Uppnumning Maríu meyjar til himna 2007, Stykkishólmur

 

            Við getum ekki réttilega skilið hinn mikla leyndardóm Maríu, meyjar og Guðsmóður, sem tekin var til himna, nema við áttum okkur á því að hann gerðist algjörlega fyrir Guðs kraft og að fyrirmynd uppstigningar Drottins sjálfs til himna.

            Þess vegna hefur líkami Maríu haft öll einkenni hins uppstigna líkama Krists. Líkami hennar hefur verið gerður ódauðlegur og himneskur, hafinn upp yfir jarðnesk frumefni þar sem ekki gætti lengur beinna einkenna jarðlífsins í líkamanum: engin öndun lengur, né heldur neysla matar. Jafnvel hin alkunna fullyrðing Einsteins, Gyðingsins, eðlis- og stærðfræðingsins, að efni jafngildi orku, ef við lítum framhjá grófri efnishyggju, auðveldar skilning á því sem gerðist. Allur efnismassi líkama hennar hefði þá hætt að vera til og umbreyst.

            Samkvæmt þeim guðdómlega vilja sem hún hefur fundið fyrir, hefur ásýnd hennar breyst, og það hefur gert birtingu hennar á sérstökum forréttindastundum og frammi fyrir útvöldu fólki ásættanlega og eðlilegri en ella. Fyrrum erkibiskup í Mílanó, Martini kardínáli, hefur bent á að börnin sem sáu hana í La Salette töluðu um að hún þjáðist enn, jafnvel þó að hún hefði umbreyst til guðdómlegrar dýrðar í líkama og sál. Allt gerðist þetta á æðra sviði, en samt varð hún aðgengilegri fyrir tilstilli almættis Guðs, og þess vegna eru henni ljósari en ella þjáningar okkar og hún þjáist með okkur og hefur samúð með okkur, læknar okkur með smyrslum sem eru öllum mannlegum smyrslum sterkari.

            Ítalski kapúsínamunkurinn og kirkjufræðarinn heilagur Lárentíus af Brindisi sá fyrir sér krýningu hennar. Hún var krýnd tólf stjörnum og hann tengdi þær stjörnum dýrahringsins. Í dýrahringnum eru nokkrir stjörnuhópar í okkar vetrarbraut. En nú vitum við að til er ótölulegur fjöldi vetrarbrauta. Fjöldi þeirra breytir engu um eðli hennar né stærð. Því að mótun efnisheimsins, eins og skilningur okkar er nú á tímum, tilheyrir því sem gerist í efnisheiminum. En það sem gerðist varðandi hana og það sem gerðist varðandi Drottin – ásamt öllum þeim tilsvarandi atburðum sem greinir frá í Gamla testamentinu – var á allt öðru sviði. Enok var hafinn til himna; Elía ók til himna í eldvagni sem hestar drógu, og sá það Elísa, útnefndur eftirmaður hans.

            Augu manna hafa leitað til himna í leit að skýringum á því hvernig atburðir færu fram á jörðu. Efalaust er órofa samhengi milli efnislegrar nærveru og andlegrar nærveru, jafnvel í líkama sem áður var efnislegur, en eðli þessa samhengis yfirstígur og ögrar ímyndunarafli okkar sem styðst við reynslu okkar af hinu efnislega. Þess vegna snúum við okkur aftur að því sem við sögðum í upphafi: Þetta hefði aðeins getað gerst fyrir hinn guðdómlega kraft og mótast og myndast í samræmi við fyrirmynd hins guðsdómlega Sonar sem var Orðið er varð hold.

            Við getum reynt að ímynda okkur aðstæður og atburði en hljótum að viðurkenna að guðdómleg náð flytur okkur vissulega yfir á svið guðdómleikans þar sem endi er bundinn á hverja óvissu og ímyndun og fullvissan kennir okkur allt. Stundum gerist þetta fyrir innihaldsríka texta úr Gamla eða Nýja testamentinu. En einstaka fólk – sérstaklega þeir sem eru algjörlega saklausir, og skynsöm börn – hafa veitt okkur góða innsýn í það sem gerist þegar María Guðsmóðir kemur til þeirra sem ein eru þess verð að hún birtist þeim og sýni sig í dýrðarmynd sinni. Slíkrar óhaminnar gleði er getið á nokkrum stöðum í Gamla testamentinu sem við eigum sameiginlega með Gyðingum og þeir geta gert lofgjörð uppnumningar hennar enn sterkari, enda eru þessir ritningarstaðir mikilvægir enn í dag.

            En fjölbreytt og margvísleg reynsla úr lífi kirkjunnar gerir staðreynd líkamlegrar uppnumningar hennar til himna óumdeilanlega, einkum fyrir þeim sem fyllast dásamlegri undrun yfir drottningartign hennar. Hér gildir gamla og góða innsæið, en þó síungt: „Lögmál bæna okkar (hvort heldur í helgihaldinu, í einveru eða í hópi) er lögmál trúar okkar“. Við getum treyst þessari aðsókn hins hreina anda og ávarpað hana á tungumáli sem felur í sér orð eins og þessi: „Himnadrottning; Himnadrottning og jarðar; og þess vegna Drottning engla og íbúa himna; Drottning patríarka og spámanna; Drottning allra dýrlinga: postula, píslarvotta, játara, meyja. Hún var einnig Drottning  þegar hún varð getin án allrar erfðasyndar; það er Drottningarmáttur hennar sem við vísum til í rósakransinum, hin milda Drottning sem óskar börnum sínum alls hins besta og er því Drottning friðarins.“ Hinn flekklausi getnaður hennar er í fullu samræmi við uppnumningu hennar til himna en þaðan starfar hún ásamt Kristi að nauðsynlegri velferð mannkyns sem aðeins er unnt að koma á með aðstoð frá himni. Látum þetta nægja um þau gæði sem tilheyra hinum hreina anda. Allir þessir titlar fela það í sér að hún hefur verið uppnumin til himna.

            Kannski lofgjörð okkar sé hálfvolg, og kannski vitum við ekki heldur hvernig og hvers vegna þetta gerðist. Samt er þetta hafið upp yfir allan vafa, þangað sem helgisiðirnir hafa lyft þessum atburði. Við megum treysta kirkjunni til að fullvissa og fræða okkur og hefja okkur upp til Guðs fyrir þær uppsprettulindir upphafningarinnar sem þegar eru staðsettar í hjörtum okkar. Nærvera hans er hrein; nærvera hennar er full góðvildar og hefur lokist upp fyrir okkur í öllum þeim mætti sem við verðum að búa við í æðstu dýrkun Guðsmóður, en alls þessa er uppnumningin hin tryggasta afleiðing. Amen.