7. sunnudagur á páskatíma 2009, Stykkishólmur
Ekki lýkur hinum löngu ræðum Jesú sem voru stórmerkar og í raun guðfræðilegs eðlis, þó að sending Heilags anda væri í vændum, því leiðin hefur nefnilega opnast til hins æðsta guðdóms. Og við hlýðum þar á hinn æðsta guðdóm. Þetta hefur hafið anda okkar upp yfir okkur sjálf og samtímis fært hann til raunveruleika Guðs, en við finnum fyrir honum í þessu öllu, sem er svo allt öðru vísi en okkar eigin fáviska og veikleiki. Það er upplýsandi í besta skilningi.
Og Jesús tjáir þennan mikla raunveruleika með einföldum orðum sem eru upprunnin í hinum djúpa einfaldeika þar sem hann er hin einfalda tjáning, Orðið, frá Föðurnum.
Það birtir ekki aðeins að hann er orðið, sú tjáning sem Jóhannes byrjaði guðspjall sitt á, heldur einnig nafn Guðs. Notkun orðsins er óvenjuleg, næstum því ótrúleg. Við skulum íhuga það og kalla aftur fram í hugann það sem við höfum öðlast í trú okkar um merkingu þess.
Þegar Guð opinberaði sig fyrir Abraham, opinberaði hann sig með nafni. Því var hægt að festi hönd á tjáningu Orðsins. Nafnið opinberar og tjáir innsta eðli einstaklingsins. Einnig í nafninu sem Faðirinn gaf Syninum, hebreska nafninu sem stundum er notað: Jahve. Stundum er það útskýrt sem „Ég er sá sem ég er“, eða jafnvel „Ég er“. Þannig tjáir raunveruleikinn sig sem persónu. Þetta er hin hreina verund, eilíf og skapandi, ekki bara stundum skapandi, heldur alltaf, og heldur uppi öllum hinum sýnilega alheimi, og öllum hinum ósýnilega heimi andanna, sem maðurinn kynnist einmitt þar sem þessir tveir heimar mætast.
Hægt er að greina orðið frá þeim sem tjáir það, jafnvel þegar um Guð er að ræða, því að Faðirinn og Sonurinn eru tvær persónur. En nafnið og persónan eru á sviði hins æðsta guðdóms, einkum þegar nafnið, sem eiginlega tilheyrir Föðurnum, hefur verið gefið Syninum. Þegar Jesús mælir þessi orð, var mannleg hugsun hans að fullgera þennan raunveruleika sem tjáðist í mannlegri meðvitund hans. Í eyrum postula hans var um að ræða æðstu tegund opinberunar. Hann tók þá í fang hinnar guðdómlegu nærveru, eins mikið og unnt var fyrir mannlega veru, með því að sökkva þeim í raunveruleika þess sem hann var að segja.
Á þessari stundu varð ræða hans að bæn. Guð biður til Guðs, að baki og í gegnum hina mannlegu tjáningu sem Jesús tjáir sig með. Þetta var bæn sem ekki var hægt að neita, gætum við sagt, en í huga guðdómsins, Föður og Sonar í einingu, var hér um venjubundið samband þeirra að ræða.
„Varðveittu þá í nafni þínu sem þú hefur einnig gefið mér!“ Samband þeirra er jafn persónulegt og guðdómurinn sjálfur, ekki á neinn hátt óhlutbundinn líkt og hugsun sem er langt á undan framkvæmdinni. „Ég sem er hið helgasta nafn sem tjáir raunveruleika okkar eilífa, óumbreytanlega raunveruleika og á sama tíma tjái raunveruleikann sem uppsprettu allrar verundar í sköpuninni, ég hef varðveitt þá í þessu nafni í öllu sem ég hef sagt og öllu sem ég hef gert á jörðu.“
Hann talar um komu sína til Föðurins, jafnvel í raunveruleika mennsku sinnar – sem á að ganga að eilífu til fundar við guðdóminn, til að varðveita þetta samband við mannkynið. Hann talar um sjálfan sig sem hina æðstu gleði og að þessi gleði fullkomnist og birtist í þeim. Síðan er gerð enn betri grein fyrir því að hann tengist hinum trúuðu æ nánari böndum. Og þetta eru bönd gleðinnar. En þessi eftirsókn þeirra eftir hinni opinberuðu gæsku mun skilja þá algjörlega frá þessum heimi þar sem þeir eru hataðir af djöfullegum mætti. Þeir komast ekki undan þessum heimi en eru áfram í honum, því að þetta er heimur Föðurins og Sonarins. Hann eyðist ekki en umbreytist í nýjan og æðri heim, því að í þessu líkt og öllu öðru, færa þeir, líkt og Guð, allt í átt til fullkomnunar.
„Helga þá í sannleikanum, það sem ég segi er sannleikur!“ Þetta eru ómótmælanleg tengsl, hið ómótmælanlega og stöðuga samhengi á þessum biðtíma, meðan þeir prédika til þeirra sem þekkja ekki sannleikann, en eru fyrirfram kallaðir til þess að heyra hann og trúa. Og því segir hann: „Ég helga mig fyrir þá; ég bið þess að þeir séu einnig helgaðir í mér sem sannleika – en þar fyrir utan er enginn eilífur sannleikur.“ Amen.