Uppnumning Maríu til himna 2010, Stykkishólmur

 

      Guð  hefi ekki numið Maríu til himna í líkama og sál ef ekki hefði verið samsvarandi raunveruleiki sem gerði það skynsamlegt. Eitthvert samræmi hlýtur að hafa verið milli uppnumningar hennar, einsog hún var, og þess sem hún áorkaði. Og sérhver hlutur og brot af hlut sem hún áorkaði kom beint úr hinum guðdómlega vilja. Uppstigning Jesú til himna fylgdi í kjölfar dauða og grafarlagningar hans, en þó ekki undir eins. Líkaminn fæddist og dó til þess að sýna samsömun og samúð Jesú gagnvart hlutskipti manna. Líkami hans varð dýrlegur gjörður til þess að unnt væri að stofna og lofa hjálpræði mannsins. En með þessum dauða breytti hann atvikum við dauða sérhvers manns sem fylgir fæðingu allra manna. Í gröfinni á jörðu tók hann á sig mennsku Krists, hið raunverulega form lifandi manns á jörðu. Hann var dáinn en hann myndi rísa upp. Jörðin var fullvissuð um þetta ferli og það sama myndi gerast við dauða sérhvers manns. Kristur dó á krossinum á föstudegi og við tók sabbatshvíldin fram að sólarlagi á laugardag. Jörðin beið þögul upprisunnar við dögun á sunnudagsmorgni því þá varð fullorðinn líkaminn dýrlegur. Hann fór þangað sem hann vildi og sagði það sem hann vildi. Hann vissi fullvel hvaða hugsanir bærðust í brjósti lærisveinanna. Sögunni hefði getað lokið þarna en það var ekki vilji Guðs. Hann vildi sýna mönnunum vald sitt og gera þeim ljósa framtíð þeirra. Fyrstu afskipti hans af Maríu voru þau að hann leiðrétti upphaf hinnar fyrstu mannkynssögu. Allt gerðist það í holdi Jesú sem hann hafði þegið frá Maríu; það sem eftir fylgdi yrði síðan óendanleg endurtekning þessarar holdtekju fyrir tilstuðlan Maríu.

      Hold Krists yrði verkfæri í þessari endurtekningu alheimsins. Það  var engin tilviljun að það var holdið sem hófst upp ásamt Syni hennar, og í því felst loforð hennar eigin uppnumningar. Hold hans, sem hann fékk af henni, var hans hold en þó einnig lifandi hold frá henni. Allt sem hann gerði var fyrir alheiminn gert sakir þess að hún fæddi hann. Því er María, eins og enskur guðfræðingur hefur komist að orði „kviðurinn, hin frjósama, hlýðna jörð sem allt á rót sína í og nærist af; líkami hennar er móðurefnið [móðirin táknar aðgerð og efnið táknar móttökusvið þessarar aðgerðar] sem hinn guðdómlegi Andi notar til skapa hinn nýja heim eftir fyrirmynd líkama Krists“. Þannig er það undanfari hinnar endanlegu ummyndunar alls efnis: hið ófullkomna efni hafði náð sinni fyrstu fullkomnun í holdtekju Krists, þegar hann varð hold í hinni nánustu einingu. Þessi snerting eðliseigindanna ummyndaðist í holdi hinnar flekklausu meyjar í himneskum örlögum hennar. Hann varð sem risi í lífi sínu sem maður og einkum þó í þjónustu sinni, en þar var hans mesta fórn falin í því að hann fórnaði sjálfum sér. Allt frá loftsalnum og Golgata í sameiningu breiddist hin máttuga nærvera holds hans út um allan heim og fæddi stækkandi kynslóðir af sama brauði líkama hans. María hafði enga slíka þjónustu að bjóða þó að hún væri bæði tómlát gagnvart hinu guðdómlega frumkvæði og reiðubúin að hrinda því í framkvæmd, og í þessu birtist mikil og guðdómleg viska.

      Hún hóf líf sitt sem móðir í hinu heiðna Egyptalandi en sneri aftur þaðan til Nasaret til að hjálpa til við að  helga mannleg verk hins guðdómlega og mannlega Sonar síns. En þegar ofsóknirnar hófust í Jerúsalem og Jakob biskup þar var tekinn af lífi, fór Jóhannes með hana til staðar nærri Efesus í Litlu-Asíu. Nágrannar hennar í Efesus, sem trúðu á gyðjuna Díönu, nutu mildrar nærveru hennar sem móður og meyjar. Hún hefur ekki hitt marga. Og svo varð hún eldri. Kannski Jóhannes hafi gefið sér tíma til að skrá eftir henni minningar hennar og fengið Lúkasi skjalið þegar hann átti leið þar hjá og hafði látið þess getið að hann hygðist skrifa guðspjall. En árin liðu og fyrir árið 48, þegar Jóhannes var í Jerúsalem (hann hefði aldrei skilið hana eina eftir), hefur hún dáið sakir aldurs síns og erfiðis vinnu sinnar. Kannski var Jóhannes einn hjá henni þegar líkami hennar, með örþreytta vöðva og bein, fékk ekki lengur umflúið dauðann. Slíkur líkami gæti ekki verið áfram á jörðu heldur yrði að halda sömu leið og líkami Sonar hennar. Líkami hennar ummyndaðist í dýrð, og líkt og líkami Sonar hennar en einnig eins og líkami Enoks hins réttláta og Elía, hins mesta meðal spámannanna, reis hann upp vegna þess að hann þráði að vera hjá Föðurnum og Syninum sem kölluðu hann til sín. Hún sjálf var dýrleg orðin, dýrleg í máli, dýrleg í ásýnd; staðráðin að hjálpa, staðráðin að vísa veginn og ákveðin að fylgja Fiat, trú sinni til fullnustu. Hún var ein með einsemd Sonar síns en full að Guði og yfirfljótandi. Hún kallar til heims trúaðra og segir þeim að hika ekki við að feta hinn heiðvirða en erfiða veg Sonar síns og hennar sjálfrar. Hún kallar okkur til skilyrðislausrar hlýðni og varpa frá okkur öllum ótta. Í kviði hennar er allt endurtekið, allt gert að nýju, allt í tímalausri eilífð sem þekkir engan enda. Amen.