Miðnæturmessa á jólum 2010, Stykkishólmur

 

      Guðspjall dagsins í gær um ættir Jesú myndaði ramma um þann fagnaðarríka leyndardóm sem felst í fæðingu Sonar hins eilífa Guðs  í þennan heim. Ættartalan hófst með Abraham, hélt áfram með Ísak sem var sonur fyrrum óbyrjunnar öldruðu, Söru. Þá kom Jakob sonur hans en frá honum voru allir ættfeður ættkvíslanna komnir. En ætt hins óhjákvæmilega talsmanns lífsins lögmáls, hélt áfram í syni hans Júda, um Jesse og Davíð og son hans Salómon sem fæddist óskilgetinn, um konungana, þá í herleiðingunni til Babýlon og lauk loks hjá Jósef sem almennt var talinn sá faðir sem sagði Jesú frá tengslunum við ætt Davíðs. Hann var ekkjumaður að því er best verður séð og átti lifandi syni og dætur, og var samþykkur því að taka að sér Maríu en þau voru bæði afar trúuð og var annt um sögu gyðinga og trúarbrögð þeirra.

      Þá  þegar hafði engillinn ávarpað hana með orðunum „full náðarׂog „heil“ og gefið henni fyrirheit um að Heilagur andi myndi birtast henni í mynd guðdómlegrar dýrðar og að hún myndi verða þunguð að syni. Það var þegar orðið og þetta innra móðurhlutverk hennar var strax tekið að vaxa innra með henni og hún var sér meðvituð um allt þetta. Móðurhlutverkið hlaut hún í meydómi sínum með fullkomnu samþykki hennar sjálfrar. Jósef bar óttablandna virðingu fyrir þessum leyndardómi og hélt fyrst að hún myndi verða að fæða barnið algjörlega í leynum – því getnaði hlyti að ljúka með fæðingu.

  Engillinn, sem vissi allt um sínar eigin hugsanir og um hugsun Maríu, sem hafði algjörlega ofurselt sig vilja guðdómsins, kom til Jósefs og talaði til hans í draumi og útskýrði málið að fullu: „Þú skalt ekki óttast að taka Maríu og barn hennar að þér því það hefur verið getið undir Heilögum anda og þú skalt láta hann heita Jesús, því hann mun frelsa þjóð sína undan syndum hennar. Hann var getinn undir Guði og hann mun kallast Immanúel, „Guð með oss“.“

      Virðing Jósefs fyrir Maríu umbreyttist í praktíska aðstoð. Hjónaband þeirra var sannarlega smíðað á himnum með einlægni og fullvissu algjörs kærleika. Frá því andartaki naut María fullrar verndar Jósefs fram að fæðingunni og honum varð þetta ljóst á guðdómlegan hátt um leið og honum lærðist að taka Jesú undir verndarvæng sinn, að kenna honum það sem hann þurfti að fá kennslu í og gera honum kleift að taka við sem trésmiður þorpsins. Þau áttu að gæta að þroskaferli hins mannlega líkama en einnig áttu þau að annast þroska hugans, sem átti rætur sínar í guðdóminum, og var ævinlega að fullu skapandi. Þau voru þrír einstaklingar og mannverur og afkomandi þeirra var einnig afkomandi guðdómsins. Þau löguðu sig fullkomlega að hinum guðdómlega mætti og guðdómlegur innblástur leiðbeindi þeim í hverju verki. Þau óttuðust ekkert og svöruðu hverjum hversdagslegum viðburði á fullkominn hátt. Hann var blanda af Guði og manni og þau brugðust á stórkostlegan og jákvæðan hátt í anda helgisiðanna við hverju því sem að höndum bar í nærveru hans, sem var Guð með okkur, og því sem starfandi og kyrrlát nærvera hans í kærleika bauð, en kærleikurinn var hans innsta eðli. Amen.