Vígsla Dómkirkju Krists konungs í Reykjavík, Stykkishólmur 2010
Vígsludagur dómkirkju er mjög sérstakur viðburður. Þess vegna veitti hollenski kardínálinn van Rossum Íslandi sérstakan sess í gervallri kaþólsku kirkjunni þegar hann stofnsetti og vígði dómkirkjuna að boði Píusar páfa XI í júlí 1929.
Skipan kaþólskrar kirkju, einkum dómkirkju, hefur táknrænt gildi sem dregið er af samveru náskyldra þátta sem arkitektinn fellir saman samkvæmt ákveðinni forskrift. Í þeirri kirkju manna sem þessi bygging táknar og sýnir birtist hin fullkomna sameining hins leyndardómsfulla líkama sem er innsti kjarni leyndardómsins, og þessi líkami gervallrar kirkjunnar, í heild sinni og hlutum, er annar Kristur samkvæmt orðum Píusar páfa XI,. Þetta er fylling hins andlega getnaðar sem Drottinn vor ræðir um þegar hann segir: „Ég er vínviðurinn, þér eruð greinarnar“. Vínviðurinn greinist víða og hefur eitt líf. Þessu lífi þjóna þjálfaðir garðyrkjumenn.
Nú nálgast hundrað ára afmæli vígslunnar og einnig það er táknrænt á sinn sérstaka hátt. Kirkjan er hinn leyndardómsfulli líkami Krists og hún endurnýjast stöðugt með nýjum meðlimum sínum um leið og hinir gömlu deyja. Hún er hin sama en er opin fyrir hreyfingum og vexti mannfjöldans: allir eru þeir helgaðir í skírninni og fermingunni og allir tigna messufórnina í helgisiðunum, en fyrir hana verður frelsandi fórn Krists nærverandi meðal þeirra. Sama máli gegnir um allt fólk. Skírnin er dauði hins gamla, venjulega manns með öllum hans veikleikum og nýr maður skapast af eilífu hráefni hins lifanda Guðs. Einstaklingurinn tekur á sig ímynd nærveru Krists sem gerð er nærverandi í kirkju þessa heims: hún er ódauðleg og deyr ekki og mun lifa eilífu lífi á himnum. Röð biskupa situr á biskupsstóli og hver tekur við af öðrum á bekkjum kirkjunnar og þeir eru viðstaddir tignun altarisfórnarinnar og heyra orð Guðs boðað þar.
Mikill og erfiður vandi hefur steðjað að frönsku prestunum tveimur sem fyrst settust að á austurströndinni til þess að þjóna þar frönskum sjómönnum en fluttu sig síðan um set til Landakots í Reykjavík, höfuðstað Íslands, sem enn var undir erlendum yfirráðum. Kynslóðirnar komu og fóru og sá hluti lútersku kirkjunnar sem áhuga hafi á kaþólskri trú hefur skoðað vandlega allt atferli prestanna og safnaðarins. Meðal þeirra voru nokkrir sem höfðu haldið í fornar venjur um flutning gamalla bæna sem skráðar voru í nótnabækur sem safnað var saman og eru nú geymdar djúpt niðri í kjöllurum Þjóðarbókhlöðunnar í Reykjavík. Hugsunarhátturinn var að breytast og trúarlíf fyrstu prestanna, sem fyrst komu frá Frakklandi og síðar Hollandi, einkenndist af þróun meginlandsins í kjölfar siðskiptanna hvað guðrækni snerti. Skyndilegur trúarhiti leiddi til trúskipta og blönduð hjónabönd greiddu fyrir kaþólskri menningu. Kaþólskur hugsunarháttur er á vissan hátt heimilislegur en þegar aðstæður voru líkt og á Íslandi, hlýtur þessi hugsunarháttur fremur en annars staðar að hafa verið undir sköpunarmætti þeirra kominn sem tekið höfðu trú. Í öllu þessu hefur miðstöðin verið í dómkirkjunni í Landakoti þar sem biskupinn bjó ásamt dómkirkjuprestunum. Smám saman fjölgaði þáttunum og meðal þeirra mikilvægustu má nefna skólann sem hefur afar gott orð á sér.
En ófyrirséðar breytingar urðu. Efnahagsástandið í fyrrum kommúnistalöndum Austur-Evrópu varð til þess að margir Pólverjar og Litháar og einnig fólk frá Filippseyjum kom hingað í leit að atvinnu og stöðugleika umfram það sem efnahagslíf heimalandanna hafði að bjóða. Erlendir verkamenn frá kaþólskum löndum komu í atvinnuleit, einkum í byggingariðnaði, og efnahagsþróun hélt áfram á Íslandi en flugfélögin gerðu fólkinu kleift að fara í sumarleyfi í upprunalöndunum.
Og dómkirkjan hefur ætíð verið staður andlegrar endurnýjunar og mannfunda, tilbeiðslu og samfélags. Það hefur verið staður þar sem fólk af ýmsum uppruna hefur glaðst yfir samfundum í fyllingu hins kaþólska lífs sem hefur afar mikil áhrif á líf þessa fámenna hóps. Og undir sérstakri vernd Krists konungs alheimsins hefur fólkið kynnst andlegri reglu sem er gjöf frá himnum og eftirvænting vors himneska hlutskiptis. Þetta verk þeirra sem skipulögðu dómkirkjuna, sem þá var stærsta kirkja á Íslandi, var meira en réttlætanlegt og nærvera hins leyndardómsfulla líkama í raunverulegri mynd Krists konungs, sendir geisla sína langt út yfir sýnileg mörk hennar. Megi hún vera blessuð á þessari hátíð og þjóna með vaxandi árangri kaþólskum íbúum landsins sem hún er andlegt tákn fyrir um leið og hún er staðfesting á nærveru þeirra. Amen.