Messa į jóladag 2010, Stykkishólmur
Alltaf er erfitt aš byrja frįsögn af upphafi sköpunarinnar: ķ augum Jóhannesar var upphafiš tengt lögmįlinu um žekkingu į sköpuninni. Hann leitar aš og finnur orš sem taka yfir allt og ljęr žeim įkvešna mynd: meš skapandi huga sem er sveigjanlegur og fullkomlega reglubundinn. Žetta hlżtur aš nęgja svo aš frelsi og regla geti bśiš saman ķ sįtt. Žarna var Orš sem var hjį Guši: og munurinn milli žeirra var jafn ljós og sjįlfsmynd žeirra. Allur raunveruleiki Gušs var fullkomlega sżnilegur bįšum af žeirri įstęšu aš raunveruleiki Gušs var kęrleikur. Kęrleikur merkir aš vera eins nįlęgt žeirri persónu eša hlut sem elskašur er og mögulegt er og ašskilnašur žeirra ķ sameiningunni var višeigandi samkvęmt lögmįlinu sem lį aš baki öllu.
Til aš fyrirbyggja misskilning žį sendi Guš mann sem gat vitnaš um žį stašreynd aš žetta Orš, sem var alskylt öllu žvķ sem gert var, myndi tengjast öllu žvķ sem hann hafši gert jafnvel enn nįnar. Hann var lifandi lögmįl og lżsti žessu lögmįl gagnvart sköpun sinni sem ljósi ķ huga mannsins. Nokkrar ljósmišstöšvar voru ķ alheiminum, dreifšar um myrkrageiminn sem var hįšur tķmanum: žaš var nęrvera sem lżsti upp myrkur geimsins sem var fullt af hlutum. Žar var hulduorka og hulduefni sem birtist ķ ljósflęši. Ljósiš lżsir og birtir žaš sem huliš er. Žannig er žaš um allan hinn vķša alheim. Žaš sem er ķ ljósinu er žekkt. Žarna var kominn mašur sem sagši aš heimurinn vęri ekki umvafinn leyndarhjśpi heldur yrši brįtt opinberašur. Mašurinn Jóhannes var sér mjög mešvitašur um žaš aš žetta mikla undur yrši mönnum kunnugt og aš žaš yrši opinberaš žeim. Hlutverk hans sem spįmanns var aš grķpa mikilvęgi alheimslögmįlsins og aš sjį žaš sem lögmįl: aš nś voru hlutir aš koma fram śr myrkrinu ķ ferli sem hófst fyrir löngu. Hann var afar skynsamur og skildi mikilvęgi žessarar hreyfingar, hreyfingar sem leišir til opinberunar žess ferlis sem hófst hjį Guši, žegar jafnvel enn mikilvęgari hlutir voru opinberašir honum sem voru frį Guši komnir og Guš gaf honum hlutdeild ķ įsamt sér. Hann sį hlutverk žessa ljóss ķ dżpt žess og alheimsvķdd. Hann var ekki lżsandinn heldur sį sem sagši frį ljósinu, og hann var ekki sjįlfur ljósiš heldur sį sem hafši kynnst frelsisferlinu sem fylgir žvķ aš mašurinn kemst ķ geisla ljóssins. Hann sjįlfur hafši fundiš fyrir jįkvęšum įhrifum žess aš verša upplżstur ķ anda sķnum fyrir opinberun Gušs žvķ žaš nįši langt śt fyrir žaš sem hann hafši af eigin afli getaš tileinkaš sér. Žeir hlutir sem eru opinberašir eru miklum mun mikilvęgari en žeir sem viš uppgötvum og finnum upp sjįlf.
Upplżsingarferliš var hafiš og ķ žvķ fólst meira en lżsing žess sem lį ķ myrkrinu, en žaš myndi verša aš ferli sem opinberaši loks ljósiš sjįlft. Fyrra ferliš, žegar hlutirnir uršu žekktir, varš aš yfirskilvitlegu lögmįli žar sem upplżsandinn sjįlfur yrši žekktur en žar fyrir handan var ekkert. Žannig tęmdi lögmįliš sig sjįlft eins og Pįll postuli gerši sér svo vel grein fyrir. Žaš var ķ sjįlfu sér tjįning valds en fyrst og fremst bar žaš samt vott um kęrleika svo aš mennirnir gętu oršiš hluti žessa kęrleika, tekiš žįtt ķ honum og tjįš hann öšrum. Ķ fyllingu žessarar merkingar eru žeir fęddir af Guši ķ vilja hans og ekki af eigin völdum. Og Jóhannes er ekki ķ vafa um žaš aš Oršiš varš hold svo aš žaš yrši ekki lengur huliš, svo aš mennirnir, sem voru fęddir af Föšurnum og geršir ķ hans mynd fyrir hold hans, dżrš, nįš og sannleika Gušs, gętu skiliš žetta skķrum skilningi.
Jóhannes bar vitni um žetta: Sį sem kemur eftir mig var į undan mér enda fyrri en ég. Žetta var vķdd žeirra opinberunar sem vitnašist Jóhannesi įšur en hann hitti hann og vissi hver hann var. Viš erum öll móttakendur žvķ hann er algjör og tjįir sig meš fullkominni nįš. Žó aš lögmįliš kunni aš hafa veriš opinberaš Móse og Móse sķšan kynnt žaš Ķsraelsžjóšinni, žį kom raunveruleiki hinnar endanlegu nįšar og endanlega sannleika frį žessu Orši ķ fullkomleika sem ašeins er hęgt aš gefa. Hann var hinn eingetni Sonur ķ fašmi Föšurins žar sem hann var aldrei sżnilegur: hann talaši nś meš mannsröddu og sagši žaš sem hann hafši haft vitneskju um frį öndveršu. Mannkyniš tók į móti honum og žaš varš til žess aš hann gat lifaš mešal manna og žeir sįu dżrš hins Eingetna sem er, lķkt og Guš, fullur nįšar og sannleika. Amen.