Krists konungs stórhátíð 2010, Stykkishólmur

 

      Samræður illvirkjanna beggja sem héngu næst Jesú á krossinum sýna raunveruleg sálardjúp mannlegs eðlis, þegar lífið er að renna þeim úr greipum – og þeir eru þar uns það er horfið þeim. Sérhvert orð þeirra, sérhvert atkvæði var hlaðið merkingu og þeir opinberuðu þarna í raun sitt innra sjálf.

      Báðir heyrðu þeir, sennilega beint af vörum fjöldans sem hlustaði  á ræður hans, hver var kjarninn í boðskap Drottin vors. Og hér, andspænis sársaukanum í eigin aftöku, finna þeir báðir nægilega mikinn mátt til að sýna sitt innst eðli. Hinn fyrri þekkir boðskap Drottins en lýsir þó efasemdum sýnum, ekkert geti bjargað honum eða Drottni nú, vonir þeirra beggja séu brostnar. „Ert þú ekki Kristur? Bjargaðu sjálfum þér og okkur...“ Hann sýnir ekki stóískt hugrekki á þessari ögurstundu heldur örvæntingu sakir síns takmarkaða frelsis, þó ekki tilfinningabundna heldur afar raunverulega. Þessi dómur hans virðist jafn vel ígrundaður og honum er mögulegt um leið og yfir hann leggst ofurþungi sársaukans yfir krossfestingunni af hendi Rómverja, en hún átti að vera öðrum til viðvörunar sem hygðust leggja út á braut glæpanna. Jesús Kristur, sem bar syndabyrði heimsins, svara þessu ekki en ber þess í stað í hljóði byrðar mannlegrar örvæntingar eins og birtast á svo harðan og nístandi hátt.

      Sú  örvæntingarjátning verður til þess að seinni illvirkinn svarar hinum fyrri og snýr sér síðan til Drottins vors og opinberar þannig hvernig persónuleg sannindi, sem lýst eru upp af ljósi guðdómsins, geta birst við sársaukafullar aðstæður og fært von um eitthvað sem er af algjörlega allt öðrum toga.

      „Hræðist þú ekki einu sinni Guð?“ Kannski hann hafi túlkað tímabundna þögn Krists, sem varð sífellt meira veikburða og þjáðist mjög á líkama en meira þó í andanum, líkt og hann óttaðist Guð. En við þekkjum af síðustu andartökum þjáningarinnar, að Kristur Guðs vitnaði til hins innblásna sálmatexta: „Guð minn, hví hefur þú yfirgefið mig?“ Þessar miklu tilfinningar voru birtar svo að segja fyrirfram og minntu á aðra framhjágöngu sem einnig var sögulega mikilvæg, þegar Gyðingarnir fóru yfir Rauða hafið og vatnið klofnaði í tvennt og hleypti þeim yfir, en Egyptarnir sem eltu þá færðust á kaf ásamt vögnum sínum og stríðshestum.

      En þrátt fyrir allar vísbendingarnar sá þessi iðrandi illvirki það óréttlæti sem fólst í réttarhöldum Gyðinga og Rómverja og dómi Rómverja: „Þessi hefur ekkert illt aðhafst!“ Og enn sagði hann: „Jesús, minnst þú mín þegar þú kemur í ríki þitt!“ Til var ríki sem þessi saklausi maður skyldi ganga inn í og hann hleypti öllum þangað sem ákölluðu hann í einlægni, trú og von.

      Líkt og tvö mikil jarðlög komu þarna í ljós tvö ríki: ríki vonleysis og það ríki vonar sem birtast mun. Og sérhver maður verður á endanum að velja annað tveggja í samræmi við líf sitt og hæfileika. Þetta verður mun erfiðara val en þegar við tökum einn hlut fram yfir annan, en þetta eru ytri tákn um það sem hugurinn verður að velja hið innra og leiðir af því vali sem Guð býður okkur að utan. „Þrönga“ hliðið verður áfram þröngt þrátt fyrir allan okkar þrýsting og alla þá sem komast þar í gegn. Þar fullnast saga allra alda, frá sköpun karls og konu til endalokanna sem eru óumflýjanleg og ekki er unnt að horfa framhjá. Og saga sérhvers manns og aldar er ævinlega tengd Konunginum sem opinberaði sig og birtist að lokum sem mannlegt fórnarlamb og tjáning hins eilífa kærleika sem hinar persónur guðdómsins eru, fremur en búa yfir. Og með þeim rís uppskera hjálpræðisins í meira en tvö þúsund ára hreinsun fyrir þjáningar upp til sameiningar við Guð.

      Með  hliðsjón af þessu hefur alheimskonungsríki konungs alheimsins fæðst, og dreifist nú og er á leið til himneskrar fullkomnunar. Og í dag lofum við Drottin sem kom í heiminn sem Sonur Maríu og væntir sífellt meiri lofgjörðar og endurlausnar á leið til komandi fullnunar. Amen.