5. sunnudagur í kirkjuári 2006, Stykkishólmur

 

            Jesús hafði kallað þá Pétur og Andrés. Jakob og Jóhannes, tvenna bræður og alla fiskimenn, til fylgis við sig og þeir hlýddu honum umyrðalaust.

            Þeir fóru með honum næsta hvíldardag í samkunduhúsið. Hann kenndi fólkinu sem var undrandi á þeim mætti sem hann bjó yfir. Þessi fræðsla vakti upp illan anda í manni sem þar var. Áður en andinn var rekinn úr manninum sagði hann hver Jesús í raun væri. Fólkið undraðist máttinn í honum. Og vafalaust hafa hinir fjórir réttlátu verið það líka og tekið vel eftir öllu. Þeir áttu að verða mannaveiðarar en sjálfur var hann meistari í þeirri grein. Hann veiddi ekki aðeins menn með prédikun sinni heldur annaðist hann einnig þá sem engin von virtist um lengur. Hann var fullur samúðar.

            Hann hélt úr samkunduhúsinu til húss þeirra Péturs og Andrésar en þar lá tengdamóðir Péturs með sótthita og hann læknaði hana. Hún fór þegar að matreiða fyrir þá. Þetta er til vitnis um að Pétur hafði verið kvæntur, hann hafi verið það því ef kona hans hefði enn verið á lífi hefði hún annast matseldina og móðir hennar ef til vill hjálpað henni.

            En Pétur var maður reynslunnar. Í samræmi við andlegar röksemdir lét vesturkirkjan skírlífi ná til presta sinna. Þetta tengdist því að auknar skyldur voru lagðar á herðar prestanna. Ef menn eiga að geta unnið prestverkin vel verður sá sem þau vinnur að vera laus við stéttatengsl og hjónabandið setur prestinn þegar í stað í ákveðna stétt. Þá þarfnast presturinn kyrrðar til íhugunar og til að endurvekja anda sinn. Hann getur ekki búist við því að stöðug nærvera konu geti tekið við vandamálum hans eða vandamálum annarra. Hann verður að vera sá trausti kjarni sem kirkjan sjálf er reist utan um.

            Með ákafa prédikunar sinnar og lækningum, meðvitaður um kröfur fólksins til sín, gaf Drottinn sjálfan sig að verki sínu með ákefð og gleði. Það gerði hann þegar hvíldardeginum langa var lokið og þar með ferðabanninu. Hann var þá eins og læknir sem tekur að sér næturvakt og hann annaðist fjölda manns sem komu með sjúklingana til hans til lækninga og áreiðanlega hafa komið til hans margir sem vildu láta reka á brott illa anda.

            Góður læknir sér að sjúklingar hans leita eftir samúð. Þeir segja lækninum og prestinum sínum frá vandamálum sínum. Þessi andlega tjáning tekur mikinn toll af orku hvers læknanda. Einkum á það við þegar útskýringarnar eru miklar og von vaknar sem áður hefur ævinlega verið slökkt eftir að hafa verið vakin.

            Því er ekki að furða að hann skyldi, sem maður, þurfa að endurnýja anda sinn. Hann naut andlegrar uppörvunar frá fólki sem varð vinir hans, svo sem Mörtu, Maríu og Lasarusi en helsti andlegur brunnur hans var þó bænin til Föðurins, þar sem jafningjar töluðust við. Hann hlýtur að hafa jafnað sig fljótt og búið sig undir fleiri verkefni. Þá snýst hugurinn til erfiðasta verkefnisins, þegar hann íhugaði í Getsemanegarðinum hina miklu byrði mannlegrar eymdar og synda sem þjáningar hans og krossdauði myndu friðþægja fyrir, allar syndir manna, jafnvel hinar smæstu. Sem maður fann hann þá til einsemdar sinnar þó að hann fyndi til friðar sem Guð. En friðurinn í guðdómi hinna þriggja er ekki hinn einfaldi friður þar sem angistin er fjarverandi. Orka guðdómsins er óendanleg, þar sem hann veitir öllum alheimi orku, einkum varðandi það verðuga verkefni að veiða nýjar sálir. Orku hinna þriggja þrýtur aldrei. Þeir eru óendanlega jákvæðir og stórkostlegir, það er að segja, þeir veita óendanlega mikinn stuðning. En hin mannlega hlið Jesú var þó ekki laus við sársauka og angist, þar sem hún stóð á milli sköpunarinnar og guðdómsins og bar því vitni um óendanleika guðdómlegs máttar, og byrða hinna andlegu þjáninga hans þar sem svo mikið illt hvíldi á honum. Á slíkum andartökum sýndi Jesús það mannlega gjald sem hann greiddi fúslega fyrir frelsun mannanna.

            Um nóttina, í kyrrunni meðan döggin hvíldi þung á jörðinni, yfirgaf hann húsið hljóðlega til að biðjast fyrir í óbyggðum stað þar sem bæn hans yrði ekki fyrir truflun. Símon Pétur virðist hafa tekið frumkvæðið. Kannski fylgdi hann í fótspor hans í næturdögginni, en hann virðist ekki hafa átt í erfiðleikum með að finna hann. Hann sagði honum að mannfjöldinn hefði farið heim eftir að hann læknaði þá sem komið höfðu, en nú væru íbúar litlu fiskimanna- og verslunarþorpanna komnir á fætur og farnir að leita hans með fleiri sjúklinga og vildu hlýða á visku hans.

            Við finnum orkuna sem Jesús býr yfir þegar hann kýs að líta framhjá beiðni þeirra en segir: „Vér skulum fara annað, í þorpin hér í grennd.“ Það sama gerðist þar og í Kapernaum: Hann prédikaði í samkunduhúsunum og rak út illa anda.. Hann gaf sig allan að hvorutveggja og þar mættist mannleg og guðdómleg orka hans og svöruðu þeim kröfum sem beindust að honum. Og því upplýstist fólkið í „allri Galíleu“ fyrir innsýn og mátt fræðslu hans og djöflunum, andstæðingum hins guðlega ljóss, var varpað á dyr. Þetta var aðeins upphafið á mikilli mannlegri frelsun. En þó að djöflarnir hefðu verið gerðir brottrækir, þá voru mannlegir andstæðingar reiðubúnir að taka við hlutverki þeirra – en það voru trúarleiðtogar Ísraelsmanna, einkum úr suðurhluta landsins, en þeir voru forvitnir og skylduræknir og héldu til Galíleu að rannsaka málið. Amen.