Coredemptrix
Á föstudaginn langa
„Sverđ mun nísta hjarta mitt!“
Viđ ţessi orđ
gekk ég lengra en öll orđ,
út úr sviđi ţeirra, áhrifavaldi.
Jafnvel englarnir töluđu í orđum
og ég svarađi um hćl.
Síđan ţá, ţegjandi,
en leitandi, sífellt lítandi fram á viđ,
međ hjarta mitt umlukiđ ţínu mikla hjarta,
og sérhvert andartak nýtt og ferskt
og ferđin hefst á ný.
„Drottinn er međ ţér!“
Innra međ mér – hrifin af sárum sting hans,
sem er sársaukastingur,
og í innsta kjarna
kćrleiksstingur:
óbreytanlegur, sífellt óendanlega áhrifaríkur.
Sverđiđ hreyfist hćgt og djúpt:
sársauki án blóđs,
en sársauki drifinn blóđi hans.
Ţessi orđ eru sönn,
en jafnvel ţegar ég hugsa ţau
hrífa ţau mig í fjarskann:
sársauki
sársauki
sársauki
er hjarta Sonar míns safnar ţví öllu saman í líkama sínum
sem er minn.
Sá ţróttur styrkir mig,
sem ég hef ćtíđ ţekkt.
Ég hlýt ađ fylgja honum.
Óslökkvandi ást er eldurinn
sem brennir brautina.
Dregur[1] mig á eftir sér
dregur mig međ sér
alla leiđ til fullnunar.
Í einingunni viđ ţig
eru orđin loksins óţörf.
Drag mig ţví – ég fylgi eftir.
drag mig
drag mig