7. sunnudagur á páskatíma 2010, Stykkishólmur

      Við  höfum nú haldið hátíðlega uppstigningu Krists til himna og nú erum við í einingu postulanna lifandi þátttakendur í leyndardómi trúarinnar sem við höldum hátíðlega í helgisiðunum, og búum okkur nú undir hátíð hvítasunnunnar sem ævinlega og með fullri vissu færir okkur endurnýjun gjafa Heilags anda, en nú biðjum fyllt af gjöfum hans.

      Gjafir Heilags anda, rétt eins og opinberun Sonar og Orðs Guðs á jörðu, voru óendanlegar og algjörar, og því getum við haldið þessa fullkomnun hátíðlega aftur og aftur, svo að ófullkomleiki okkar og skortur í okkur sjálfum og andlegu lífi okkar, í gjöf Guðs, minnki og við hefjumst upp til þess sem við höfum vænt og þráð. Því að Guð er fullkominn og vill að við verðum það líka, og Drottinn sjálfur sagði við lærisveina sína: „verið fullkomnir, eins og Faðir yðar himneskur er fullkominn“.

      Og í guðspjallinu, sem er komið frá Jóhannesi eins og oft undanfarið, er okkur birtur lokapunktur ræðunnar og bænarinnar, „bæn æðsta prestsins“, eins og hún hefur verið kölluð frá því er síðustu kvöldmáltíðinni var að ljúka. Þetta gefur sannarlega ýmsar vísbendingar og sýnir kristnum mönnum á öllum tímum þá samfellu sem var með bænum og fræðslu Krists á jörðu og bænum og fræðslu Krists á himnum. Inntak þeirra vísar til framtíðar eins og það hlýtur að hafa vísað til framtíðar er þeir biðu þess að Heilagur andi kæmi yfir þá og „minnti þá á allt sem hann hafði sagt þeim“. Kristur sagði um hann að hann myndi „leiða þá í allan sannleikann“ og vera ævinlega með þeim og vera huggari og „hjálpari“ þeirra.

      Kristur var Sonur Guðs, mannlegt fórnarlamb sem „hinn þjáði þjónn“ og „frumgróði þeirra sem sofnaðir eru“. Ódauðleiki hans mun nú færður öllum þeim sem trúðu og hafa yfirgefið þetta líf. Hann segir þeim nú hvaða bæn vakir í guðdómlegu og mannlegu hjarta hans og kallar alla þá sem trúa á hann til að taka þátt í henni.

      Fyrst hugsar hann til samfellunnar í trúnni sem kviknar af nærveru Sonar í Föður og Föður í Syni og af boðskap postulanna og allra eftirmanna þeirra í prestastétt. Þeim er falið að færa þetta kirkjunni allt til enda tímanna. Hann lofar að veita þeim fyllingu náðarinnar sem er hin himneska dýrð og koma þannig á jafnvel enn nánari einingu, „að allir séu þeir eitt, eins og þú, Faðir, ert í mér og ég í þér, svo séu þeir einnig í okkur, til þess að heimurinn trúi, að þú hefur sent mig. Og ég hef gefið þeim þá dýrð, sem þú gafst mér, svo að þeir séu eitt, eins og við erum eitt, ég í þeim og þú í mér, svo að þeir verði fullkomlega eitt, til þess að heimurinn viti, að þú hefur sent mig og að þú hefur elskað þá, eins og þú hefur elskað mig.“

      „Faðir, þú ert réttlætið sjálft og út frá þér gengur allt réttlæti því að heiminum var ókunnugt um þig, en ég hef gert þig kunnan heiminum og ég hef opinberað þig heiminum. Þessir vissu að þú sendir mig og þeir vita að ég hef opinberað þig í öllum raunveruleika nafns þíns og ég mun halda áfram að gera þig kunnan fyrir þeirra tilverknað. Og í fullvissu þessarar vitneskju mun kærleikurinn sem þú hefur auðsýnt mér verða raunveruleiki í augum þeirra, og þeir munu algjörlega umbreytast í mig.“ Amen.