Uppstigningardagur 2006, Stykkishólmur

 

            Í guðspjalli dagsins í lok Markúsarguðspjalls er minnst á tvö atriði sem snerta boðunarstarf Jesú sem hann nú færir í hendur postula sinna.

            Fyrst er þar getið þess sem að þeim sjálfum snýr.

            Postularnir eiga að fara út í heiminn og prédika. Það hefur engin áhrif á þetta að hægt er að túlka orð hans á þann hátt að þau taki einnig til annarrar sköpunar fyrir utan manninn. Heimur náttúrunnar með líflausa steina sína, höf og loft, allt ber þetta sífellt vott um dýrð Guðs, en á sinn hátt. Þetta ber vott um að Guð hefur vökult auga með öllu og hefur gætur á öllu. Ekki gera sér allir grein fyrir þessu hlutverki náttúrunnar. En samt er það nátengt upprisu Krists. Tilgangur Drottins vors var að snúa aftur til himins í nærveru guðdómsins. En sakir þess að hann var í náttúru þessa heims með guðdómlegan og mannlegan huga sinn, varð hún góð og fögur. Guð hafði gert hana þannig úr garði að hún lofar hann stöðugt því dýrð Guðs er þar undir, yfir og allt um kring.

            Tiltölulega auðvelt er að skilja hinn einstæða atburð sem getnaður og fæðing Jesú fyrir tilstilli Maríu er. Himinn og jörð tengdust fyrir frumkvæði himinsins. Hann kaus að koma inn í líf þeirra Maríu og Jósefs svo að lítið bæri á. En umhverfi hans allt tók á móti honum af þrá og gleði. Og hann færði heiminn með sér. Mikilvægt var að heimurinn fengi einhvern veginn vitneskju um þetta. Einhver varð að geta um þetta, segja frá í orðum hvað þarna hafði gerst.

            Hvað mennina snertir er hið mikilvæga efni vatn alls staðar að finna. Vatnið breytir hlutum þegar það er notað til þvotta, endurnýjar þá, hvetur til vaxtar, framleiðir blóm og ávexti og lætur blöðin spretta á trjánum svo að menn geti leitað sér skjóls fyrir sólinni og vindinum í skugga þeirra. Vatnið er svo hreint að hinn æðri hreinleiki þess gegnsýrir allt og bindur allt saman í þekkingu og enn æðri vísindi. Vatnið er aðlagað á þann hátt að það þjónar sem hreinsunartæki fyrir manninn og hreinsar alla þá leyndardóma sem koma saman í skírn sjálfviljugrar sálar mannsins. Sálin veit að það er miðill guðdómlegs kraftar og hreinsar hana á mun kröftugri hátt en gerist í náttúrunni, þar með talið líkama mannsins.

            Þarna bætist einnig við staðreynd trúarinnar og er þó trúin ein og sér ekki nóg.. Trúin verður að leiða til þess að menn vilji skírast. Þá mun maðurinn allur frelsast, sál hans jafnt sem líkami. En sá maður er illa staddur sem neitar að fylgja hinni innri guðdómlegu hvatningu til að trúa og biðja um aðgang að himnum en úthelling vatnsins og orð trúarinnar eru sýnileg og heyranleg tákn um það ef sá sem skírir og skírnarþeginn trúa því.

            Þetta er inngangurinn inn í heim sem er ofar lögmálum náttúrunnar. Þá þurfum við ekki lengur að óttast illskiljanlegar andaverur. Meðal hópa trúaðra munu þeir koma fram sem vita á óskeikulan hátt hvernig þeir eiga að losa sig við þær úr viðjum sálarinnar þar sem þær valda svo miklum ótta og óöryggi þegar þær dreifa um sig þeirra andlegu óreglu sem einkennir svo mjög ástand þeirra. Sigurinn yfir herdeildum heimsins með hjálp tungumálsins er fyrirboði um framför í einingu manna og samhygð. Snögg viðbrögð snáka og eiturnaðra er einnig hræðilega. Það er ekki að ófyrirsynju að menn hafa séð uppruna starfandi og lifandi illsku í iðandi snákaveitu. Djöflar og nöðrur vilja yfirbuga manninn sem átti öllu að ráða í aldingarðinum Eden, í einingu líkama og anda. Þá er loks að nefna það illa sem snert getur líkamann, eitur sem oft bregður á sig kápu fagurra og yndislegra lita, líkt og gerist hjá sveppagróðri. Þessi náttúrlegu eiturefni valda þeim engum vandræðum sem trúa og eru reiðubúnir til að rísa í huga sínum hátt til Guðs, hærra en séð verður. En enn og aftur miðlar prédikarinn eilífri visku Guðs inn í hug og hjörtu manna, en meginhlutverk hans er að vekja trú. En stundum gerir hann meira með valdi sínu sem er undir þetta hlutverk hans selt, og það hefur mikil og heillavænleg áhrif á líf mannsins. Hann getur læknað sjúkdóma líkamans. Í meginatriðum felst þessi lækning í því að frelsa undan sjúkdómum þann anda sem hrópar eftir endurlausn, reglu og friði sálarinnar, og um styrk til að takast á við verkefni dagsins. Raunveruleg líkamleg lækning er minni háttar en hver getur neitað hinum sjúka um það ef valdið er fyrir hendi þar sem geta mannlegra lækna er afar misjöfn.

            Þetta voru viðhorf Jesú gagnvart jarðneskri tilveru mannsins en hann hefur nú búið til samband milli sín og himna með afli sínu, og samkvæmt eigin kenningum. Og þess vegna heldur hann aftur til himna og situr við hægri hönd Guðs þar sem hann íhugar framtíðarsögu  þess sem hann hóf hér á jörðu. Hann sagði postulunum að hefja strax prédikunarstarf sitt, sem aldrei hefur rofnað, styrktir með guðdómlegu innsæi frá guðdómlegri uppsprettu – í samstarfi við Guð eins og guðspjallamaðurinn orðar það, og allar þessar aðgerðir manna, á öðru sviði, staðfesta sannleika og mátt þess fyrrnefnda. Þeir hófu skeið sem aldrei hefur endað og orðið munu verða prédikað uns allir menn  hafa heyrt það og annaðhvort gefist upp fyrir náð og kærleika uppsprettu þess eða ráfa um utandyra, einmana og hjálparlausir að eigin vali, lausir við guðdómlegan eða mannlegan stuðning. Megi Guð miskunna okkur og ættflokki okkar öllum! Amen.