspęnis dauša sķnum og hvert gildi dauši hans myndi hafa. Grikkirnir voru žvķ ķ raun óveršugir įheyrendur aš žessum einręšum hans.
Stundin er komin, aš Mannssonurinn verši gjöršur dżrlegur.
Hann hafši skynjaš andrśmsloftiš ķ Jerśsalem réttilega. Hann vissi fyrirfram um rįšabruggiš ķ höll Kaķfasar. Kannski tók hann eftir žvķ aš žjónar ęšsta prestsins hlustušu óvinsamlegir og haršir į svip og skįru sig śr žegjandi fjöldanum sem bišu žess aš Jesśs gerši eitthvaš. Žeir bišu en vissu ekki eftir hverju.
Žeir tóku eftir andstęšunum ķ vęgi žessara orša andspęnis žögninni sem hann kaus frammi fyrir ęšsta prestinum og Pķlatusi. Žau orš sem hann sagši voru full merkingar en žau voru fį og virtust bera vott um veikleika.
En žessi orš vitna reyndar um mikinn styrk.
Hveitikorniš fellur ķ jöršina. Žaš er žurrt śr hlöšunni. Žegar žaš kemst ķ samband viš rakann ķ moldinni ferš žaš aš spķra og frį spķrunum vaxa stönglar og į hverjum žeirra žroskast kornax. Žaš margfaldast hundrašfalt eša meira. Og sérhvert hveitikorn į hverju axi mun geta gert žaš sama svo aš unnt verši aš braušfęša mennina! Eyšing og dauši upprunalega kornsins er skilyrši fyrir žvķ aš lķf žroskist ķ gnęgš.
Sjįlfsįst kemur hér ekki viš sögu og sjįlfur myndi hann beinlķnis lifa žessa miklu lķkingu žegar hiš eina sįškorn sem žornaš hafši um nokkurn tķma myndi sannarlega deyja. Betra er aš žaš fórni lķfi sķnu žegar kalliš kemur.
Og žetta var góš lexķa lęrisveinum hans. Fylgiš mér og žį muniš žiš feta brautir sem óhjįkvęmilega leiša til eilķfs lķfs! Hann įvarpaši lęrisveina sķna śr djśpi hugsunar sinnar įšur en hann hélt śt į braut žjįningar sinnar og dauša og sagši: Sį sem žjónar mér fylgi mér eftir. Žann sem žjónar mér, mun Faširinn heišra.
Mikiš angur fyllir sįl hans. Hann er ekki ónęmur fyrir višbrögšum žeirra hetja sem verša aš kalla fram ótrślegt hugrekki į undan atburšum sem gętu tortķmt žeim og öšrum. Hugur hann fyllist hugrekki. Žaš er vķsvitandi og felur ķ sér val. Hann į um tvennt aš velja: Fašir, bjarga žś mér! eša aš stašfesta tilgang sinn meš komunni ķ žennan heim.
Og mennska hans, full af frelsi, stašfestir vilja hans til aš framfylgja hinum gušdómlega tilgangi. Persónur gušdómsins dżrka ekki sjįlfar sig, en hver žeirra dżrkar žó hinar tvęr fullkomlega. Hann er Orš Gušs, samkvęmt Jóhannesi. Hann er einnig Nafn Gušs sem tjįning sķns eigin ešlis og eigin tilgangs. Žvķ er sagt dżrlegt sé nafn žitt. Mennska Jesś hefur hafist til efstu hęša gušdómleika hans og samsamast tilgangi gušdómsins.
Orš žessi voru töluš opinberlega en voru žó einnig tjįning hins innilega sambands hans viš Föšurinn. Og Faširinn męlir ķ skiljanlegum oršum og segir aš dżrš Sonar hans, Jesś, sé eilķf og órofin: Ég hef gjört nafn žitt dżrlegt og mun enn gjöra žaš dżrlegt.
Mannfjöldinn heyrir žessi orš sem hljóta aš hafa virst eins og žruma. Žeir eru ekki langt frį sannleikanum žegar žeir segja aš engill hafi talaš. Og Jesśs segir viš žį: Žiš hafiš oft bešiš um tįkn frį mér og himnarnir hafa nś talaš mitt į mešal ykkar Faširinn sem žiš segist tigna og talaši til Móse og Elķa og allra spįmannanna.
Žį sneri hann sér aš komandi dauša sķnum. Žjįning hans vęri ekki fyrir vilja djöflaprins žessa heims. Hann hefši ekki lengur mįtt žvķ hann hefši veriš sigrašur. Hvašeina sem geršist yrši eingöngu fyrir vilja hins gušdómlega.
Og žiš megiš reisa lķkama minn upp į kross eins og Móse reisti eirorminn upp į stöng, en žaš veršur til žess aš allir lašast a mér, lķkt og žeir sem horfšu į eirorminn lęknušust af eitrušu biti höggormanna. Lķtiš til mķn žvķ ég er hjįlprįš alls heimsins. Og ég mun lękna ykkur af öllum ykkar meinum! Amen.