Vígsludagur Kristskirkju í Landakoti 2005, Stykkishólmur

 

            Við höldum hátíðlegt vígsluafmæli Kristskirkju í Landakoti í dag. Hún var vígð árið 1929 af van Rossum kardínála, sem Píus páfi XI sendi hingað sérstaklega.

            Líkt og allt sem blessað er, er hún fullkomlega löguð að markmiði sínu og veitir öllu helgihaldi innandyra sérstakan stöðugan og andlegan eiginleika, hvort sem helgihaldið er opinbert eða ekki.

            Vígsla skapar andlega byggingu, sem er fulltrúi allrar þeirrar kirkju Guðs sem stofnuð var og starfar í þessu biskupsdæmi. Við ættum ekkert að óttast. Þessi andlega bygging tekur við okkur og á móti okkur  alveg eins og við erum, og sú náð og blessun sem tengist henni treystir rætur okkar enn frekar í kirkjunni og biskupsdæminu sem hún er tákn fyrir, og er hvort tveggja hreinna og áhrifaríkara ef það er veitt þar.

            Hér sjá menn að þetta verður fyrir tilverknað Guðs gagnvart okkur, og hann var það afl sem var að verki í vígslunni. Vígslan var óháð tímanum, sem merkir að hún snertir hvert það heilaga verk sem þar er unnið.

Það er einnig viðeigandi að í þessu helgaða rými eru leyndardómar altarissakramentisins tignaðir. Hin himneska nærvera þeirra er þar í hvert sinn sem messa er lesin. Hérna, við hlið altarisins, er sæti biskupsins. Biskupinn hefur ekki aðeins persónulega hæfileika og gáfur, heldur hefur hann náðarvald sem honum er falið svo að hann megi gegna raunverulegu hlutverki sínu í biskupsdæminu. Þessu hlutverki hefur í aldanna rás verið lýst með einu orði: að fullkomna það. Því nærvera náðar þessarar vígsluathafnar og náð vígslu hins valda biskups eru aðferðir sem Guð notar til þess að upphefja kirkjuna, sem staðsett er í Reykjavík, fyrir vígslu biskups og dómkirkju, svo að hún fái samband við fullkomna fyrirmynd sína, Jesú Krist sjálfan.

            Sérhver kirkja eða basilíka hefur titil sem tengist hinni háhelgu þrenningu á einhvern sérstakan hátt, og Kristi sem hinum upprisna frelsara. Með þessari upprisu reis Jesús ekki aðeins upp til að verða sjálfur dýrðlegur heldur til þess að verða konungur alheimsins. Þessi dómkirkja er tileinkuð Kristi konungi alheimsins og fyrir það verður þessi lykilkenning að lifandi raunveruleika, því hann ríkir frá himnum yfir öllum alheimi, en hann ríkir á  sérstakan hátt frá þessari dómkirkju. Þetta vitum við og við viljum ljá þessum raunveruleika sífellt skarpari tilveru í hugsunum okkar. Hann kann einnig að ríkja með nafni sínu sem verndarvættur margra annarra dómkirkna og kirkna. Ávallt er stjórn hans söm og jöfn; hún er ekki meiri eða minni eftir fjölda þeirra staða sem þannig eru tileinkaðir honum. En hún upphefst fyrir trúarhita þess fólks sem sækir messu þar. Rétt eins og fólk eða prestar geta sýnt mismikinn trúarhita í messunni.

Aðrir verndardýrlingar geta staðið til hliðar við Jesú Krist og eru þekktir okkar á meðal. Móðir Krists, María mey, umvefur kirkjuna sem fæddist af henni með fæðingu Krists sjálfs. Nærvera hennar er veitt okkur sérstaklega með ofurlítið skemmdri íslenskri tréstyttu af henni, frammi við kirkjudyrnar. Hún upphefur hjörtu okkar þegar við komum til að veita henni lotningu og biðja hana hjálpar sem aldrei svíkur. Þá er að nefna heilagan Jósef sem verndaði hina heilögu fjölskyldu með visku sinni og styrk og verndar okkur öll. Enn má nefna heilagan Þorlák, biskup í Skálholti 1178–93, sem endurvakti trúarlífið á Íslandi skömmu eftir að hann kom til baka frá Frakklandi. Hann hóf hér einnig endurbætur innan kirkjunnar sem hinn helgi páfi Gregor VII hafði innleitt á meginlandinu. Jóhannes Páll II páfi viðurkenndi að Þorlákur hafði ætíð verið talinn dýrlingur hérlendis þegar hann tók hann í tölu helgra manna með því að lýsa því yfir að hann væri verndardýrlingur Íslands. Ásamt honum var Jón Ögmundarson biskup á Hólum 1106–21, talinn dýrlingur. Þá er einnig nærverandi með áhrif sín heilagur Louis-Marie Grignon de Montfort, en margir úr hans reglu hafa starfað hér. Af biskupum og prestum fortíðarinnar staðaði hita trúskiptanna hér áður fyrr og endurnýjaðist þegar kaþólsk trú sneri aftur til Íslands og hóf uppbyggingu kirkjunnar. Minnismerki þeirra standa í kirkjunni sem ábending um kórónu verðleika þeirra, sem allt er Guðs verk.

            En hvort sem kaþólskir á Íslandi eru margir eða fáir, þá er nærvera kirkjunnar sjálfrar þó eitthvað stöðugt. Menn skyldu benda á andlegt afl hennar, einkum á vígsluafmæli dómkirkjunnar. Við getum verið örugg um og í þessari nærveru hennar og við óskum þess að í framtíðinni muni Guð halda áfram að blessa hana þar sem hún leikur svo stórt hlutverk í sálarlífi margra með því að hýsa þá – og hýsa okkur og hvetja þegar við göngum fram með trúartrausti til hámarksins: til Krists konungs sem ríkir í reynd ekki aðeins yfir þessari jörð heldur öllum heiminum. Þess vegna stendur hin einstaka spánska stytta, gjöf Píusar páfa XI, yfir háaltarinu. En þar stendur Kristur sjálfur á hnettinum, án þess að sliga hann, en til merkis um að þarna hefjist heimssyfirráð hans svo að þau megi loks ná til alls alheimsins. Hugsið um þetta þegar þið gangið inn og út úr basilíkunni og dómkirkjunni. Þessi andlegu yfirráð yfir gervöllum alheimi eru þegar orðin staðreynd og við verðum að upphefja líf okkar og störf meðvitað til að tengja það þessum yfirráðum, svo að við getum átt þar stöðugan grunn og vaxið sífellt og styrkst saman með Kristi, konungi alheimsins! Amen.