6. sunnudagur á páskatíma 2010, Stykkishólmur

 

      Hugsanir þær sem Jesús færði Jóhannesi um tengsl sín við Föðurinn og hinn Heilaga anda annars vegar og tengsl sín við lærisveinana hins vegar eru afar merkar og djúpar og eiga því einnig erindi við okkur.

      Í upphafsorðunum koma fram innri tengsl milli þess að elska hann og varðveita orð hans. Margir þjást af þeirri ranghugmynd að þeir geti tekið sér það frelsi að skipta sífellt um viðhorf. Þetta á sannarlega við í leikhúsinu þar sem leikararnir bera með sér grímurnar sem þeir bregða fyrir sig til þess að líkja betur eftir breytni og orðum einhvers annars. En samt er þarna órjúfanlegt band: milli persónu leikarans og persónunnar sem hann er að leika. En hjá lærisveininum sem lærisveini er aðeins rúm fyrir algjöra einlægni og samræmi sem sameinar alla hans hæfileika í einn; því aðeins þá getur hin hulda ímynd Jesú Krists, sem var gefin honum í skírninni, hlotið staðfestingu og fært hann til æðra sviðs einingarinnar.

      Eftir það getur ekkert nema kærleikur Föðurins komið frá einingunni sem er milli Sonar og Föður. Og þeir munu koma saman, Faðirinn og Sonurinn, og þeir munu dvelja hjá sínum sanna lærisveini. Hann mun ekki þurfa að leita neins með erfiðismunum annars staðar. Umhugsunarlaust og í kærleika koma þeir saman og dvelja í sál annarra um alla framtíð. Þetta er einn mesti fjársjóður hvers trúaðs manns. Guð býr innra með honum og þar með má segja að nærvera Guðs sé innra með honum. Það er algjör andstæða þess sem elskar Guð ekki eða er óstöðugur í elsku sinni eða hefur hætt að elska hann. Stöðugleikinn og samræmið er ekki lengur þar. Á því andartaki minnir hann hlustendur sína á að það sem þeir heyri nú sé í raun Faðirinn að tala um munn hans sjálfs. Og öðruvísi getur það ekki verið því að Faðirinn og Hann eru Einn – en það hafa Gyðingar meðal áheyrenda ekki getað samþykkt. Þeir voru fljótir að hafna þeim möguleika sakir fljótfærni og óstöðugleika. Þeir voru ekki kærleiksríkir og gátu heldur ekki verið það þó að þeir hefðu átt að vera það. Þó að munur sé á nærveru hans þegar hann fræðir þá hið ytra í einingu við innri nærveru sína, þá notar hann þó sömu orðin þegar hann lýsir líkamlegri nærveru sinni og hinni andlegu, en í hvoru tveggja búa Faðir og Sonur í sál þeirra, án nokkurs óstöðugleika.

      Og nú verður hin fullkomna nærvera guðdómsins ljós þegar hann ræðir nærveru Heilags anda sem þeir sendu báðir, Faðirinn og Sonurinn: meðan Faðirinn og Sonurinn dveljast í sál hins trúaða, mun Heilagur andi hafa skapandi og starfandi hlutverk. Hann mun leiðbeina þeim og þess vegna minna þá á alla þá fræðslu sem þeir hafa fengið frá honum, og gera úr þeim mikla og allt um lykjandi einingu: einingu hinnar guðdómlegu visku sem verður uppspretta einingar guðsríkis á jörðu, sem vex úr hinni innri og óbreytanlegu einingu sem þeir eiga á jörðu við allar þrjár persónurnar í einingu eðlisins.

      Í þessum friði, sem samkvæmt orðum hl. Ágústínusar fellst í stillingu reglunnar, munu þeir lifa og vaxa í sameiginlegri einingu kærleikans: í innbyrðis kærleika þrenningarinnar sem er einn kærleiki sem dregur til sín kærleika hinna trúuðu sem nú eru að mótast til fyrstu kynslóðar þeirra sem taka þátt í hinum eina en þó þríeina guðdómi sem hefur kosið sér dvalarstað sem maður á jörðu.

      Og nú segir hann að hann muni yfirgefa þá  þegar hann snýr aftur sem maður, en það var fyrir dýrð Maríu að hann klæddist holdi og blóði, til Föðurins sem er brunnur alls guðdóms og var til á undan allri sköpun. Endurkoma hans í ódauðlegu holdi til Föðurins er sögulegur en jafnframt himneskur atburður sem samsvarar formlegri holdtekju í hjálparleysi fóstursins og smábarnsins sem er ekki fullvaxið og þroskað, en verður fullorðið og öðlast þar með algjöra fyllingu þeirrar mennsku. Þetta eru páskar, framhjáganga, för frá himni til jarðar sem hefst með þjáningu píslargöngunnar en endar þó vissulega í dýrð. Þeir verða sannarlega dýrðlegir við endurkomu hans. Þessi útganga ásamt endurkomunni, mun styrkja ómetanlega trú þeirra sem laðast að leyndardómi trúarinnar gegnum það. Amen.