Messa á jóladag 2006, Stykkishólmur
Hugsanir Jóhannesar postula og guðspjallamanns hefjast upp og ná til allra þeirra aðstæðna er ríktu þegar Orð Guðs fæddist og varð maður. Með liðugum styrk og fullvissu, jafnvel þótt hugsun hans færi út fyrir víddir alheimsins og tíma alheimsins, færir hann okkur úr djúpi sálar sinnar hugsanir sínar um náin tengsl sín við Jesú Krist og einnig mennska móður hans sem sameinaði í fæðingu barnsins allan þennan leyndardóm á mannlegan hátt.
Í upphafsorðum sínum tekur hann að láni það sem rabbínarnir segja um lögmál Móse: „Í upphafi var Tóra og Tóra var hjá Guði“. En Jóhannes hefst upp yfir ritað orð til hins eilífa Orðs, hins algilda og almáttuga Orðs Föðurins sem ritað orð Móselaganna var fyrirboði um.
Þetta Orð var í upphafi, upphafi alheimsins og upphafi alls upphafs utan við alheiminn. Hann var í hvoru tveggja upphafinu, upphafið í upphafinu. Því að alheimurinn á sér upphaf sem er eitt og altækt. Allt í því var gert af honum. Allt frá hinum stærstu stjörnuþokum til þess stjörnubands sem myndar okkar eigin Vetrarbraut, frá hinni smæstu ögn efnisheimsins, sem er í raun afar samþjöppuð orka. Og það er ekki fyrr en nú að stjarnfræðingar eru farnir að skilja að rúmið er í reynd ekki bara auðn og tóm, fyrir utan þá hnetti sem þar svífa um, heldur úir þar allt og grúir af orku og öflum. Við horfum á alheiminn og komumst að því að hann er ekki fastur í sér og gerður úr efni sem annað hvert er þétt eða gisið, heldur er þetta efni orka þegar allt kemur til alls. Hún helst saman í formi efnis og þessi samheldni þróast í samvinnu eða andstöðu áfram í átt til samræmis eða lykta á annan hátt. Þannig ber allt vitni um skaparann sem bjó sköpun sína orku.
Á þennan hátt vísar sköpunin til hins andlega eða huglæga upphafs síns. Þess vegna líkist lífið í lífi andans því sem skapaði það. Þetta líf var tímalaust og jafnframt ómæld þekking. Þetta tímalausa líf og ómælda þekking átti tjáskipti við þann alheim sem það skapaði. En fyrir sérhvern mann var um tjáningu þessa sama lífs að ræða, svo að hann gæti haft fulla meðvitund og íhugað það umhverfi sem hann var í, og íhugað þau endanlegu rök sem fólust í Orði Guðs, í Guði sjálfum. Þetta er svo mikill leyndardómur að því er aðeins hægt að lýsa með ímynd ljóssins. Unnt er að greina ljósið niður í minnstu orkueindir þess. En yfirburðir þess yfir orku efnisins sáust greinilega í ljósi stjarnanna, eða í því nærri óskýranlega og óvenjulega ljósi sem stjarna vitringanna gaf frá sér, en hirðarnir sáu aftur á móti eitthvað hærra í dýrð himna sem birtist mitt á meðal stjarnanna.
Mannshugurinn var orðinn ónæmur fyrir þessu ljósi sem var hans sanna líf. Guð kallaði Jóhannes skírara til að opna augu manna fyrir þessu ljósi og iðrast síðan þegar þeir hefðu tekið á móti þessum vitnisburði. Og þetta ljós kom fyrst til þeirra sem höfðu haft eitthvert veður af því áður, en þeir meðtóku það ekki. Sumum birtist það í mætti og þeir meðtóku það. Þeir meðtóku ljósið og þegar þeir gerðu það tóku þeir um leið á móti lífinu sem var uppruni þess og endurfæddust í þessu lífi og urðu synir Guðs.
Því þetta skapandi Orð, sem bjó yfir lífi og ljósi, tók sjálft á sig manns mynd og með því varð dýrð Guðs áþreifanleg, en í lífi hans og ljósi bjuggu náð og sannleikur. En ekki á takmarkaðan hátt líkt og í þeirri fræðslu sem kom frá Móse, heldur á ótakmarkaðan hátt. Jóhannes vissi að þessi vitnisburður varð raunverulegur hjá honum. Mennsk orð Jesú Krists, Orðsins sem varð hold, tjáir innri veruleika Guðs, og kynnir fyrir mönnum nándina við Guð, í Syni hans. Amen.