Uppstigningardagur 2007, Stykkishólmur

 

            Þörf er á að útskýra nokkur kenningaratriði sem tengjast uppstigningunni mönnum til glöggvunar. Það bæði styrkir trú okkar og er henni áskorun.

            Líkami Drottins vors steig upp til himna samkvæmt guðspjalli dagsins hjá Lúkasi. Ekki er þess í neinu getið að hann hafi verið upphafinn af einhverri guðdómlegri veru eða engli. Lögmál uppstigningar hans hvíldi í honum sjálfum, í guðdómi hans og af þeirri ástæðu söfnuðust postular hans saman  uppi á Olíufjallinu, í Betaníu, þar sem vinafjölskyldan mikla átti heima: María, Marta og Lasarus. Þar eru þegar fyrir tengsl milli himins og jarðar, dauða og ódauðleika, þegar Lasarus reis upp frá dauðum í Betaníu. Lasarus hafði verið færður aftur til jarðar, en Jesús var að snúa aftur til himna. Sérstök tengsl Lasarusar við himnana voru ekki gleymd, né heldur sérstök tengsl Jesú við jörðina.

            Þau lágu í ódauðlegum líkama hans, líkami Lasarusar hafði öðlast líf á ný.

            Við getum spurt sjálf okkur og kirkjuna um sjálfum sér samkvæman vitnisburð hennar gegnum aldirnar og um allan heim: Hvert var eðli ódauðlegs líkama hans sem nú var tekinn inn í himininn og þeir dýrkuðu sem Guð holdi borinn? Eitt sinn hafði hann öðlast líkama fyrir tilstilli Maríu móður sinnar og nú steig hann upp til himna í þessum líkama sem hafði verið kvalinn til dauða, en var nú endurnýjaður í öllum greinum sakir þess valds sem hann hafði yfir eilífðinni.

            Í honum var að finna samræmi og einingu þess gamla sem hafði tilheyrt honum og þess nýja sem fylgdi í kjölfar þeirrar staðreyndar að hann var nú orðinn ódauðlegur.

            En ræðum fyrst það sem nýtt var, en því gleymum við ekki svo auðveldlega, og okkur býður í grun hvaða afleiðingar það hefur – það er að segja að svo miklu leyti sem veik og dauðleg augu okkar fá séð og óvön hugsun okkar nær til.

            Þessi ódauðlegi líkami steig nú upp til himna þar sem ekkert loft var til að anda að sér, engin sól til að verma, enginn matur til að borða – því þar var eingöngu nærst á andlegri fæðu. Þar í námunda eru líkamar manna sem hafa verið gjörðir dýrlegir í lok tímanna og hafa nærst á henni í þessu jarðlífi og munu nú njóta áhrifa hennar að fullu og öllu leyti. Þessi næringarveiting verður tímalaus og algjör, þegar dýrlega gjörðir líkamar manna öðlast óendanlegan styrk er þeir snúa sér vafningalaust til hins þríeina Guðs sem umlykur þá og býr innra með þeim og þeir finna fyrir því með sífelldri saðningu. Þess vegna var svo viðeigandi að hann skyldi heimsækja þær sálir sem biðu þess sem þær höfðu áunnið sér fyrir náð og væntu nú að hlotnaðist þeim. Þær höfðu lært ódauðlega þolinmæði og bjuggu eigi aðeins við frið, heldur einnig gleði, í eftirvæntingu enn meiri gleði.

            Ef við látum hugann reika til þess er Drottinn birtist upprisinn, þá skapaði það ótta og áfall, en allt slíkt hvarf þegar kunnugleg gleðin yfir nærveru hans endurnýjaðist. Því var það að jafnvel hérna sneru þeir aftur jarðar frá tilbeiðslu hugar og líkama fylltir gleði yfir endurnýjuðum kynnum sínum. Líkami Drottins var hinn fyrsti slíkra sem varð dýrðlegur og allir eru þeir eftir á náskyldari þessum heimi en þeir voru áður. Það er í ljósi þessa skyldleika sem ódauðlegur líkami Drottins gat borðað og melt fæðu og hendur hans búið þeim kvöldverð og reitt hann fram á bökkum vatnsins með festu og í samræmi við siðina. Það eru ekki síst þessar hendur sem gátu tekið um hönd og fingur Tómasar og leitt að sárinu á síðu hans og höndum, svo að hann fengi tekið á þeim sjálfur; en nú voru þau ekki hræðileg heldur dýrleg orðin í fegurð sem var einstök.

            Með þessum stöðugu tengslum sálnanna urðu postularnir sífellt hugrakkari um leið og trú þeirra dýpkaði samband sitt við hinn tímalausa guðdóm í dýrðlega gjörðum líkama hinnar guðdómlegu persónu, sem sameinaði guðdóm og mennsku að eilífu. Þess vegna lét hann þá bíða eftir gáfu Heilags anda, sem hann myndi senda þeim samkvæmt loforði hins eilífa Föður. Andinn sem myndi tryggja stöðuga styrkingu þeirra frá kærleika hans og þekkingu og birtist þeim á margvíslegan hátt en var þó ætíð einn og sjálfum sér samkvæmur.

            Þeir skyldu bíða hans í Jerúsalemsborg, en hann myndi senda þeim hann frá himnum sem óendanlega gjöf sem sameinaði heiminn himnunum. Því skyldu þeir bíða þar í styrkri trú og þolgæði, óbugandi, því sakir þessa Anda myndi Drottinn sjálfur halda anda þeirra og sálum hjarðarinnar allrar til beitar – óumbreytanlega uns sérhver einstakur þeirra myndi stíga upp þegar hans dánartími kæmi í eftirvæntingu lokasamrunans við ódauðlegan líkama hans, sem eitt sinn var seldur undir vald dauðans en er nú upprisinn á ný, og fylgja Drottni lokaspölinn heim til Föðurins, óendanlega starfsamur, óendanlega kærleiksríkur og óendanlega vitur – þar sem fortíðarþrá var fullnægt í þránni til að finna kærleika og veita kærleika takmarkalaust. Amen.