Vígsluhátíð Kristskirkju í Landakoti

27. júlí 2008, Stykkishólmur

 

            Á helgiári Páls postula beinist hugur okkar til þeirra fjölmörgu kirkna sem hann stofnaði, en það voru samfélög trúaðra sem söfnuðust saman hjá prestsbiskupi ásamt þjónandi prestum. Þetta samfélag var stigskipt þó að það kæmi saman í heimahúsum manna. Þó að í þeirra augum væri mótsstaðurinn helgur fyrir framkvæmd helgisiðanna, var naumast mögulegt á þeim tímum að reisa ákveðnar byggingar sem sérstaklega væru ætlaðar fyrir kristilegt helgihald.

            Sérstaka skipulega stofnun sáu þeir enn í draumsýn og þar var opinberun Jóhannesar vegvísir. Páll hlaut að skrifa nokkrum kirkjum bréf að forskrift Drottins. Þær voru í grískum borgum Litlu-Asíu og nálægum svæðum. Í Efesus var kirkja sem Páll hafði sýnt mikla umhyggju og alúð og þar bjó hann einnig eftir því sem sagan segir. Hann var vanur að nefna höfuðprestana „engla“, því að í andlegu vald sínu og helgisiðum tóku þeir þegar þátt í starfi englana á himnum. Jóhannes sá í sýn hina heilögu Jerúsalem koma til jarðar, en þegar hann virti hana fyrir sér sá hann hvergi sérstaka byggingu sem gæti verið musterið. Það var, að hans sögn, sakir þess að borgin var öll eitt musteri. Musterið var að jöfnu Drottinn Guð almáttugur og Lambið – hinn dýrðlega gjörði líkami Guðs sem orðinn var maður og þjáðist fyrir mannkynið. Nú var hann upprisinn og orðinn einn með þessari nýju Jerúsalem og ljósi hennar. Mörgum árum síðar þegar hann kom reglu á hugsanir sínar fyrir guðspjall sitt þá lagði hann enn áherslu á þessa einingu líkama Jesú við musterið, þegar augu hans hvörfluðu frá musterinu sem enn stóð í Jerúsalem til sýnarinnar sem hann íhugaði og lýsti í Opinberunarbók sinni.Við sjáum samhljóminn í því sem vitnaðist honum fyrir opinberun og því sem vitnaðist Páli við sinnaskipti hans: „Páll, því ofsækir þú mig í fylgismönnum mínum, sem eru kirkjan?“

            Allt þetta og svo miklu meira er fólgið í árlegri hátíð í tilefni af vígsluhátíð dómkirkju hvers biskupsdæmis. Ekki aðeins það að hún var eitt sinn blessuð, heldur jafngilti sú blessun himneskri stöðu sem henni var veitt þá og að eilífu. Því er það mjög við hæfi við þessa árlegu hátíð, að við opnum huga okkar fyrir hinum mikla mætti vígslunnar, og metum dómkirkjuna að verðleikum sem hinar sýnilegu dyr til ósýnilegra himna. Og það skulum við gera af fullkomnu raunsæi. Þetta verður ekki fyrir okkar eigin hugsun, heldur verður svo fyrir blessun Guðs, og þess vegna geta hugsanir okkar öðlast svo mikla uppljómun, líkt og þegar við sameinumst umhverfis biskupinn okkar, á hans sérstaka stað þar sem uppfræðsla hans fer að mestu leyti fram.

            Og hér fær það nafn sem dómkirkjan var vígð til alveg sérstaka merkingu. Kringumstæður vígslunnar skipta ekki máli, slíkt rís ekki upp líkt og ósk, heldur kemur af himni ofan líkt og staðreynd sem staðfest er að eilífu. Heiti dómkirkjunnar okkar er Krist konungs kirkja. Það mun komið til sakir nafnsins „Kristur, konungur alheimsins“, sem Píus páfi XI lagði fram í baráttunni gegn veraldarhyggjunni sem gerði ákveðið tilkall, og þó að valdið sem hún aðhylltist teldist algjört og altækt, var það eigi að síður innantómt og falskt. Styttu af Kristi, sem stendur á heiminum líkt og konungur, var komið fyrir yfir háaltarinu, og var persónuleg gjöf hins heilaga föður sjálfs, bar vitni um þennan tímalausan sannleika.

            Dómkirkjan hefur þegar séð marga biskupa og presta þeirra halda til himna, ásamt með kynslóðum þeirra sem þeir gættu sem hirðar. Megi hún halda því áfram og blómstra á meðan, fyrir allar komandi kynslóðir. Mætti hún vera þeim sá staður þar sem þeir fá að kynnast himninum sem hún á hlutdeild í og gerir þar með sýnilegan. Megi hún sameina fyrri kynslóðir í okkur, sem erum núverandi kynslóð, ókomnum kynslóðum, og verða staður margfaldrar miskunnar Guðs, og því staður hjálpræðis, endurlausnar frá byrðum lífsins, sífelldrar endurnýjunar vonanna og þess vegna staður æðstu andlegrar gleði. Amen.