8. sunnudagur ķ kirkjuįri 2006, Stykkishólmur
Gušspjalliš minnir okkur į aš žó aš Jesśs vęri öflugur kennari ķ sišferšilegum efnum og öll lögmįl hans horfšu djśpt inn ķ sįl mannsins, žį bar žessi sama viršing hans fyrir mannssįlinni vott um ešlilega og sjįlfsprottna gleši. Žaš sżnir sannarlega mannlega snilld hans aš hann skyldi tengja žetta tvennt saman. Žvķ aš okkur er öllum ętlaš aš njóta įvaxta Heilags anda sem er gleši og žaš ętti ekki aš koma okkur į óvart, žvķ aš glešin er sįlinni til góšs. Žeir sem eru annarrar skošunar mega kallast glešispillar.
Žannig var žaš ķ žessu mįli. Lęrisveinar Jóhannesar skķrara og farķsearnir virtust sömu skošunar um žaš aš dyggšir fęlust einkum ķ meinlętalifnaši. En meinlętalifnaš į aš stunda žannig aš gleši kvikni ķ sįl sem finnst hśn hafa öšlast frelsi. Hjartaš hefur sinn hįtt į aš tjį gleši og Jesś fannst hann geta sett fram lķkinguna um brśškaupshįtķš. Aušvitaš į hann fyrst og fremst viš hinn himneska leyndardóm žegar hann talar um nęrveru sjįlfs sķn sem brśšguma meš kirkjunni, brśši sinni: Žetta lķkist mjög huggun og margvķslegum atvikum hjónabandsins sem fęra ašilum friš og langvarandi gleši. Žį er ekki įtt viš undankomu heldur sišferšilegan, ęšri veruleika.
Sorgin og eftirsjįin hafa sinn tķma; hin ešlislęga tilhneiging sem er gagnrżnin į sjįlfsdekur er rétt. En jafnvęgi ķ sįlarlķfinu felur žaš ķ sér aš hśn sękist reglulega eftir žeirri stillingu sem felst ķ jafnvęginu. Ķ fyrsta lagi ęttum viš aš vera óhįš samfélaginu og leita okkar eigin jafnvęgis hjį Guši. Fremur ber aš treysta manni ķ andlegu jafnvęgi en žeim sem žjįist af efasemdum eša kynnist aldrei žeirri reynslu eša tilfinningum sem eru žvķ andstęšar. Einkum į žaš viš į umbreytingatķmum žjóšfélagsins, lķkt og ķ Palestķnu į tķmum Drottins vors. Kķmni og mennska eru tįkn um styrk og neikvęšir persónuleikar geta ekki lagaš sig aš žeim miklu breytingum sem koma hver į eftir annarri į hverjum degi.
Viš vitum aš til voru helgir menn sem bjuggu yfir žessari kķmni og žessari mennsku. Sķšastan mį nefna hinn sęla Jóhannes XXIII. Benedikt pįfi XIV er nś mikiš til gleymdur en hann bar fjölskylduheitiš Lambertini. Hann var kjörinn ķ lok sex mįnaša kjörfundar žar sem hvorki gekk né rak um langa hrķš. Kannski eftirfarandi orš hans, sem hann beindi til kardķnįlanna, hafi leitt žeim raunveruleikann fyrir sjónir žvķ aš kjöriš fylgdi stuttu seinna: Ef žiš viljiš kjósa dżrling, veljiš žį Gotti; stjórnmįlamann Aldobrandini; heišarlegan mann, veljiš žį mig. Hann hafi alltaf gaman af žvķ sem Ķtalir kalla scherzo, glettin oršaskipti viš verkamennina nišri į Piazza. Og samt var hann mikill og išinn lęrdómsmašur og žaš var ekki ašeins hlutverk hans aš finna hetjulegar dyggšir žegar veriš var aš vinna aš žvķ aš taka menn ķ rašir blessašra eša heilagra. Hann stóš ķ sambandi viš vafasamar persónur svo sem Voltaire, skömmu fyrir frönsku byltinguna, ólķkt žeim leikmönnum sem töldust skošanabręšur en žoldu žó ekki nįvist hver annars. Ég hygg aš žaš hafi veriš Rousseau sem skrifaši honum: Žś hefur enga hugmynd um hve mikiš ég hata žig! Og samt voru hann og Voltaire oft taldir hafa svipašan žankagang.
Drottinn vor sagši gagnrżnendum sķnum hér aš glešin myndi verša įfram sś sama svo lengi sem hann vęri į lķfi. Žegar hann vęri dįinn myndu žeir minnast glešinnar sem sameinaši žį.
Glešin er eftirsóknarverš žvķ hśn er svo öflug. Belgirnir sem geyma žetta vķn verša aš vera nżir; klęši sem bętt er meš óžęfšum dśk dettur sundur, žvķ viš veršum öll aš vera ein heild.
Žvķ hįtķš konungsrķkis Drottins vors undirbżr frįbęrt nżtt vķn. Hvorki beiskt né sśrt heldur vel žroskaš. Žaš višheldur mannkyni ķ allsgįšri alsęlu. Žvķ sį sem smakkar į žessu vķni finnur sannarlega af žvķ bragšiš.
Glešin er mešvituš og reynslan af henni er glešin sjįlf. En ķ žessari gleši er annar žįttur sem menn taka ef til vill ekki eftir. Oršiš frelsi og samsvörun žess, frjįlsręši, er svo oft notaš ķ pólitķskum tilgangi aš viš gleymum hinu mikla, hęglįta og jįkvęša vęgi frelsis andans. Hiš sanna frelsi andans veit hvenęr žaš į aš meštaka glešina og hvenęr žaš į aš standa fast fyrir. Raunverulegt frelsi fęrist aušveldlega frį einum enda hins sišferšilega litrófs til annars. Žannig finna menn fyrir mikilli vellķšan og eru žó reišubśnir aš sinna mikilvęgum verkefnum sem krefjast žįtttöku žeirra, og verša ekki unnin nema einhverjir, kannski margir, kjósi aš breyta skynsamlega, heišarlega og af forsjįlni. Žeir sem žetta geta bśa sannarlega yfir mikilli sįl. Og žeir eru stöšugir. Neikvęša fólkiš sem gortar yfir sjįlfsaga sķnum er svo įkvešiš ķ žvķ aš vera žannig įfram aš žaš veit ekki sitt rjśkandi rįš žegar žaš lendir ķ raunverulegum vandręšum. Žess vegna veršum viš aš višhalda žroska okkar sem er af Guši gefinn og viš höfum žegiš sem menn.
Og žess konar fólk, sem ķ leyndum hjarta sķns er sķfelldlega nęrverandi viš hiš gušdómlega veisluborš į hljóšlįtan hįtt, veitir sérhverri minnstu sišferšilegri athöfn gušdómlegt ešli. Og žau eru lżsandi dęmi handa öšrum um aš taka sér stöšu žar sem žeir eiga raunverulega heima. Amen.